گهواره‌هایی که در آتش سوختند

به گزارش خبرگزاری حوزه از اصفهان، تاریخِ کربلا سرشار از فرازهای تکان‌دهنده است اما هیچ تصویری به اندازه شب هفتم و آغازِ محاصره آب و روضه عطش، قلبِ آدمی را به درد نمی‌آورد. علی‌اصغر (ع)، طفلِ شش‌ماهه رباب، در خیمه‌هایی که آب را بر آن‌ها بستند، با عطشی سوزان دست‌وپنجه نرم می‌کرد. وقتی امام حسین (ع) او را بر روی دستانِ خود به میدان آورد تا شاید در میانِ لشکری که خود را مسلمان می‌نامیدند، قطره‌ای آب برای این زبانِ دورِ دهان چرخیده بیابد، پاسخِ زمین و آسمان تازیانه شرم شد.

تیرِ سه‌شعبه حرمله، نه تنها گلوی لطیفِ آن طفلِ بی‌گناه را در هم درید، بلکه قلبِ پدر و ستونِ خیمه رباب را ویران کرد. خونِ گلوگاهِ علی‌اصغر (ع) که امام آن را به آسمان پاشید و قطره‌ای از آن به زمین بازنگشت، سندِ ابدی و غیرقابل‌انکارِ مظلومیتِ جبهه حق شد؛ تصویر جان‌کاه از گهواره‌ای که خالی ماند و مادری که سال‌ها ننشست تا هم‌نوای عطشِ فرزندش باشد.

این تصویرِ غریبِ گهواره‌های خالی و مادرانِ داغ‌دیده، پس از قرن‌ها، دوباره و در فضای کشور ما تکرار شد. در جریانِ جنگ رمضان، هنگامی که موشک‌باران‌ها و حملاتِ بی‌رحمانه دشمنِ مستکبر، آرامشِ شب‌های ضیافتِ الهی را هدف گرفت، سهمِ تلخ و تکان‌دهنده این حادثه، شهادتِ نوزادان و کودکانی بود که در گهواره‌های خود و در آغوشِ مادرانشان به خواب رفته بودند.

موشک‌های دشمن، بدونِ تمایز میانِ سنگرهای نظامی و خانه‌های مسکونی، معصومیتِ نوزادانِ بی‌دفاعی را نشانه رفتند که بزرگ‌ترین گناه‌شان، تنفس در خاکِ کشور بود. مادری که امروز بر مزارِ کودکِ شیرخواره شهیدش اشک می‌ریزد، همان ربابی است که قرن‌هاست نوای لالایی‌اش در گوشِ تاریخ می‌پیچد. این نوزادانِ پرپرشده، علی‌اصغرهای زمانه ما هستند که مظلومیتِ این ملت را در برابرِ چشمانِ کور و گوش‌های کرِ مدعیانِ حقوق بشر، با خونِ پاکِ خود اثبات کردند.

از تیرِ سه‌شعبه تا موشک‌های مدرن

شباهتِ میانِ حرمله‌های سال ۶۱ هجری و مستکبرانی که امروز ماشه موشک‌ها را به سمتِ محله‌های مسکونی می‌فشارند، نشان‌دهنده یک حقیقتِ واحد است: جبهه باطل، در طول تاریخ هیچ‌گاه اصولِ اخلاقی و انسانی را نشناخته و هر زمان که در میدانِ نبردِ مردانه کم می‌آورد، زهرِ کینه خود را بر سرِ زنان و کودکانِ بی‌دفاع خالی می‌کند. تکنولوژیِ جنگیِ دشمن شاید تغییر کرده باشد و تیرِ سه‌شعبه جای خود را به موشک‌های کروز و هدایت‌شونده داده باشد اما ماهیتِ قساوتِ دجال‌صفتان همان است که بود.

جوانان، مادران و پدرانِ این مرز و بوم امشب در حالی در میادین شهر و هیئات بزرگ گرد هم آمده‌اند که داغِ این نوزادانِ شهیدِ جنگ رمضانی را در سینه دارند. برپایی آیینِ شیرخوارگانِ حسینی و حضورِ مادرانی که نوزادانِ خود را با لباسِ سبز و پیشانی‌بندهای یا علی‌اصغر بر روی دست گرفته‌اند، تصویری بی‌نظیر از قدرتِ نرم و فریادِ تظلم‌خواهی است. این دست‌های کوچکِ برافراشته به سمتِ آسمان، سندی است بر اینکه تفکرِ صهیونیستی و استکباری، راهی جز سقوط ندارد.

خونی که هرگز پایمال نخواهد شد

شب هفتم محرم، شبِ گره خوردنِ اشک‌های شوق به وصال با قطره‌های خونِ مظلومیت است. امشب اگرچه صدای لالاییِ حزینِ مادران فضا را پر کرده است اما در پسِ این گریه‌ها، اراده‌ای مستحکم و پولادین نهفته است.

خونِ نوزادان و کودکانِ شهیدِ ما در جنگِ رمضان، در امتدادِ همان خونِ علی‌اصغر (ع) است که به آسمان رفت و مایه‌ بقای دین شد. این امت ثابت کرده است که با ترور و موشک‌باران، نورِ خدا خاموش نمی‌شود؛ بلکه از خاکِ متبرک به خونِ این بی‌گناهان، هزاران لاله‌ی غیرت پای می‌گیرد تا بساطِ ستمگران را برای همیشه در هم بپیچد. ما ملتِ امام حسینیم و در مکتبِ ما، حتی کوچک‌ترین سرباز نیز می‌تواند بزرگ‌ترین حماسه‌های تاریخ را رقم بزند.