فرهنگ شهادت، رمز پیروزی ما است

حجت الاسلام و المسلمین عباس نیکزاد، در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به شهادت مردم دلاور و غیور ایران اسلامی در نبرد تمدّنی و آخرالزمانی ایران و استکبار جهانی اظهار داشت: از آیات و روایات نشان می‌دهند که شهادت، بالاترین فضیلت، افتخار و حُسن عاقبت برای یک فرد مؤمن است؛ از این رو در ادعیه مأثوره، حتی اولیای الهی تقاضای شهادت داشتند.

وی افزود: در روایتی نبوی (ص) آمده است: ای کاش در راه خدا کشته شوم و مجددا زنده شوم بعد کشته بشوم تا هفتاد بار؛ و این زنجیره ادامه پیدا کند. آنجا که پیامبر اکرم (ص) به امیرالمؤمنین علی (ع) خبر شهادت را می دهد، سؤال می کند که در آن صورت صبر تو چگونه است؟ امیرالمؤمنین علی (ع) پاسخ می دهد که اینجا جای صبر نیست؛ بلکه جای بشارت است. در روایتی دیگر آمده است آنجا که رسول الله (ص) در میانه خطبه، به برادرش امیرالمؤمنین (ع) خبر شهادتش را می دهد، حضرت (ع) سؤال می کند که آیا با سلامت در دینم کشته می‌شوم؟ پیامبر (ص) می فرماید بله! حضرت امیر (ع) می گوید: اینجا جای بشارت است؛ نه جای صبر!

استاد دانشگاه شهرستان بابل یادآور شد: امیرالمؤمنین علی (ع) در نهج البلاغه می فرماید اگر با هزار ضربه شمشیر کشته شوم، برای من بهتر است که در بستر بمیرم. و یا وقتی ضربت ابن ملجم بر او وارد می شود، می فرماید «فزتُ و ربّ الکعبه؛ به پروردگار کعبه که کامیاب، رستگار و کامروا شدم.» حضرت علی (ع) در همه جبهه ها، اعم از بدر، احد، خندق، حنین، فتح، خیبر و...، میدان دار عرصه مبارزه بودند و شهادت، شایسته وجود مبارک امیرالمؤمنین علی (ع) بوده است.

وی با اشاره به یکی از فرمایشات حضرت امیر (ع) در بعد از ضربت تا شهادتشان، اظهار داشت: مولای متّقیان فرمود: به خدا قسم که این مرگ سرخ، ناگهانی و ناخواسته نبود، بلکه عمری چشم به راه آن بودم؛ مانند تشنه کامی که در دل شب در به در دنبال سرچشمه آب است؛ و ناگهان به سرچشمه آب می رسد و یا مانند گم کرده ای که به دنبال گمشده اش می باشد؛ ناگهان به گم شده خویش می رسد. در کلامی دیگر از حضرت امیر (ع) در نهج البلاغه می خوانیم که حضرت (ع) می فرماید: اگر با هزار ضربه شمشیر کشته شوم، برای من بهتر است از اینکه به مرگ طبیعی بمیرم.

حجت الاسلام و المسلمین نیکزاد تأکید کرد: آنجا که حضرت علی اکبر (ع) در مسیر راه به کوفه می شنود که پدر بزرگوار، استرجاع می کند، دلیل استرجاع را جویا می شود؛ اباعبدالله الحسین (ع) فرمود: خواب دیدم که کسی از کنار ما رد می شد و گفته بود که این کاروان در حرکت است؛ ولی پایان این کاروان، مرگ است؛ و از این رو فهمیدم که پایان کار ما مرگ است. حضرت علی اکبر سؤال می کند که آیا ما بر حق نیستیم؟ پدر جواب می دهد که بله ما بر حقّیم. لذا علی اکبر در جواب عرض می کنه که در این صورت ما باکی از مرگ نداریم وقتی ما برحقیم دیگه باکی از مرگ نداریم. «وَ لَمَّا کَانَ فِی آخِرِ اللَّیْلِ أَمَرَ فِتْیَانَهُ بِالاسْتِقَاءِ مِنَ الْمَاءِ ثُمَّ أَمَرَ بِالرَّحِیلِ فَارْتَحَلَ مِنْ قَصْرِ بَنِی مُقَاتِلٍ فَقَالَ عُقْبَةُ بْنُ سِمْعَانَ سِرْنَا مَعَهُ سَاعَةً فَخَفَقَ وَ هُوَ عَلَی ظَهْرِ فَرَسِهِ خَفْقَةً ثُمَّ انْتَبَهَ وَ هُوَ یَقُولُ إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ فَفَعَلَ ذَلِکَ مَرَّتَیْنِ أَوْ ثَلَاثاً فَأَقْبَلَ إِلَیْهِ ابْنُهُ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ ع عَلَی فَرَسٍ فَقَالَ مِمَّ حَمِدْتَ اللَّهَ وَ اسْتَرْجَعْتَ‏فَقَالَ: یَا بُنَیَّ إِنِّی خَفَقْتُ خَفْقَةً فَعَنَّ لِی فَارِسٌ عَلَی فَرَسٍ وَ هُوَ یَقُولُ: الْقَوْمُ یَسِیرُونَ وَ الْمَنَایَا تَصِیرُ إِلَیْهِمْ فَعَلِمْتُ أَنَّهَا أَنْفُسُنَا نُعِیَتْ إِلَیْنَا فَقَالَ لَهُ یَا أَبَتِ لَا أَرَاکَ اللَّهُ سُوءاً أَ لَسْنَا عَلَی الْحَقِّ قَالَ بَلَی وَ الَّذِی إِلَیْهِ مَرْجِعُ الْعِبَادِ قَالَ فَإِنَّنَا إِذاً لَا نُبَالِی أَنْ نَمُوتَ مُحِقِّینَ فَقَالَ لَهُ الْحُسَیْنُ ع جَزَاکَ اللَّهُ مِنْ وَلَدٍ خَیْرَ مَا جَزَی وَلَداً عَنْ وَالِدِهِ.» (شیخ مفید، ارشاد، ج ۲، ص ۸۲)

وی با اشاره به حضور اسیران کربلا در مجلس ابن زیاد (علیه اللعنة) یادآور شد: وقتی آن ملعون از پاسخ های امام زین العابدین (ع) به خشم آمده و حضرت را به مرگ تهدید می کند، امام سجاد (ع) می فرماید: آیا نمی دانید که کشته شدن در راه خداوند متعال، عادت ما است و کرامت ما، شهادت است. «ثُمَّ الْتَفَتَ ابْنُ زِیَادٍ إِلَی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ ع فَقَالَ مَنْ هَذَا فَقِیلَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ فَقَالَ أَ لَیْسَ قَدْ قَتَلَ اللَّهُ عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ فَقَالَ عَلِیٌّ ع قَدْ کَانَ لِی أَخٌ یُقَالُ لَهُ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ قَتَلَهُ النَّاسُ فَقَالَ بَلِ اللَّهُ قَتَلَهُ فَقَالَ عَلِیٌّ ع‏ اللَّهُ یَتَوَفَّی الْأَنْفُسَ حِینَ مَوْتِها وَ الَّتِی لَمْ تَمُتْ فِی مَنامِها فَقَالَ ابْنُ زِیَادٍ أَ لَکَ جُرْأَةٌ عَلَی جَوَابِی اذْهَبُوا بِهِ فَاضْرِبُوا عُنُقَهُ فَسَمِعَتْ بِهِ عَمَّتُهُ زَیْنَبُ فَقَالَتْ یَا ابْنَ زِیَادٍ إِنَّکَ لَمْ تُبْقِ مِنَّا أَحَداً فَإِنْ کُنْتَ عَزَمْتَ عَلَی قَتْلِهِ فَاقْتُلْنِی مَعَهُ فَقَالَ عَلِیٌّ (ع) لِعَمَّتِهِ اسْکُتِی یَا عَمَّةِ حَتَّی أُکَلِّمَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ ع فَقَالَ أَ بِالْقَتْلِ تُهَدِّدُنِی یَا ابْنَ زِیَادٍ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ الْقَتْلَ لَنَا عَادَةٌ وَ کَرَامَتَنَا الشَّهَادَةُ» (اللهوف علی قتلی الطفوف / ترجمه فهری، ص: ۱۶۲)

کارشناس دینی با اشاره به تبلور عشق به شهادت در میان یاران اباعبدالله الحسین (ع) مانند حبیب و زهیر در شب عاشورا خاطرنشان کرد: فرهنگ شهادت در میان اولیای الهی برجسته است. در دعای افتتاح شب های ماه رمضان نیز سه تقاضا از خدای متعال داریم؛ «حج بیت الحرام، کشته شدن در راه خدا و درک فضیلت لیلة القدر.

حجت الاسلام و المسلمین نیکزاد اظهار داشت: فرهنگ شهادت در آیات قرآن کریم نیز متبلور است. در سوره مبارکه آل عمران می خوانیم: «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ * فَرِحینَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ یَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذینَ لَمْ یَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ * یَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ وَ أَنَّ اللَّهَ لا یُضیعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنینَ؛ و هرگز گمان مبر آنان که در راه خدا کشته شدند مرده‏‌اند، بلکه زنده‏‌اند و نزد پروردگارشان روزی داده می‌‏شوند. (۱۶۹) در حالی که خدا به آنچه از بخشش و احسان خود به آنان عطا کرده شادمان هستند، و برای کسانی که از پی ایشانند و هنوز به آنان نپیوسته‌‏اند [و سرانجام به شرف شهادت نایل می‏‌شوند] شادی می‌‏کنند، که نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می‌‏شوند. (۱۷۰) [شهیدان‏] به نعمت و فضلی از سوی خدا و اینکه خدا پاداش مؤمنان را تباه نمی‌‏کند، شادمان و مسرورند. (۱۷۱)»

وی افزود: در سوره مبارکه توبه می خوانیم: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَری‏ مِنَ الْمُؤْمِنینَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ یُقاتِلُونَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ فَیَقْتُلُونَ وَ یُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَیْهِ حَقًّا فِی التَّوْراةِ وَ الْإِنْجیلِ وَ الْقُرْآنِ وَ مَنْ أَوْفی‏ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَیْعِکُمُ الَّذی بایَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظیمُ (۱۱۱) التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ الْحامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاکِعُونَ السَّاجِدُونَ الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنینَ (۱۱۲) یقیناً خدا از مؤمنان جان‏ها و اموالشان را به بهای آنکه بهشت برای آنان باشد خریده؛ همان کسانی که در راه خدا پیکار می‏کنند، پس [دشمن را] می‏کشند و [خود در راه خدا] کشته می‏شوند [خدا آنان را] بر عهده خود در تورات و انجیل و قرآن [وعده بهشت داده است‏] وعده‏ای حق؛ و چه کسی به عهد و پیمانش از خدا وفادارتر است؟ پس [ای مؤمنان!] به این داد و ستدی که انجام داده‏اید، خوشحال و شاد باشید؛ و این است کامیابی بزرگ. (۱۱۱) [آن مؤمنان، همان‏] توبه‏کنندگان، عبادت کنندگان، سپاس‏گزاران، روزه‏داران، رکوع کنندگان، سجده‏کنندگان، فرمان‏دهندگان به معروف و بازدارندگان از منکر و پاسداران حدود و مقرّرات خدایند؛ و مؤمنان را [به رحمت و رضوان خدا] مژده ده. (۱۱۲)»

استاد حوزه علمیه شهرستان بابل خاطرنشان کرد: در قرآن آمده است خداوند مجاهدان را بر قاعدان به اجر عظیم، فضیلت و برتری داده است. در سوره مبارکه نساء می خوانیم: «لا یَسْتَوِی الْقاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنینَ غَیْرُ أُولِی الضَّرَرِ وَ الْمُجاهِدُونَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدینَ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ عَلَی الْقاعِدینَ دَرَجَةً وَ کُلاًّ وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنی‏ وَ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجاهِدینَ عَلَی الْقاعِدینَ أَجْراً عَظیماً؛ آن گروه از مؤمنانی که بدون بیماری جسمی [و نقص مالی، و عذر دیگر، از رفتن به جهاد خودداری کردند و] در خانه نشستند، با مجاهدانی که در راه خدا با اموال و جان‏هایشان به جهاد برخاستند، یکسان نیستند. خدا کسانی را که با اموال و جان‏هایشان جهاد می‏کنند به مقام و مرتبه‏ای بزرگ بر خانه‏نشینان برتری بخشیده است. و هر یک [از این دو گروه‏] را [به خاطر ایمان و عمل صالحشان‏] وعده پاداش نیک داده، و جهادکنندگان را بر خانه‏نشینانِ [بی‏عُذر] به پاداشی بزرگ برتری داده است.» (نساء: ۹۵)

وی افزود: امیرالمؤمنین علی (ع) در فضیلت جهاد می فرماید: «أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ الْجِهَادَ بَابٌ‏ مِنْ‏ أَبْوَابِ‏ الْجَنَّةِ فَتَحَهُ اللَّهُ لِخَاصَّةِ أَوْلِیَائِهِ وَ هُوَ لِبَاسُ التَّقْوَی وَ دِرْعُ اللَّهِ الْحَصِینَةُ وَ جُنَّتُهُ‏ الْوَثِیقَةُ فَمَنْ تَرَکَ الْجِهَادَ فِی اللَّهِ أَلْبَسَهُ اللَّهُ ثَوْبَ ذِلَّةٍ وَ شَمْلَةَ الْبَلَاءِ وَ ضُرِبَ عَلَی قَلْبِهِ بِالشُّبُهَاتِ‏ وَ دُیِّثَ بِالصَّغَارِ وَ الْقَمَاءَةِ وَ أُدِیلَ الْحَقُّ مِنْهُ بِتَضْیِیعِ الْجِهَادِ وَ سِیمَ‏ الْخَسْفَ‏ وَ مُنِعَ النَّصَفَ‏» (الغارات (ط - القدیمة)؛ ج ‏۲؛ ص ۳۲۶)

حجت الاسلام و المسلمین عباس نیکزاد ابراز داشت: یکی از عوامل موفقیت پیامبر اکرم (ص) در جنگ های متعدد، روحیه شهادت طلبی در یاران حضرت بوده است. از این رو خداوند متعال به پیامبر (ص) می فرمود: «قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلاَّ إِحْدَی الْحُسْنَیَیْنِ وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِکُمْ أَنْ یُصیبَکُمُ اللَّهُ بِعَذابٍ مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَیْدینا فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَکُمْ مُتَرَبِّصُونَ؛ بگو: آیا درباره ما جز یکی از دو نیکی [پیروزی یا شهادت‏] را انتظار می‏برید؟ در صورتی که ما درباره شما انتظار می‏بریم که خدا از سوی خود یا به دست ما عذابی به شما برساند؛ پس انتظار برید که ما هم با شما منتظریم.» (توبه: ۵۲)

استاد حوزه علمیه بابل یادآور شد: امام راحل (ره) در سخنان خود تأکید داشته اند ملتی که شهادت دارد، اسارت ندارد. و واقعا هم کلام امام (ره) حقیقت است؛ چه اینکه در دوران دفاع مقدس، امتیاز بزرگ رزمندگان ما روحیه جهاد و شهادت طلبی بود؛ و نتیجه اش، پیروزی ایران اسلامی. دیروز در مقابل جهان استکبار ایستادیم و پیروز شدیم؛ امروز نیز اینچنین خواهد بود و در این جنگ آخرالزمانی و مقابل امریکای جهان خوار و اسرائیل کودک کش پیروز میدان نبرد خواهیم بود. چرا که از مرگ باکی نداریم و مشتاق شهادت هستیم.

انتهای پیام