خبرگزاری حوزه | تردیدی وجود ندارد که انگیزه حاکم بر روند سیاسی جنگ و دنبال کردن مذاکرات جاری "اراده مقاومت" است. تلاش عناصر اصلی و تعیین کننده در روند تبادل پیام با امریکا، تثبیت دستاوردهایی بوده که در چهل روز مجاهدت نظامی و اجتماعی خلق شده است.
با وجود این سلامت در انگیزه اما چارچوب نظری این مذاکرات با خطای محاسباتی منعقد شده است. بنیان آغاز این فرآیند، برپایه پیش فرض های دهگانه ایست که همگی آن ها در یادداشت محمدجواد ظریف در مجله فارن افرز به خوبی منعکس شده است.
پیش فرض اول؛ ترامپ در جنگ به بن بست رسیده و به دنبال یک پنجره خروج است. توافق میتواند، اشتباه عظیم او را به فرصتی برای ادعای یک پیروزی برای مصرف داخلی تبدیل کند.
پیش فرض دوم؛ در صورت کشیده شدن جنگ به زیرساخت ها ایران از بازدارندگی برخوردار نیست چون اگرچه ایران قادر است در پاسخ زیرساختهای منطقه را بهطور کامل نابود کند، اما این امر برای ایالات متحده اهمیت چندانی ندارد، چرا که این کشور همهٔ متحدان عرب خود در منطقه را صرفاً بهعنوان سپرهایی میبیند که میتواند برای دفاع از اسرائیل از آنها استفاده کند.
پیش فرض سوم؛ فناوری هستهای نتوانسته از تجاوز به کشور جلوگیری کند؛ بلکه تنها بهانهای برای حملات اسرائیل و ایالات متحده به ایران را فراهم کرده است.
پیش فرض چهارم؛ حتی اگر ایالات متحده ناچار به خروج یکطرفه از جنگ شود، ایران نخواهد توانست دستاوردهای حاصل از مقاومت خود در برابر تجاوز واشنگتن را به منافع ملموس تبدیل کند.
پیش فرض پنجم؛ ایران باید از برتری میدانی خود نه برای ادامهٔ جنگ، بلکه برای اعلام پیروزی و دستیابی به توافقی استفاده کند که می تواند از وقوع درگیری بعدی جلوگیری می کند.
پیش فرض ششم؛ حصول یک دستاورد نمایشی و ذهنی برای ترامپ با تحقق دستاوردهایی عینی برای ایران در قالب یک توافق قابل جمع است.
پیش فرض هفتم؛ ادامه جنگ تنها به از دست رفتنِ جانهای بیشتر و اتلاف منابع غیرقابل جایگزین منجر شده و اداره کشور را در معرض فروپاشی قرار میدهد، بدون آنکه بنبست موجود را تغییر دهد.
پیش فرض هشتم؛ ادامهٔ جنگ ممکن است به تهاجم زمینی ایالات متحده بینجامد که هرچند واشنگتن را در باتلاقی عمیقتر فرو خواهد برد، اما دستاورد چندانی برای ایران به همراه نخواهد داشت.
پیش فرض نهم؛ تداوم جنگ خواسته قطعی اسرائیل است و افزایش تنش، بازی در زمین تلاویو و ورود به محیط تله گذاری شده ایست که تقابل دائمی ما با امریکا را مورد طراحی قرار داده است.
پیش فرض دهم؛ ماهیت این مذاکرات با گذشته متفاوت است و دری را بهسوی یک حلوفصل پایدار گشوده، چون حضور سیاسی ما برآمده از اعتماد به نفس حاصل از تقابل با دو قدرتِ هستهای بوده و لذا بر خلاف گذشته امکان امتیازگیری مؤثر برای ما فراهم شده است.
یادداشت های رسیده به هیچ عنوان تایید یا تکذیب نمی شود.
مهدی افراز
نظر شما