خبرگزاری حوزه، دیروز دم ظهر با تعدادی از دوستان طلبه راهی بزرگترین اتفاق فرهنگی ـ رسانهای کشور یا همان جشنواره فجر شدیم. براساس تجربهای که از سالهای قبل داشتیم بلیطها را برای کاخ جشنواره در برج میلاد گرفتیم، اما امسال با برنامهریزیهای انجام شده کاخ جشنواره هم خلوتتر است و هم یک روز از اکران پردیس سینمایی ملت عقبتر. انتقال رسانهها به پردیس ملت هم دلیل دیگری شد تا کاخ جشنواره از رونق و صدا بیفتد.
آثاری که برای اکران در روز اول کاخ جشنواره انتخاب شده بود عبارتند از: انیمیشن «نگهبانان خورشید»، فیلمهای سینمایی «غوطهور» و «غبار میمون».
نگهبانان خورشید، انیمیشنی است که با محوریت حفاظت از میراث فرهنگی و آثار باستانی ساخته شده و قهرمان قصه آن نوجوانی به نام بهرام است که در کودکی پدر و مادرش را از دست میدهد و با مادربزرگش زندگی میکند. او با کمک دوستش به دنبال شمشیر خشایار میگردد و در این مسیر به طور اتفاقی نبردی را با قاچاقچیان عتیقه و میراث فرهنگی آغاز میکند.
انیمیشن به دلیل واقعی نبودن کاراکترها در بهرهگیری از عناصر بصری، فرصت مناسبی برای آموزش مسائل احکام و شریعت اسلام است و سازندگان به راحتی میتوانند از این ظرفیت برای نشان دادن تفاوت میان پوشش درون خانه و بیرون آن بهره بگیرند. با این حال حجاب مادر بهرام در حد کلاه جهانگردی باقی میماند. پوشش شرعی خاله جانو دوست بهرام هم در خانه و بیرون تفاوت چندانی ندارد و بود و نبود شالی که نبودش بیش از بود آن جلوهگری میکند نیز تاثیری در این امر ندارد.
افسانه گرایی افراطی و تمسک بیش از حد به اساطیر مسئلهای است که در صورت تداوم این مسیر، آثاری از این دست رقم بزند و ناخواسته در تغییر نگرش کودکان و نوجوانان و جایگزینی ارزشهای غیر اصیل در برابر ارزشهای ملی و دینی اصیل نقش آفرینی کند.
اولین اثر رقابتی جشنواره چهل و چهارم، فیلم غوطهور به کارگردانی جواد حکمی است که در گونه جنایی ـ اجتماعی ساخته شده و گرایشهای انحرافی زنانه را در مسائل اخلاقی مسئله خود در این فیلم قرار داده است. در حالی که اموری مانند اختلاط، لمس، پوشش شرعی و ... از مسائل بحث برانگیز و جدی در مقدمات فیلمسازی است و جز هوش مصنوعی راه دیگری برای گریز از آن نیست، طلبه جوانی وارد عرصه فیلمهای اجتماعی شده که گریزی از برخی از این امور نیست و ممکن است سیل انتقادات را روانه او و حوزههای علمیه نماید.
اگر این ورود را به معنی به رسمیت شناختن سینما به عنوان تریبون و منبری متفاوت در تولید پیام بدانیم، میتوان امیدوار بود که بتواند پیامش را به گوش افرادی برساند که تا امروز هیچگاه پای منبر حوزه و روحانیت ننشستهاند و تریبونهایی غیر از سینما و هنر را برای دریافت پیام نمیپسندند. با این حال ضرورت حل برخی از مسائل شرعی و اجتماعی که پیشنیاز ساخت سینما و ورود به این عرصه است و نیز مقابله با آسیبهای احتمالی پسینی به جای خود باقی است که اندیشمندان و هنرشناسان حوزوی باید تا حل آن مباحثه و مشارکت جمعی داشته باشند.
فیلم آخر روز اول فیلم غبار میمون بود که با وجود سکانسهای خوب و پیام مثبت در نگرش خودباورانه نسبت به مسائل امنیتی و تصویر چهرهای متفاوت از نیروهای امنیتی، گویا هنوز برای تولد آن زود بود. هیچ تعجب نمیکنم اگر سازندگان این اثر را روزی در قالب سریال بلند عرضه کنند و شاید هم شاهد برش و تدوینی بسیار خوب از تکههایی یک سریال بودیم که در قامت سینما عرض اندام میکرد. هرچه بود فیلم نتوانسته بود پیامهای خوب و فراوانی که داشت را در لباس یک اثر سینمایی عرضه کند. روایت روز اول کاخ جشنواره ازخودگذشتگی و دفاع از سرمایههای این مرزوبوم است.
علی قهرمانی
نظر شما