به گزارش سرویس استان های مرکز خبر حوزه، معظم له طی سخنانی در درس اخلاق خود در ادامه مبحث فضيلتهاي فراموش شده، «وفا» را يکي ديگر از فضائل فراموش شده عصر حاضر برشمرده و گفتند: فضيلت وفا فضيلت ارزشمندي است که در عصر حاضر به دست فراموش سپرده شده و نمکنشناسي و بيوفايي جايگزين آن گرديده است.
حضرت آيتالله مظاهري ضمن تشريح اقسام وفا، وفای نسبت به پروردگار متعال را بسيار مهم و ضروري ارزيابي کرده و افزودند: بسياري از مردم نسبت به خداوند سبحان بيوفا هستند؛ زيرا علاوه بر عدم شکرگزاري مناسب و قدرداني از نعمتهاي بيکران الهي، هنگام ابتلا به مصائبي که با دست خود آفريدهاند، از خداوند گله و شکايت مينمايند.
ايشان اضافه کردند: مقام تسليم و رضا که مقام والايي است و از وفاي آدمي سرچشمه ميگيرد، به اين معناست که انسان تسليم امر پروردگار و مقدّرات الهي باشد و به آنچه خداي تعالي براي او پسنديده، رضايت قلبي داشته باشد.
معظم له همچنین وفا نسبت به پيامبران الهي و ائمّه هدي«سلاماللهعليهم» را قسم ديگري از وفا دانسته و تأکيد کردند: خداوند متعال، قبل از آفرينش انسان، پيامبري از جنس خودشان آفريد تا آنان را هدايت کند و ارسال رسل را در همه دورانها تا زمان بعثت حضرت ختمي مرتبت«صلي الله عليه وآله وسلّم» ادامه داد و پس از آن حضرت نيز ائمه طاهرين«سلامالله عليهم» را مأمور هدايت بشريّت گردانيد و اين موضوع، اهميّت ارسال رسولان الهي و اوصياي ايشان و لزوم قدرشناسي از آنان و وفاداري نسبت به آنان را نمايان ميسازد.
*وفا نسبت به حضرت ولیعصر
ایشان، وفا نسبت به حضرت وليّعصر«ارواحنافداه» را نيز مورد تأکيد قرار داده و تصريح کردند: امام زمان«ارواحنافداه» واسطه فيض الهي هستند و هر نعمت و رحمتي، به واسطه آن امام بزرگوار به بندگان ميرسد. افزون بر اين، وجود مبارک آن حضرت، موجب حفاظت و حراست از شيعيان در برابر دشمنان و معاندان است.
بنابراين وفا نسبت به حضرت وليعصر«ارواحنافداه» اقتضا ميکند که شيعيان، با اعمال خويش موجبات خشنودي و رضايت ايشان را فراهم کنند، نه اينکه با گناه و فساد اخلاقي آن حضرت را نگران کرده و بلرزانند.
حضرت آيتالله مظاهري، وفا نسبت به عالمان بزرگوار دين و فقهاي عظام را به عنوان نايبان امام زمان«ارواحنافداه»، لازم برشمرده و اظهار داشتند: از زمان غيبت حضرت وليّعصر«ارواحنافداه» تا کنون و از اکنون تا قيامت، فقهاي گرانقدر و حوزههاي علميّه، عهدهدار امر ديانت و امور معنوي مردم بوده و هستند و در اين راستا از هيچ تلاشي فروگذار نکردهاند. بنابراين مردم نيز بايد نسبت به آنان وفادار باشند و دستِ کم به توصيههاي معنوي و نصايح ديني آنان عمل کنند تا رستگار شوند.
ايشان در اين زمينه افزودند: يک مرجع تقليد بايد سالها زندگي زاهدانه و مجاهدت علمي داشته باشد تا رساله عمليّه خود را در معرض استفاده مردم بگذارد، ولي برخي به جاي عمل به رساله و قدرداني از مراجع تقليد، پشت سر آنان غيبت ميکنند يا به ايشان تهمت ميزنند و يا به طراحي و نقل شايعات بياساس و دروغين ميپردازند که بسيار نکوهيده است و مانع حُسن عاقبت انسان خواهد شد.
*احترام به همه مراجع تقلید سعادت و نیکبختی است
رییس عالی حوزه علمیه اصفهان ادامه دادند: بسيار مايه تعجّب است که برخي از مردم هم وقتي به يک عالم ديني ارادت دارند، نسبت به ساير علماء بدگويي کرده و به آنان اهانت ميکنند، در حالي که احترام به همه مراجع تقليد و علماي بزرگوار لازم و موجب سعادت و نيکبختي است.
ایشان در ادامه با بيان خاطرهاي از حضرت امام خميني«قدّسسرّه» حساسيّت ايشان نسبت به گناهان زباني را يادآور شده و افزودند: حضرت امام خميني«قدّسسرّه» که بنيانگذار نظام مقدّس جمهوري اسلامي بودند، به محض اطّلاع از غيبت يکي از شاگردان خود نسبت به يکي از مراجع تقليد آن زمان، بيمار شدند و چند روز درس خود را تعصيل کردند. اما امروزه مشاهده ميشود برخي به عنوان دفاع از نظام و انقلاب، راجع به مراجع تقليد و علماي بزرگوار غيبت ميکنند يا حتّي به ايشان تهمت ميزنند و اهانت ميکنند که اين شيوه ناپسندي است که با روش و سيره امام راحل«قدّسسرّه» در تضادّ کامل است.
حضرت آيتالله مظاهري از وفا نسبت به پدر و مادر، به عنوان يکي از مهمترين اقسام وفا ياد کرده و خاطرنشان کردند: قرآن کريم، در آيات متعدّدي پس از امر به پرستش خداوند متعال، نيکي به پدر و مادر را ضروري بر ميشمرد و اين تأکيد قرآن کريم، اهميّت وفاداري نسبت به والدين را آشکار ميسازد.
*کوچکترین اهانت نسبت به والدین جبران آن بسیار مشکل است
ايشان افزودند: والدين هر انساني تا وقتي که توان دارند، براي خوشبختي فرزند خود زحمت ميکشند و فرزند وفادار کسي است که در دوران پيري و ناتواني آنان، در خدمتشان بوده و کمال محبّت و مودّت خويش را به آنان ارزاني دارد.
معظم له ادامه دادند: معمولاً والدين کهنسال در اثر ناتواني و بيماري، بيحوصله و پرخاشگر ميشوند، ولي فرزندان بايد نسبت به آنان مهربان و صبور باشند و مراقب باشند کوچکترين اهانت و بياحترامي نسبت به پدر و مادر خويش از آنان سر نزند که جبران آن بسيار مشکل است.
ایشان در بخش دیگری از سخنان خود، با انتقاد شديد از سپردن والدين به مراکز توانبخشي و خانههاي سالمندان، بیان داشتند: جايگاه پدر و مادر کهنسال بايد در بهترين مکان از منزل فرزندان ايشان باشد و فرزندان و همسران آنان به پدر و مادر ناتوان و بيمار، خدمت کنند، ولي متأسّفانه در برخي خانوادهها رسم غلطي رايج شده که پدر و مادر خود را به مراکز توانبخشي ميسپارند و دنيا و آخرت خود را با اين کار تباه ميکنند.
معظّمله همچنین خدمت به پدر و مادر پس از وفات ايشان را نيز لازم دانسته و افزودند: فرزندان با وفا، پس از وفات والدين نيز با خيرات و مبرّات و اعمال نيکي که به نيابت از ايشان انجام ميدهند، پدر و مادر خويش را خشنود ميسازند.
ايشان یادآور شدند: فرزندان هر پدر و مادري وظيفه دارند پس از وفات والدين خويش، قبل از تقسيم ارث آنان، خمس و زکات و ساير ديون مالي پدر يا مادر خويش را از مال خود آنان ادا نمايند و با اين هديه، آسايش و راحتي پدر و مادر خويش را در قبر و عالم برزخ فراهم ساخته و دعاي خير والدين که موجب عاقبت به خيري و سعادت دنيا و آخرت است، به سوي خود جلب نمايند.
*اختلافات خانوادگی ناشی از بیوفایی زن و شوهر نسبت به همدیگر
حضرت آيتالله مظاهري از وفاي زن و شوهر نسبت به همديگر، به عنوان يکي ديگر از مهمترين اقسام وفا نام برده و تصريح کردند: اختلافات خانوادگي و تنش در روابط خانوادگي که متأسّفانه امروزه با سرعت عجيبي منجر به طلاق و جدايي ميشود، ناشي از بي وفايي زن و شوهر نسبت به همديگر است.
معظّمله با ابراز نگراني از شيوع ناهنجاري بزرگ ارتباط زنان و مردان نامحرم با يکديگر، عواقب سوء و خطرات ناشي از اين گناه اجتماعي را گوشزد کرده و افزودند: يکي از مظاهر بيوفايي زن و شوهر نسبت به يکديگر، برقراري ارتباط دوستانه مرد با زن نامحرم و زن با مرد نامحرم است.
ايشان ادامه دادند: قرآن کريم ارتباط و دوستي زن و مرد نامحرم با يکديگر را در کنار گناه بزرگ فحشاء و بيعفّتي بيان ميکند و زن و مرد شايسته را کساني ميداند که فقط با همسران خويش رابطه دوستانه و عاطفي برقرار سازند.
حضرت آيتالله مظاهري، وفاداري مردم و افراد اجتماع نسبت به يکديگر را نيز ضروري توصيف کرده و اظهار داشتند: از مصاديق بيوفايي مردم نسبت به همديگر اين است که در حضور يکديگر تظاهر به ارادت ميکنند و در غياب يکديگر، مرتکب غيبت و تهمت و آبروريزي نسبت به همديگر ميشوند که اين امر، بسيار ناپسند و نکوهيده است و با تعاليم قرآن و عترت و نيز با فضائل حسنه «وفا» و «صداقت» سازگاري ندارد.
نظر شما