به گزارش خبرگزاری حوزه، حضرت آیتالله شبیری زنجانی خاطراتی از مرحوم والدشان (آیتالله سید احمد زنجانی رحمة الله علیه) فرمودهاند که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
یکی از خادمان مرحوم پدرم- مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی- بسیار متعبد و در عین حال خیلی فقیر بود و چیزی از مال دنیا نداشت.
از مرحوم پدرم نقل شده که فرموده بودند:
من ایشان را نزد خود نگاه داشته بودم تا به او نگاه کنم، چون در خوبی و فضایل از من بالاتر، و در مسائل مادی از من پایینتر بود.
در روایت وارد شده در مسائل معنوی، به بالاتر از خود و در مسائل مالی، به پایینتر از خود نگاه کنید!
مرحوم پدرم نسبت به والدینشان بسیار احترام میگذاشتند. در هوای گرم تابستان و در حال روزه با وجود مشکلات فراوان و راههای سخت مقید بودند که به زیارت قبر مادرشان بروند و در آنجا مشغول قرائت قرآن و دعا میشدند و میفرمودند «یکی از جاهایی که طبق روایات، دعا مستجاب میشود سر قبر پدر و مادر است.»
هر روز یک جزء قرآن برای پدر و یک جزء قرآن برای مادرشان قرائت میکردند و البته این کار را در فرصتها و اوقات کمی که معمولا افراد نسبت به آن بیتوجه هستند، انجام میدادند.
مرحوم والد، آخرت را باور کرده بود و در امور دینی تابع خوشامد زید و عمرو نبود. بعضی مواقع کاری ظاهراً به ضررش بود و برای وجههاش لطمه ظاهری داشت، ولی وظیفه شرعیاش را انجام میداد.
زبان حالش این شعر حافظ بود:
وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافری است رنجیدن
منبع: جرعهای از دریا ؛ جزء ۲ ، صفحه ۶۲۲ ؛ روزنههایی از عالم غیب، ص۳۸۱، سید محسن خرازی، نشر مسجد مقدس جمکران
نظر شما