حجت الاسلام علیرضا آذرنیوشان، از مبلّغین آمل، در گفتوگو با خبرگزاری حوزه در ساری، با تبریک به مناسبت میلاد امام حسین (ع) اظهار داشت: باید نگاهی فراتر از مراسم سنّتی به عمق مکتب ایشان داشت. امام حسین (ع) یک «الگوی جامع انسانی» را به نمایش گذاشتند که هسته آن سه کلید واژه است: «نشاط معنوی»، «اخلاص محض» و «آگاهی یقینی».
نشاط معنوی؛ موتور محرکه اصحاب
کارشناس دینی گفت: نخستین ویژگی امام حسین (ع) و یارانش، «نشاط» درونی در مسیر تکلیف بود. این نشاط ریشه در ایمان عمیق داشت. در مقابل، قرآن کریم از سستی در عبادت انتقاد کرده است. اما در کربلا، صحنهها حاکی از نشاطی عجیب بود. به گونه ای که یکی از یاران می گوید مرگ در راه حقّ، برایش از عسل شیرین تر است؛ و دیگری می گوید اگر هفتاد بار هم کشته شود، باز دست از حسین (ع) بر نمی دارد.
اخلاص محض؛ انگیزهای جز خدا نبود
مبلّغ شهرستان آمل با اشاره به «اخلاص» و انگیزه الهی به عنوان دومین رکن مکتب حسینی (ع) خاطرنشان کرد: اسلام به نیت عمل توجه ویژهای دارد. امام حسین (ع) فرمودند: «من برای اصلاح در امّت جدّم قیام کردم». می بینیم که انگیزه ایشان، قدرت طلبی یا انتقام نبود. این اخلاص در سختترین لحظات، زیباترین جلوهها را آفرید. زمانی که امام سجاد(ع) در کاخ بنیامیه سخنرانی کرد، شکر خدا را به جا آورد؛ و یا حضرت زینب (س) نیز پس از همه مصیبتها فرمودند: «من جز زیبایی ندیدم».
آگاهی یقینی؛ چشمان باز بر مسیر شهادت
حجتالاسلام آذرنیوشان تصریح کرد: سومین ویژگی، «آگاهی» عمیق از مسیر بود. در کربلا، همه یاران با آگاهی کامل قدم گذاشتند. امام بارها حقیقت مسیر را روشن کردند و فرمودند این سفر، بازگشتی ندارد. آنها با چشمانی باز، شهادت را انتخاب کردند. این آگاهی بود که حضرت زینب (س) را چنان استوار کرد که با صلابت به یزید گفت: «من تو را حقیر میشمارم».
ترکیبی که حرکت را ماندگار کرد
وی تأکید کرد: تفاوت حرکت کربلا در همین ترکیب «نشاط، اخلاص و آگاهی» است. ایمان برآمده از معرفت، پخته و ماندگار است. قرآن به دو نوع «دخول» اشاره میکند: یکی دخول مردم در دین و دیگری دخول دین در دل مردم. یاران کربلا کسانی بودند که دین و ولایت به عمق وجودشان نفوذ کرده بود.
درس برای امروز
مبلّغ شهرستان آمل در پایان گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری اظهار داشت: آموزه امام حسین (ع) برای ما آن است که تخصّص، همکاری و ابزار مادی، همه «وسیله» هستند. «هدف» و «روح حاکم» باید ایمان، اخلاص و معرفت باشد. توفیق نهایی تنها از جانب خداست. از این رو، در هر حرکت اصلاحی یا در زندگی شخصی، باید مراقب بود که تنها به ابزار مادی تکیه نکنیم. بلکه باید «نشاط» ایمان را زنده نگه داشت، «انگیزه» را برای خدا خالص کرد و با «آگاهی» قدم برداشت. این معنای واقعی پیروی از سیدالشهدا (ع) است.
نظر شما