استاد صفایی و هنر برخوردی که طلبه و شهید آفرید

به گزارش خبرگزاری حوزه، استاد صفایی باوری عمیق داشت که مواجهه با بدی را باید با بزرگواری، گذشت و گفت‌وگو پاسخ داد، نه با واکنش‌های شتاب‌زده.

یک روز به آقای صفائی گفتم: من وقتی از بعضی افراد گستاخ در کوچه و خیابان، حرفی می‌شنوم، پاسخ می‌دهم. شما چطور؟

استاد فرمود: من پاسخ نمی‌دهم، چون آدم‌ها انگیزه‌های گوناگون دارند؛ یا نمی‌دانند یا از نفرت‌هایی انباشته اند یا بدبین اند. من یا می گذرم «مرّوا کراما» یا با آن ها حرف می زنم.

و تعریف کرد: روزی در خیابان هاشمی تهران می‌رفتم. جوان موتورسواری به همراه سواری بر ترک، اشاره‌ای کردند که فهمیدم می‌خواهند زیر عمامه ام بزنند.

برای همین به پیاده رو رفتم. وقتی به کنارم رسیدند، از کارشان مأیوس شدند. توقف کوتاهی کردند و یکی از آن دو حرفی گفت که مفهوم آن بی احترامی به عمامه‌ام بود.

دستی به عمامه‌ام کشیده و گفتم: خبری نشد؟! ناگهان ایستادند و موتور را روی جک گذاشته و به طرفم آمدند. سرها را پایین گرفته و با شرم گفتند: آقا! عفو کنید.

کلام مظلومانه و از سر خیرخواهی چنین اثر می گذارد.

با آن دو صحبت هایی شد…

بعد نگاهش را به من دوخت و با تأنّی فرمود: یکی از آن ها به حوزه آمده و طلبه شد و یکی به جبهه رفت و میان بر زد.

چه نفسی و چه نفوذ کلامی که از فحاشان، طلبه و شهید بیرون می‌کشید.

منبع : کتاب مشهور در آسمان