خبرگزاری حوزه| فضای نخبگانی و اجتماعی جامعه گاه با غبار برچسبزنیهای سیاسی تیره میشود. گویی در این فضا، سادهترین راه برای حذفِ دیدگاه مخالف، الصاق برچسب هایی نظیر «خیانت»، «نادانی» یا «دشمنی» است. این در حالی است که واکاویِ وقایع تاریخی و سنتهای الهی، افقِ روشنتری را پیشِ روی ما میگشاید.
در داستان قرآنیِ طالوت و جالوت، وقتی سپاه طالوت با وجود کاستیهای عددی به مصاف جبهه جالوت رفت در بزنگاه نبرد یک اختلاف راهبردی بروز کرد؛ گروهی بر درگیریِ فوری تأکید داشتند و گروهی دیگر «صبر و سازماندهی» را راهبردِ عقلانی پیروزی میدانستند. تاریخ گواهی میدهد که هیچیک از این دو گروه، خائن نبودند و هر دو در پیِ پیروزی جبهه حق بودند. تفاوت، تنها در «استراتژی» بود نه در «هدف».
درسِ بزرگ این واقعه برای امروز ما لزوم تفکیک «اختلافنظر» از «دشمنی» است. نباید فراموش کرد که بسیاری از فعالان سپهر سیاسی و اجتماعی با وجود تفاوت در نگاه به مسائل کشور، در دغدغه «خیر عمومی» مشترک هستند. وقتی اصل وفاداری به آرمانهای نظام و کشور ثابت است، اختلاف در انتخاب مسیر نه تنها آسیب نیست، بلکه میتواند فرصتی برای بلوغ تصمیمگیری باشد؛ به شرطی که این تضادِ سلیقه به «خصومت» تبدیل نشود.
قرآن کریم همواره مؤمنان را از القابِ زشت و تخریبِ شخصیتِ یکدیگر نهی کرده است. حفظِ «ادب در اختلاف» یک ضرورتِ اخلاقی و دینی است، نه یک امرِ تشریفاتی.
وحدتِ جامعه اسلامی در سایهی گفتوگو، سعهصدر و احترامِ متقابل شکل میگیرد. اگر بخواهیم از این پیچ تاریخی به سلامت عبور کنیم باید بیاموزیم که «اتحاد»، به معنایِ همفکریِ مطلق نیست، بلکه به معنایِ مدارا در عینِ داشتنِ دیدگاههای متفاوت است.
نورالهدی مازارچی
نظر شما