به گزارش خبرگزاری حوزه، مرحوم آیت الله المعظم حاج شیخ محمد فاضل لنکرانی در یکی از دروس اخلاق خود به موضوع «» اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
حضرت امام حسن عسکری علیه السلام میفرمایند: «مَنْ وَعَظَ أَخَاهُ سِرّاً فَقَدْ زَانَهُ وَ مَنْ وَعَظَهُ عَلَانِیَةً فَقَدْ شَانَه»
هر کس برادر مؤمن خود را در خلوت و به دور از دیدِ دیگران موعظه کند، او را وزین ساخته و از سبکشدن او جلوگیری کرده است.
امّا اگر او را در حضور دیگران و به صورت آشکار، موعظه و نصیحت کند، به او اهانت کرده و مقام او را پایین آورده و چهره بدی به او پوشانده است.
بنابراین، تبلیغ، هدایت، موعظه و نصیحت نیز باید در شرایطی انجام گیرد که نه تنها شخصیتها حفظ شود و هیچ اهانتی از آن برداشت نشود.
بلکه به عکس، ضمن اینکه هدایت و موعظه و نصیحت تحقق پیدا میکند، به طرف مقابل شخصیت ببخشد؛ یعنی هم موعظه شود و هم به او ارزش داده شود.
امّا اگر در کنار موعظه، شخصیت طرف خُرد شود، چنین موعظهای علاوه بر اینکه مذموم است.
معلوم نیست نقش و اثری هم داشته باشد و اگر اثری هم بر آن مترتب شود به یقین اثری اندک خواهد بود.
منبع: کتاب «اخلاق فاضل» سلسله دروس اخلاق
نظر شما