حجت الاسلام و المسلمین مرتضی رئوفی چهاردهی گیلانی، عضو هیئت علمی دانشنامه بقاع متبرکه قم، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره بر وجود اختلاف نظر در تعیین دقیق نسب امامزاده صالح تجریش اظهار داشت: بررسی این نسب، به ویژه با تکیه بر منابع تخصصی کمتر شناخته شده، میتواند زوایای پنهانی از هویت این بقعه متبرکه را روشن کند.
عضو هیئت علمی دانشنامه بقاع متبرکه قم خاطرنشان کرد: در این پژوهش، رساله صالحیه به عنوان منبعی محوری مورد واکاوی قرار گرفته است، این رساله که مستقیماً به موضوع نسب این امامزاده پرداخته، دیدگاهی متفاوت و منسجم را ارائه میدهد که با شهرت عمومی محل تفاوت دارد.
وی افزود: بر اساس قول مختار و مستند رساله صالحیه، امامزاده صالح، از نوادگان امام زینالعابدین (ع) است و نسب ایشان بدین شرح است، صالح بن محمد بن عبدالله ابوالفضل بن محمد (داعی) بن عبدالله بن محمد بن امام سجاد (ع). این شجره، ایشان را در زمره سادات حسینی-سجادی و از طبقه دوم این خاندان قرار میدهد.
وی در تشریح استدلالهای این رساله بیان کرد: این تحلیل بر چند پایه استوار است، نخست، استناد به منابع کلاسیک انساب مانند عمدة الطالب که اجداد کلیدی این شجره را ثبت کردهاند، دوم محاسبات نسلی که نشان میدهد پنج نسل فاصله بین امام سجاد (ع) و صالح، با بناهای تاریخی بقعه در سدههای چهارم تا ششم هجری همخوانی منطقیتری دارد و سوم شواهد تاریخی از حضور پررنگ شاخه سادات سجادی-حسینی در منطقه ری و دینور که با محل دفن امامزاده همخوانی دارد.
حجت الاسلام رئوفی در نقد نظریه رایج (منتسب به صالح بن موسی بن جعفر (ع)) تصریح کرد: رساله صالحیه دو نقد اصلی به این قول وارد میکند. نقد اول معطوف به مادهتاریخ های متأخر کتیبهها است که تحت تأثیر شهرت محل شکل گرفته و سندیت اولیه ندارند، نقد دوم سکوت منابع دست اول است. منابع معتبری که به ذکر فرزندان امام موسی کاظم (ع) پرداختهاند، نام صالح را در فهرست ایشان نیاوردهاند و این انتساب فاقد پشتوانه کهن است.
وی تأکید کرد: با وجود شهرت محلی دیرینه، یافتههای این تحقیق مبتنی بر رساله صالحیه، انتساب امامزاده صالح تجریش به سلاله امام سجاد (ع) را قویتر و مستندتر میداند. این امر، نمونهای از ضرورت بازخوانی متون تخصصی برای تدقیق در تاریخ و نسب بقاع متبرکه است.
انتهای پیام. /
نظر شما