به گزارش خبرگزاری حوزه، مرحوم آیت الله حائری شیرازی در یکی از سخنرانی های خود به چهار فصل عُمر انسان ها اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
این دنیا چیزی ندارد که انسان فریفتۀ آن بشود:
دنیی آنقدر ندارد که بَرو رشک بَرند
یا وجود و عدمش را غم بیهوده خورند
دنیا به پایان میرسد.
این بهار و تابستان و پاییز و زمستان برای آن است که نشان دهد هر چیزی دورهای دارد و پایان میگیرد.
همانطوری که سال، بهار و پاییز و تابستان و زمستان دارد، انسان هم دارد.
سال و انسان مثل هماند. دورۀ کودکی بهار زندگی است:
جوانی تابستان زندگی است
از جوانی که آنطرف پا میگذاری، پاییز زندگی است.
دورۀ پیری نیز زمستان زندگی است تا بهپایان رسد.
عمر انسان نیز بهار و تابستان و پاییز و زمستان دارد. انسان باید به فکر فردای خودش باشد.
نظر شما