حجتالاسلام و المسلمین محمدهادی جوادی گیلانی در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به شخصیت آیتالله انصاری شیرازی، اظهار داشت: ایشان عالمی ربانی، فیلسوفی متبحّر، حکیمی متأله و عارفی واصل بود که سالها در میان جامعه حوزوی و علمی، بیهیچ ادعا و دور از جلب توجه، زیست و سرانجام در دیماه ۱۴۰۱ به ملکوت اعلی پیوست.
استاد حوزه علمیه افزود: آیتالله انصاری در دوران مبارزه با طاغوت، بیواهمه فریاد میزد و رنج زندان و تبعید را به جان میخرید و چون سربازی فداکار، در یاری امام خمینی (ره) ثابت قدم بود. با این حال پس از انقلاب از پذیرش هرگونه مسئولیت رسمی سر باز زد و در پاسخ به پرسش در این باره، با اشاره به داستان حضرت یوسف (ع) فرمود: «آنچه ما میخواستیم یاری امام بود و بعد از آن، بنده طلبهای بیش نیستم.»
وی با بیان اینکه شخصیت علمی و معنوی آیتالله انصاری تحت تأثیر دو استاد بزرگ، امام خمینی (ره) و علامه طباطبایی (ره) شکل گرفت، خاطرنشان کرد: ایشان علاوه بر این بزرگان، به اشاره علامه «شرح قیصری بر فصوص الحکم» را نزد آیتالله الهی (برادر علامه) فراگرفت و مراودات نزدیکی نیز با آیتالله العظمی بهجت (ره) داشت.
وی به تقید مثالزدنی این عالم ربانی به فقه و احکام شرعی اشاره کرد و گفت: ایشان که خود مجتهد بود، حتی به احتیاطهای واجب آیتالله بروجردی(ره) مانند استفاده از مهر بدون نقش، عمل میکرد و در جلسات درس بحارالانوار، با احترامی ویژه با کتاب روایت برخورد مینمود؛ گویی قرآن در دست دارد. نگاه ایشان این بود که حکمت متعالیه، فرزند کتاب و سنت است و حکمت الهی را جدای از این دو نمیدانست.
استاد حوزه علمیه با اشاره به حالات معنوی و سلوک عرفانی آیتالله انصاری شیرازی، گفت: ایشان بسیار لطیفالروح و بر نفوس مستعد تأثیرگذار بود و احوالی از قبض و بسط معنوی داشت. در واپسین سالهای عمر و در اوج بیماری سخت که مدتها سکوت اختیار کرده بود، وقتی به عیادتش رفتم، تنها با لبانی لرزان سه بار تکرار کرد: «الحمدلله». این، گویای رضایت و حمد دائمی او در تمام آن دوران دشوار بود.
حجت الاسلام و المسلمین جوادی گیلانی تصریح کرد: آیتالله انصاری شیرازی نمونهای عملی از تلفیق برهان، عرفان و قرآن، و عالمی بود که علم را در عملش تجلی داده بود. یاد و مسیر آن مرد بزرگ برای جامعه علمی و حوزوی، به ویژه نسل جوان، چراغ راه و الگویی کمنظیر است.
انتهای پیام. /
نظر شما