به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از مشهد، همزمان با شام غریبان شهادت حضرت علی بن موسیالرضا(ع)، حرم مطهر رضوی حالوهوایی متفاوت به خود گرفت؛ صحن انقلاب اسلامی مملو از زائران و مجاورانی شد که با لباسهای سیاه و دلهایی آکنده از اندوه، در جوار مضجع شریف امام هشتم(ع) به سوگ نشستند.
در میان جمعیت عزادار، خادمان آستان قدس رضوی نیز با حضور منظم و آمیخته با حال و هوای معنوی، آیین شام غریبان را همراهی کردند.
نور چراغها، پرچمهای عزا، زمزمههای یا رضا و صدای مرثیهخوانی، فضای صحن را به مجلسی یکپارچه از سوگ و دلدادگی تبدیل کرده بود.
زائران در گوشه و کنار صحن انقلاب، دست بر سینه و چشمهای اشکبار، با نام امام رضا(ع) همراه میشدند و مداحان نیز با اشعار و نواهای رضوی، از غربت امام هشتم(ع) و دلباختگی زائران به آن حضرت میگفتند.
تکرار نام رضا(ع) در میان جمعیت، فضایی از همدلی و معنویت ایجاد کرده بود؛ گویی هر زائر با زبان دل، حاجت و دلتنگی خود را به پیشگاه امام رئوف(ع) عرضه میکرد.
در این مراسم، مداح با یادآوری جایگاه امام رضا(ع) در میان شیعیان، از عشق دیرینه مردم به آن حضرت گفت و زائران را به زمزمه نام رضا(ع) فراخواند. اشعار و نوحهها از پناه بودن حرم رضوی برای دلهای خسته، امید زائران به کرامت امام هشتم(ع) و آرزوی زیارت و گرهگشایی سخن میگفت.
در بخشی از مراسم نیز با اشاره به جمعیت حاضر در صحن انقلاب اسلامی، برای زائران و مجاوران، بیماران، گرفتاران و همه کسانی که با حاجتی به حرم مطهر آمده بودند، دعا شد.
همچنین سلامتی رهبر معظم انقلاب، پیروزی ملت ایران و امت اسلامی، نابودی دشمنان، شادی روح شهدا و درگذشتگان و تعجیل در فرج حضرت ولیعصر(عج) از دیگر محورهای دعاهای این مراسم بود.
همزمان با این زمزمهها، دستهای بسیاری به سوی آسمان بلند شد و صدای صلوات فضای صحن را فرا گرفت. زائران با ذکر و دعا، از امام رضا(ع) خواستند تا پناه دلهای شکسته و واسطه خیر و رحمت الهی برای آنان باشد.
بخش دیگری از مراسم به مرثیهخوانی اختصاص داشت؛ جایی که روضهخوان با اشاره به غربت امام هشتم(ع)، خادمان آستان قدس رضوی را مورد خطاب قرار داد و از آنان خواست در این شب، لحظاتی از خدمت فاصله بگیرند و برای امام خود به سوگ بنشینند.
در این بخش، بر جایگاه خادمان در حفظ حرمت حرم رضوی و خدمت به زائران تأکید شد و این مضمون مطرح شد که اشک خادمان و زائران در شام غریبان، ادامه همان پیوندی است که قرنهاست میان مردم و امام رئوف(ع) برقرار مانده است.
مرثیهخوانی با یاد مصائب امام رضا(ع) و پیوند دادن غربت آن حضرت با مصائب اهلبیت(ع) ادامه یافت. روایت شهادت امام هشتم(ع)، یادآوری غربت حضرت سیدالشهدا(ع) و اشاره به مصائب حضرت زهرا(س)، فضای مجلس را به اوج حزن و اندوه رساند.
در این میان، خادمان حرم نیز در کنار زائران نشستند و لحظاتی را در سوگ امام خود به عزاداری پرداختند؛ صحنهای که حالوهوای شام غریبان را بیش از پیش با مفهوم خدمت، دلدادگی و ارادت به امام رضا(ع) پیوند میزد.
مرثیهخوان در ادامه، با روایتهایی از غربت امام رضا(ع) و مصائب اهلبیت(ع)، از زبان دل زائرانی سخن گفت که همه امید خود را به عنایت امام هشتم(ع) گره زدهاند.
در بخشی از این مرثیه، بایاد حضرت جوادالائمه(ع) و پیوند عاطفی میان امام رضا(ع) و فرزند بزرگوارش، فضای مجلس بار دیگر رنگ کربلا گرفت و روضه شهادت امام حسین(ع) با روضه غربت امام رضا(ع) درآمیخت.
اشکهای زائران در این لحظات، روایتگر ارتباطی بود که فراتر از کلمات شکل گرفته بود؛ برخی سر به زیر انداخته بودند، برخی دست بر صورت داشتند و برخی نیز تنها با نگاه به گنبد طلایی، آرام و بیصدا اشک میریختند.
در ادامه این مراسم، دعای کمیل نیز در حرم مطهر رضوی قرائت شد و زائران با زمزمه فرازهای دعا، از خداوند طلب مغفرت و رحمت کردند.
در بخشهایی از سخنان پیش از دعا، بر مفهوم توبه، حیا، پشیمانی از گناه و امید به رحمت الهی تأکید شد و از زائران خواسته شد با دلی شکسته و امیدی روشن، حاجات خود را از خداوند طلب کنند و امام رضا(ع) را واسطه خیر و رحمت بدانند
فضای صحن انقلاب در این لحظات آرامتر شد و صدای زمزمه دعای کمیل در میان جمعیت پیچید؛ زائرانی که ساعتی پیش با نوحه و مرثیه در سوگ امام هشتم(ع) گریسته بودند، اکنون با ذکر و دعا، دلهای خود را به رحمت بیپایان الهی سپرده بودند.
در صحن انقلاب اسلامی، چراغها روشن ماند و زائران همچنان در جوار گنبد طلایی، آرامآرام از کنار مضجع شریف امام رضا(ع) عبور میکردند؛ هرکدام با حاجتی در دل و امیدی به کرامت امامی که قرنهاست حرمش پناه دلهای شکسته و مقصد عاشقان و دلدادگان است.
انتهای پیام/
نظر شما