به گزارش خبرگزاری حوزه، مرحوم علامه مصباح در یکی از بیانات خود به سیره عبادی پیامبر اکرم(ص) اشاره کرده است که در این سیره، عبادت تنها برخاسته از ترس عذاب نبود؛ بلکه جلوهای از شکرگزاری در برابر نعمتهای الهی بود.
تفصیل متن این بیانات تقدیم شما فرهیختگان می شود.
رسول خدا (ص) در جواب یکی از همسرانشان که پرسید: شما با وجود اینکه خداوند تضمین داده است که عذاب نمیشوید چرا این قدر گریه میکنید و اشک میریزید؟ فرمودند: «أَلَا أَکُونُ عَبْداً شَکُوراً؛ اکنون که خداوند مرا آمرزیده و در حق من کرم نموده است من نباید بندهای شکرگزار باشم؟»(بحارالانوار، ج ۶۸، ص۲۴)
این سخن بدین معناست که عبادت های حضرت از سر ترس از جهنم نیست؛ بلکه برای شکرگزاری از خداوند متعال است.
اگر انسان اندکی تمرکز پیدا کند تا افکار دیگر از او دور شوند و نعمت های خداوند را مجسم کند، شاید بی اختیار اشک از چشمانش جاری شده و شکرگزار خداوند شوند. آن گاه این عبادت مانند کیمیا، مس وجود او را طلا خواهد کرد. چنین حالی توجه به ثواب یا عذاب را از یاد انسان می برد.
پس تفکر درباره نعمتهای خدا هم می تواند فطرت شکرگزاری را در وجود انسان بیدار کند و هم عشق به خدا را در دل انسان ایجاد کند. این دو حقایقی هستند که ارزش آن ها از ارزش همه داشته های انسان بیشتر است.
منبع: سخنرانی مرحوم علامه مصباح یزدی، ۱۳۹۱/۰۳/۱۰
نظر شما