به گزارش خبرگزاری حوزه، فیلم کاظم دانشی در جشنواره فجر امسال، گرچه در زمرهی فیلمهای اجتماعی با درونمایه تلخ قرار میگیرد، اما حقیقتاً در شمار معدود فیلمهای قدرتمند جشنواره به لحاظ تأثیرگذاری بر روی مخاطب است که البته در ذات خود واجد گوهر امید است.
"زنده شور" با این عنوان جالب توجه خود، یک درام قضایی ملتهب و حساسیتزاست که با فیلمنامه مشترک محمد داودی و کاظم دانشی تا به اینجای جشنواره به لحاظ سوژه حساس و نسبتاً بدیع و همچنین اتمسفر قصهآن، مورد توجه مخاطبان عام و خاص قرار گرفته است
از سوی دیگر باید توجه داشت که این فیلم با تکیه بر تیم بازیگران و ترکیب چهرههای سرشناس خود عملاً پرستارهترین فیلم این دوره از جشنواره محسوب میشود و شاهد بازی خوب دیگری از سوی بهرام افشاری در نقش نماینده دادستان در این اثر هستیم، ضمن آن که نمی توان از نقشآفرینی بسیار خوب شبنم مقدمی در یک سوم پایانی فیلم هم غافل شد.
از ایراداتی که برخی منتقدین به این فیلم وارد دانستهاند، یکی بحث شلوغ بودن بیش از حد صحنه و تعدد شخصیتهای فرعی داستان است که البته وجود برخی از آنها کمک چندانی به روند قصه نمیکند به نحوی که حذف آنها نیز لطمه ای به بار دراماتیک فیلم وارد نمیسازد.
"زندهشور" از جمله فیلمهایی است که از همان آغاز، مخاطب را با خود درگیر کرده و روایت قصهای را در کانون توجه خویش قرار میدهد که در بستر یک شب ملتهب شکل میگیرد؛ شبی که قرار است حکم قصاص پنج نفر با پنج پروندهی متفاوت در زندان اجرا شود و طبعاً خلق خود این موقعیت، چه به لحاظ دراماتیک و چه از منظر اجتماعی، یکی از چالشبرانگیزترین موضوعات در سینمای امروز ایران است.
کارگردان این فیلم که پیش از این، با فیلم چالش برانگیز "علفزار" علاقه و توانایی خود را در روایت پروندههای پیچیده و فضای ملتهب قضایی نشان داده بود، در این اثر دست به ریسک مهمی زده و این بار به جای تمرکز بر یک پرونده، مجموعهای از سرنوشتهای انسانی را در یک بازهی زمانی محدود کنار هم می چیند تا در نهایت به طرح مباحثی ملهم از زندگی انسانی و عدالت قضایی بپردازد.
از نقاط قوت این فیلم، ریتم مناسب آن است که متأسفانه در سال های اخیر در بسیاری از آثار هنر هفتم وطنی این مساله وجود ندارد یا کمرنگ است. "زنده شور" از این حیث نیز یکی از موفقترین آثار اجتماعی سالیان اخیر به شمار می رود که علیرغم زمان نسبتاً طولانی آن(حدود دو ساعت)، تماشاگر را خسته نمیکند.
از دیگر نقاط خوب فیلم، توانایی کارگردان در دراماتیزهکردن موقعیتهای انسانی است، از این حیث که این اثر بیش از آنکه بخواهد حکم صادر کرده و یا مخاطب خود را به قضاوتی مشخص هدایت کند، او را در دل موقعیت قرار میدهد؛ جایی که مرز میان حق و باطل، قانون و وجدان، انتقام و بخشش مدام در حال جابجاشدن است، البته ایکاش سطح بازیها به نحوی یکدست می بود که این بُعد مهم از تأثیرگذاری خودش را بهتر و بیشتر نشان میداد و در نهایت این مساله به ماندگاری بیشتر فیلم در ذهن و فکر مخاطبان سینمای ایران منجر میشد.
سیدمحمدمهدی موسوی
نظر شما