دکتر مائده پورقلی در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در رابطه با نقش مادران در شکلگیری شخصیت دینی فرزندان عنوان کرد: کودکان تا سن حدود سه و نیم سالگی در دوره تقلید هستند. در این بازه زمانی بخشی از سیستم عصبی مغز به نام نورونهای آینهای فعال است که همانند آیینه، رفتار دیگران را بازتاب میکند یعنی کودکان هر رفتاری که در محیط پیرامون میبینند را تکرار میکنند. به همین خاطر همواره تاکید میشود که یادگیری در این سنین صرفاً از طریق مشاهده و تقلید رخ میدهد.
وی ادامه داد: از آنجا که والدین اولین الگوهای فرزندان پیش از ورود به مهدکودک و مدرسه هستند، نقش بسیار پررنگی در تربیت دارند. در این میان مادر به دلیل اینکه به لحاظ زمانی حضوری بیشتر در کنار فرزندان دارند تأثیرگذاری ویژهای دارد. البته این به معنای بیتأثیری پدر نیست، اما چون مادر از بدو تولد اولین تکیهگاه و منبع امنیت نوزاد است اعتماد کودک به او به شکلی مطلق شکل میگیرد و کودک با خود میگوید: «هر کاری که مادرم انجام میدهد، درست است.»
این روانشناس بیان کرد: این الگو پذیری فرزندان از والدین سبب میشود که فرزندان ما آن چیزی نمیشوند که ما در ذهن داریم یا به زبان میآوریم، بلکه آنها دقیقاً همان چیزی میشوند که ما انجام میدهیم. به همین خاطر اهمیت رفتار مادر در شکلگیری شخصیت دینی از همینجا مسأله نشأت میگیرد.
وی تاکید کرد: اگر مادری تصمیم دارد فرزندی دیندار و متعهد تربیت کند، باید این تعهد را در عمل خود نشان دهد. به عبارتی رعایت پوشش اسلامی، اقامه نماز و اخلاق دینی توسط مادر، منجر به نهادینه شدن این ارزشها در روح و روان کودک میشود.
استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به اینکه نقش مادر در تربیت فرزندان به دو دلیل بسیار مهم است، تصریح کرد: اولین عامل به خاطر الگوبرداری مستقیم فرزندان از رفتار مادر است. وقتی مادر در حضور کودک نماز میخواند یا پوشش و حجاب را در مواجهه با نامحرم رعایت میکند، این رفتارها در ذهن کودک نهادینه میشود و کودک بدون نیاز به کلام، دینداری را از طریق مشاهده الگوبرداری میکند.
وی دومین عامل را نقش مادران در مدیریت مسیر و محیط یادگیری بیان کرد و افزود: مادر تعیینکننده محیطی است که کودک در آن رشد میکند. برای مثال مادری که کودک خود را در معرض هر نوع محتوای رسانهای، انیمیشنهای ناهماهنگ با فرهنگ دینی یا شبکههای ماهوارهای قرار میدهد، در واقع در حال شکلدهی به هویت اوست. وقتی کودک مدام مجریها یا کاراکترهایی با استایل و پوشش خاص را میبیند، با آنها همزادپنداری میکند. در چنین شرایطی، نمیتوان انتظار داشت که این کودک در سنین بالاتر ناگهان به پوشش یا رفتارهای دینی علاقهمند شود؛ چرا که محتوای ذهنی او مغایر با این فضا شکل گرفته است.
پور قلی یادآور شد: به طور خلاصه باید گفت که مادر هم با اعمال و پوشش شخصی خود و هم با انتخاب مسیر و محیطی که کودک را در آن قرار میدهد، معمار اصلی شخصیت دینی یا غیردینی فرزند خویش است.
انتهای پیام
نظر شما