حجتالاسلام والمسلمین مرتضی شریفی اشکوری از اساتید حوزه در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری اظهار داشت: تمایز میان «عرفان اصیل» که ریشه در وحی، عقل و تقوا دارد و با تهذیب نفس و انجام فرائضِ استنباط شده از اهلبیت وحی همراه است، با «صوفیگری» به عنوان یک مکتب التقاطی و خطرناک، امری حیاتی است.
وی گفت: صوفیگری که تلاش می کند با جاذبه های کاذبِ ذکر و فنای غیرعقلانی در استاد، راهی را ارائه دهد که نه با موازین شرعی و نه با عقل سلیم سازگار نیست، در واقع مسیر انحرافی تفسیر به رأی و سلیقه های شخصی را در پیش گرفته است. این تمایز، به خصوص در محیط های دینی مانند شهر مقدس قم، باید با نهایت دقت و قاطعیت مورد توجه قرار گیرد تا از نفوذ افکار ابلیسی و اضمحلال هویت اصیل مکتب اهلبیت علیهمالسلام جلوگیری شود.
استاد حوزه خاطرنشان کرد: برای درک عمیقتر این دوگانگی، باید توجه داشت که «عرفان اصیل اسلامی» که برگرفته از قرآن کریم و سنت معصومین (ع) است، همواره بر محور «شریعت محوری» بنا شده است؛ به این معنا که سلوک عرفانی، بدون پایبندی دقیق به احکام عملی و اخلاقی شرع، نه تنها بیاثر بلکه گمراه کننده است، زیرا تهذیب نفس و تزکیه روح، فرع بر عمل به دستورات الهی است و عقل سلیم نیز همواره راهنما و میزان در فهم این مسیر خواهد بود. در مقابل، «صوفیگری»، با تأکید افراطی بر تجربه های شهودیِ غیرقابل بازبینی و اتکای کورکورانه به پیر و مرشد، به جای آنکه سلوک را در چارچوب «اطاعت محض» قرار دهد، آن را به یک رابطه شخصی و مکتبی تقلیل می دهد که زمینه را برای ورود بدعتها، خرافات، و مفاهیم غیردینی فراهم می کند و این امر مستقیماً با اصول محکم توحیدی و عدالت محور مکتب اهل بیت (ع) در تعارض است.
۱. عضو مجمع عمومی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در مقام تبیین عرفان اصیل در بستر فقه و تمایز آن با عرفان صوفیانه خاطرنشان کرد: عرفان حقیقی، متکفل فقه و متأخر از آن است؛ سلوک الی الله تنها در صورتی مسیر سعادت را طی می کند که کاملاً در چهارچوب فرائض و احکام استنباط شده از سوی فقها تعریف شود، چرا که بدون تکیه بر فقه، فرد در مسیر ریاضت های غیر وحیانی و بدون اشعه هدایت قرار می گیرد و این همان مسیر التقاطی صوفیگری است که با تفسیر به رأی و غلبه امور غیر عقلانی بر تفکر شکل میگیرد و از اصول عقلی و شرعی دور می ماند.
۲. وی تصریح کرد: صوفیگری جریان انحرافی با جاذبه های کاذب است که برخلاف عارف حقیقی که همراه با علم، عقل و تقواست، بر مفاهیمی چون «فنا در استاد» و «تصور صورت استاد در عبادات» تأکید دارد؛ این مفاهیم نه تنها غیر شرعی و غیر عقلی هستند، بلکه برخلاف روایات متعدد ائمه معصومین (ع) است که امر به فاصله گرفتن از این فرقه نمودهاند، و گاهی نیز تحت عنوانی فریبنده چون «عرفان اهل بیتی» ترویج می شود.
نظر شما