به گزارش خبرگزاری حوزه، یکی از شیعیان که بسیار خوشحال به نظر میرسید، به حضور حضرت امام جواد (علیه السلام) آمد، حضرت به او فرمود: چرا این گونه تو را شادمان مینگرم؟
او عرض کرد: ای پسر رسول خدا(ص) از پدرت شنیدم میفرمود: سزاوارترین روز برای شادی کردن، آن روزی است که خداوند به انسان توفیق نیکی کردن و انفاق نمودن به برادران دینی دهد، امروز ده نفر از برادران دینی که فقیر و عیالمند بودند از فلان جا و فلان جا نزد من آمدند و من به هر کدام فلان مقدار پول و خوار و بار دادم، از این رو خوشحال هستم.
امام جواد (علیهالسلام) فرمود: سوگند به جانم، سزاوار است که تو خوشحال باشی، اگر عمل نیک خود را حبط و پوچ نساخته باشی و یا بعدا حبط و پوچ نکنی.
او عرض کرد: با اینکه من از (شیعیان خالص) شما هستم، چگونه عمل نیکم را حبط و پوچ میکنم؟
حضرت فرمود: همین سخنی که گفتی، کارهای نیک و انفاقهای خود را حبط و پوچ نمودی (یعنی ادعای شیعه خالص بودن، کار سادهای نیست).
او عرض کرد: چگونه؟ لطفا بیشتر توضیح بدهید. امام جواد فرمود: این آیه را نخواندی: یا ایهاالذین آمنوا لاتبطلوا صدقاتکم بالمن والاذی.
یعنی ای کسانی که ایمان آوردهاید، بخششهای خود را با منت و آزار، باطل نسازید؛ او عرض کرد: من به آن افراد یک صدقه دادم، منت بر آنها نگذاشتم و آنها را آزار ننمودم.
امام فرمود: خداوند فرموده: لاتبطلوا صدقاتکم بالمن و الاذی؛ بخششهای خود را با منت و آزار، باطل و پوچ نسازید؛ نفرموده تنها منت و آزار بر آنان که میبخشید،بلکه خواه منت و آزار بر آنان باشد یا دیگران، آیا به نظر تو آزار به آنان (بخشش گیرندگان) شدیدتر است ، یا آزار به فرشتگان مراقب اعمال تو فرشتگان مقرب الهی و یا آزار به ما؟
دنیا در برابر این مرد تیره و تار شد و عرض کرد: قطعا آزار به فرشتگان و آزار به شما، شدیدتر است، امام فرمود: تو فرشتگان و مرا آزار دادی و بخشش خود را باطل نمودی.
عرض کرد: چرا و چگونه باطل کردم و شما را آزار دادم؟ امام جواد (علیهالسلام) فرمود: این که گفتی «چگونه باطل نمودم با اینکه من از شیعیان خالص شما هستم» همین ادعای بزرگ، ما را آزار داد.
سپس فرمود: وای بر تو! آیا میدانی شیعه خالص ما کیست؟ شیعه خالص ما (حزبیل! مؤمن آل فرعون، و (حبیب نجار) صاحب یس و سلمان (ره) و ابوذر (ره) و مقداد (ره) و عمار(ره) هستند، تو خود را در صف این افراد برجسته قرار دادی و با این ادعا فرشتگان الهی و ما را آزردی.
آن مرد به گناه و تقصیر خود اعتراف کرد و استغفار و توبه نمود و عرض کرد: اگر نگویم شیعه خالص شما هستم پس چه بگویم؟
امام فرمود: بگو من از دوستان شما هستم، دوستان شما را دوست دارم و دشمنان شما را دشمن دارم. او چنین گفت و از گفته قبل، استغفار کرد.
در این لحظه امام جواد (علیه السلام) با مهربانی فرمود: اکنون پاداش بخششهای تو به تو بازگشت نمود و حبط و بطلان آنها برطرف گردید.
منبع: بحارالانوار، ج68، ص159
نظر شما