به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام و المسلمین فاطمینیا با نقلِ حکایتی از آیتالله سلطانی طباطبایی، بر اهمیتِ «عفوِ آبرویِ دیگران» بهعنوانِ کلیدیترین عاملِ سلوکِ معنوی و دستیافتن به مقامِ قربِ الهی و دیدارِ امامِ عصر (عج) تأکید کرد.
یکی از علما، آیتالله سلطانی طباطبایی (استاد العلما)، آرزو داشت امام زمان (عج) را ببیند. دست به دامن این و آن میشد و میگفت: «آخه من چکار کنم؟»
یک نفر به او گفت: «آقا جان! من میتوانم تو را ببرم، اما خودم نیستم.» پرسید: «کجا میبری؟» پاسخ داد: «یک جوانی است، قصاب است. او میبردت پیش آقا.»
آدرس را گرفت. این عالم بزرگوار ـ که به خدا و فلک باج نمیداد ـ به جستجوی آن قصاب در کوچهها پرداخت.
به مغازه قصابی رفت. لباسهای چرب و چیلی، مگسها دو تا بلند میشدند و دو تا مینشستند. با خود گفت: «خدایا! نشانم بده.» تردید کرد.
جوان از داخل مغازه گفت: «آقا جان! تردید نکن، منم. بیا تو.» اللهاکبر! سپس گفت: «خب آقا جان! برویم.» دستش را گرفت و برد.
خدمت امام زمان (عج) رسید. چه لذتی داشت! سلام کرد و نشست. حالا چه از آقا پرسید، چه کرد، چقدر نشست ـ اینها را نفرمودهاند.
وقتی آمد بیرون، به آن جوان گفت: «من به عنوان یک عالم نجف، فقط میخواهم از تو بپرسم: از کجا به این مقام رسیدی؟»
جوان پاسخ داد: «یک آبرویی را که میتوانستم ببرم، نبردم.» همین. مقام به من دادند. و حقّم بود ببرم. طرف آمد و گفت: «میدانم بد کردم، میدانم
خائنم، اما ببخشید… ببخشید…» تا او را بخشیدم، این مقام به من دادند.
برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید
نظر شما