به گزارش خبرگزاری حوزه، در ادامهی مباحث ارزشمند مربوط به شاخصههای «خانوادهی حسینی»، حجتالاسلام والمسلمین سیدعلیرضا تراشیون به تبیین یکی از مهمترین ارکان خانواده، یعنی «راههای رسیدن به سلامت روحی و روانی» میپردازند. این متن به دوستداران اهلبیت ع؛ در مسیرِ ساختنِ خانوادهای حسینی تقدیم میگردد.
«بسم الله الرحمن الرحیم»
در مباحث شبهای گذشته، پیرامون شاخصههای کلیدی «خانواده حسینی» گفتگو کردیم. تأکید کردیم که یکی از ارکان اصلی در شکلگیری این خانواده، دقت و بصیرت در «انتخاب همسر» است. به این نتیجه رسیدیم که انسان برای انتخاب شریک و همراهِ مسیر زندگی، باید کسی را برگزیند که از سلامت روحی و روانی کافی برخوردار باشد. همچنین، ملاکها و نشانههایی را برای تشخیص این سلامت روان تبیین کردیم.
اکنون پرسش مهمی که امشب میخواهیم به آن بپردازیم این است: «برای رسیدن به این سلامت روحی و روانی، چه باید کرد و چه راهکارهایی وجود دارد؟»
در نظام تربیتی اسلام، پاسخ روشن است: «یکی از بنیادیترین راهکارها، رشد و تقویت ایمان است.»
کسانی که در حریم ایمانی گام برمیدارند و اعتقادات عمیقی به مبانی الهی دارند یعنی خداباور، معادباور، عدلباور و پیرو راه انبیا و ائمه اطهار (علیهمالسلام) هستند در تلاطمهای زندگی از سلامت روحی و آرامش روانی بسیار بالاتری برخوردارند. در واقع، رشد ایمانی، نسخه شفابخش و زیربنای اصلی برای دستیابی به سلامت روان در خانواده است.ما باید رشد ایمانی پیدا کنیم و این حقیقت را باور کنیم،
برادران و خواهران! اگر نگاه انسان، نگاهی ایمانی نباشد، این دنیا سراسر رنج و مصیبت خواهد بود. در چنین حالتی، انسان روز خوش نخواهد دید و روح و روان او همواره درگیر اضطراب، نگرانی و آشفتگی خواهد بود.
اگر ایمان انسان رشد پیدا نکند، حتی اگر همه دنیا را هم به او بدهند، باز برای او مایه رنج و گرفتاری خواهد بود، نه آرامش و سعادت.
*راهکارهای عملی برای تعالی روح و خانواده:
نکته اول، انس با خدا و قرآن
وجود مبارک امام زینالعابدین علیهالسلام به ما میآموزند: که اگر همه دنیا از بین برود و هیچ چیز برای انسان باقی نماند، اما او با خدا و قرآن مأنوس باشد، باز هم آرامش خواهد داشت.
نکته دوم اقامه عبادت بهویژه نماز
یکی دیگر از راههای رسیدن به سلامت روح و روان، اقامه عبادت است.
با عبادتهای الهی قهر نکنید؛ بلکه با آنها انس بگیرید و ارتباط برقرار کنید. بهویژه نماز که پناهگاه انسان در سختیها و مشکلات است. هرگاه با مسئلهای روبهرو شدید، وضویی بگیرید و دو رکعت نماز بخوانید؛ آنگاه خواهید دید که چگونه الطاف الهی شامل حال شما میشود و چه گشایشی در دل و جانتان پدید میآید.
در روایات نیز آمده است که اگر کسی پنج روز نمازهای خود را در اول وقت به جا آورد، آرامش خاصی در وجود او شکل میگیرد؛ آرامشی که دل را نورانی و روان را مطمئن میسازد.
اگر بخواهم همه این معارف را در یک جمله خلاصه کنم، باید بگویم: هر جا غیر از خانه خدا و مکتب اهلبیت علیهمالسلام برویم، گرفتاری و اضطراب هست؛ اما اگر به این دو پناه ببریم، راه آرامش و نجات را پیدا خواهیم کرد.
باید به عبادتهای الهی توجه کنیم و برای آنها برنامه داشته باشیم؛ نمازمان، روزهمان و سایر عباداتمان را جدی بگیریم.
نکته سوم، ذکر
ذکر نیز یکی از مهمترین عوامل در سلامت روح و روان انسان است. ذکر بگوییم تا ببینیم چگونه دل انسان آرام میشود و اضطراب از او دور میگردد. حقیقتاً ذکر، آرامشآفرین است و روح و جان انسان را سلامت میبخشد.
نکته چهارم، ترک محرمات است.
عزیزان، بهویژه جوانترها، تلاش کنید از محرمات دوری کنید و به سمت حرام نروید. گناه، انسان را عصبی، پرخاشگر و تندخو میکند.
امروز اگر بخواهیم یک جوان گناهکار را پیدا کنیم و بگوییم: «چه آرامشی دارد، ماشاءالله چهقدر مؤدب است، چه اخلاق زیبایی دارد»، واقعاً نمیتوانیم چنین ادعایی داشته باشیم.
زیرا گناه، آرامش را از انسان میگیرد و روح او را دچار آشفتگی و بیقراری میسازد.
نکته پنجم: رشدِ مثبتاندیشی
باید نگاه ما به دیگران، نگاهی مثبت باشد.
در روایات، بیانی بسیار زیبا و دقیق از اهلبیت علیهمالسلام آمده است. حضرت میفرمایند:
اگر بزرگتر از خودت را دیدی، بگو او از من بهتر است؛ زیرا بیشتر عمر کرده و بیشتر بندگی خدا را انجام داده است.
اگر کوچکتر از خودت را دیدی، باز هم بگو او از من بهتر است؛ چون کمتر عمر کرده و احتمالاً کمتر گرفتار گناه شده است.
و اگر همسن و همسال خود را دیدی، باز بگو: من به گناهان خودم آگاه هستم، اما از گناهان او آگاهی ندارم؛ پس شاید او از من بهتر باشد.
این نگاه، انسان را از حسد، بدبینی و مقایسههای نادرست دور میکند و آرامش درونی به او میبخشد.
نکته ششم،گوش دادن به موعظه
نکته دیگر، گوش دادن به موعظه است. باید بنشینیم و موعظهها را بشنویم؛ نه فقط در ایام خاص، بلکه همواره از سخنان اهل تذکر بهره بگیریم.
مثلاً میتوانیم یک بار سخنان مرحوم کافی را گوش بدهیم، یک بار صحبتهای مرحوم فلسفی را بشنویم، یا هر کسی را که با ذائقه و دل ما سازگارتر است، انتخاب کنیم.
مهم این است که «موعظه بشنویم»؛ چون موعظه، دل را جلا میدهد و در وجود انسان آرامش، نورانیت و صفا ایجاد میکند.
نظر شما