به گزارش خبرگزاری حوزه از اصفهان، شب که می‌شود، میدان امام حسین آرام‌آرام پر می‌شود. دسته‌های سینه‌زنی از کوچه‌های اطراف می‌آیند و پرچم‌های مشکی در باد جولان می‌دهند. از مسجد باب‌الرحمه، پس از نماز مغرب و عشا، صدای حدیث کسا بلند می‌شود و صفوف هیئت‌ها به سمت گذر فرهنگی چهارباغ راه می‌افتند. این حرکت برای بیست‌ونهمین سال پیاپی است که از یک نقطه آغاز می‌شود و به یک مقصد می‌رسد.
در دل همین ایام، تجمع‌های شبانه مردم اصفهان به شبی رسیده که دیگر یک مناسبت تقویمی نیست. همزمان با فاطمیه، مردم استان در دویست‌وچهل‌وسومین شب از حضور خود در میدان‌ها و خیابان‌ها ایستادند. شمارش شب‌ها از دویست‌وپنجاه شب گذشته و همچنان ادامه دارد؛ شب‌هایی که خیابان‌ها را روایتگر استمرار حضور، همبستگی و همدلی ایرانیانی کرده که با وجود فراز و نشیب‌ها بر ادامه راه تأکید دارند. این استمرار، فاطمیه امسال را به یک نقطه تلاقی تبدیل کرده: عزای خانگی، روضه مسجدی و حضور خیابانی، هر سه یک صدا شده‌اند.
در باغ نور اصفهان، از صبح هشتم آبان، دیگ‌های بزرگ مسی با عبارت «یا فاطمه‌الزهرا» روی زمین نشسته‌اند. سمنوپزان فاطمی با مشارکت ورزشکاران، شهروندان و خانواده‌ها آغاز شده و قرار است پس از حدود چهل‌وهشت ساعت پخت و مراقبت، صبح دهم آبان آماده شود. حاضران با لباس‌های مشکی، هرکدام گوشه‌ای از کار را بر عهده گرفته‌اند؛ یکی پای دیگ، دیگری در آماده‌سازی.
دیگ که می‌جوشد، آدم‌ها دورش جمع می‌شوند، هم می‌زنند و ساعت‌ها کنار هم می‌مانند. سمنوپزان فقط هم‌زدن جوانه‌های گندم در دیگ‌های بزرگ و چشم‌انتظار ماندن برای رسیدن طعم و رنگی آشنا نیست؛ آیینی است که در گذر سال‌ها، طعم نذر و ارادت گرفته و با نام اهل‌بیت پیوند خورده است. همین است که این آیین کهن را از یک آشپزی ساده جدا می‌کند و به یک آیین اجتماعی تبدیل می‌کند.
پایانی که ادامه‌دار است
اصفهان در فاطمیه امسال نشان داد که عزاداری برای حضرت زهرا(س) یک آیین تقویمی نیست. خیابان که پر می‌شود از سینه‌زن، دیگ سمنو که ساعت‌ها می‌جوشد و خانه‌ای که درش به روی روضه باز می‌شود، هر سه یک چیز را می‌گویند: این شهر سوگ مادر را فراموش نکرده و هر سال شکل تازه‌ای برای گفتنش پیدا می‌کند. قافله‌ای که بیست‌ونهمین سال را می‌رود، دیگی که دو شبانه‌روز می‌جوشد و شبی که دویست‌وچهل‌وسومین بار تکرار شده، همه یک پیام دارند: راه، ادامه دارد.
نظر شما