حجتالاسلام سید محمدعلی حسینی، از مبلّغان شهرستان آمل در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به نزدیکی ایام پیادهروی اربعین حسینی به عنوان یکی از عبادات بزرگ، اظهار داشت: فلسفه اصلی هر عبادتی، نزدیک شدن به معبود است و زیارت نیز باید با «قصد قربت» صورت گیرد.
وی در تبیین این مفهوم خاطرنشان کرد: تقرّب در زیارت، به معنای نزدیکی مکانی یا زمانی نیست، بلکه هدف آن است که زائر در این سفر، تلاش کند تا به اوصاف و ویژگیهای امام معصوم (ع) نزدیک شود و رفتارهایش را با سیره ایشان همسو کند.
تبلور تکریم در سیره اجتماعی سیدالشهدا (ع)
کارشناس دینی با اشاره به یکی از ابعاد مهمّ تقرّب، «سیره اجتماعی» را محور قرار داد و گفت: «تکریم شخصیت مقابل» از آموزههای اساسی در کلام و رفتار امام حسین (ع) است. وی با استناد به روایاتی از ایشان یادآور شد: سیدالشهدا (ع) کسی را که در معاشرتهای خانوادگی و اجتماعی، تکریم طرف مقابل را فراموش کند و حتی از سلام کردن دریغ نماید، «بخیلترین» فرد مینامد؛ چرا که سلام، اولین گام در تکریم انسانهاست. «البخیل من بخل بالسلام»
تکریم فرزند و معلم؛ الگوهای تربیتی در خانه و مدرسه
حجتالاسلام حسینی به مصادیق تکریم در زندگی امام حسین (ع) اشاره کرد و گفت: توجه ویژه امام (ع) به فرزندان، نمونهای از محبت و تکریم است؛ چنانکه در روایات آمده است ایشان با محبت فراوان، فرزند کوچک خود را در آغوش گرفته و زیبایی اخلاق و خوشبویی ایشان را ستودند.
وی افزود: علی بن محمد خزاز رازی در کتاب «کفایة الأثر» آورده است که عبدالله بن عتبه، از مشاهیر فقهای اهل سنت نقل می کند روزی در محضر حضرت سیدالشهداء (ع) بودم، که فرزند آن حضرت که کوچک بود، وارد شد. امام (ع) او را به نزد خود خوانده و به سینه چسبانید؛ پیشانی او را بوسید و فرمود: «بأبی أنت ما أطیب ریحک و أحسن خلقک»؛ پدرم به فدایت، چقدر خوشبو و زیبایی! «حدثنا أبو عبد الله محمد بن وهبان البصری الهنائی قال حدثنا أبو حامد أحمد بن محمد السرقی قال حدثنی أبو الأزهر أحمد بن الأزهر بن منیع قال حدثنا عبد الرزاق قال أخبرنا معمر عن الزهری عن عبید الله بن عبد الله بن عتبة قال: کنت عند الحسین بن علی ع إذ دخل علی بن الحسین الأصغر فدعاه الحسین ع و ضمه إلیه ضما و قبل ما بین عینیه ثم قال بأبی أنت ما أطیب ریحک و أحسن خلقک فیداخلنی من ذلک فقلت بأبی و أمی یا ابن رسول الله إن کان ما نعوذ بالله أن نراه فیک فإلی من قال إلی علی ابنی هذا هو الإمام و أبو الأئمة قلت یا مولای هو صغیر السن قال نعم إن ابنه محمد یؤتم به و هو ابن تسع سنین ثم یطرق قال ثم یبقر العلم بقرا قال و قبض ص و قد تم عمره ستا و خمسین سنة و خمسة أشهر و دفن بکربلاء.» (کفایة الأثر، ص: 234)
مبلّغ شهرستان آمل با اشاره به جایگاه معلم در سیره امام حسین (ع)، به خاطرهای از فرزندان ایشان و معلمی به نام «عبدالرحمن سلمی» پرداخت و اظهار داشت: امام (ع) در تقدیر از آموزش سوره حمد توسط معلم، پاداشی بسیار ارزشمند (هزار دینار و هزار حلّه) به وی بخشیدند. این اقدام، پاسخی به اعطای معنوی معلم بود و نشان میدهد که در نظام ارزشی امام حسین (ع)، تکریم آموزگاران و قدرشناسی از آنان جایگاهی ویژه دارد. (مناقب آل أبی طالب (ع) (ابن شهرآشوب آملی مازندرانی)؛ ج 4؛ ص 66)
تکریم اسیر و پاسخ به احسان با نیکوترین پاداش
کارشناس دینی با اشاره به سیره عملی اباعبدالله الحسین (ع) نسبت به تکریم اقشار به حاشیه رانده شده، از جمله اسرا و کنیزان عنوان داشت: در روایتی نقل شده که کنیزی، شاخه گلی را به امام حسین (ع) تقدیم کرد و ایشان در پاسخ به این محبت کوچک، او را در راه خدا آزاد کردند.
وی افزود: وقتی از امام (ع) درباره این بخشش بزرگ در برابر یک شاخه گل سؤال شد، ایشان با استناد به آیه کریمه «و اذا حُیّیتم بتحیة فحیّوا بأحسن منها»، فرمودند که خداوند ما را ادب کرده است تا هر تحیتی را با پاسخی نیکوترتر پاسخ دهیم و در اینجا، «آزاد کردن» بهترین پاسخ به آن تحیت بود. این سیره، درس بزرگی در مورد پاسخ به احسان و ارج نهادن به کوچکترین محبتهای انسانی است.
نظر شما