گزارش خبرگزاری حوزه | ماه رمضان برای مُبلغ دینی صرفاً فصل فشرده منبرها و برنامههای مناسبتی نیست؛ فرصتی است برای بازسازی اعتماد، تعمیق فهم قرآن و تبدیل شور عبادی به تغییر رفتاری. در ماهی که ثواب اعمال چندین برابر میشود، تلاش هدایتگرانه نیز پاداشی مضاعف مییابد. اگر تبلیغ در این ماه به «تربیت» گره نخورد، در بهترین حالت خاطرهای معنوی میسازد، نه تحولی ماندگار.
رمضان شبیه یک آزمایشگاه بزرگ اجتماعی است. سی روز تمرین اراده، همدلی و خودکنترلی. در چنین میدانی، مبلغ فقط سخنران نیست؛ طراح مسیر رشد است. نخستین بایستگی او، اُنس عمیق با قرآن است. رمضان ماه نزول قرآن است و هر منبری که از متن فاصله بگیرد، به حاشیه میرود. اما این انس، صرف تلاوت نیست؛ هنر آن است که آیه به زندگی امروز پیوند بخورد. وقتی درباره صبر، انفاق یا تقوا سخن میگوییم، باید نشان دهیم این مفاهیم چگونه در خانواده، اقتصاد، روابط اجتماعی و حتی رفتار رسانهای ما معنا پیدا میکنند.
در این ماه، بنابر آموزههای دینی، هر عمل صالح با ضریبی افزوده محاسبه میشود. اگر برای نماز و روزه چنین است، برای هدایت یک انسان چه اندازه خواهد بود؟ تلاش خالصانه مبلغ، روشنگری یک ذهن یا آشتی دادن دو دل، در این موسم نورانی ثوابی مضاعف و به توان خواهد داشت. این بشارت، انگیزهای بزرگ است؛ اما در کنار آن، مسئولیتی سنگین نیز میآورد.
بایسته دوم، صداقت و زیست هماهنگ با گفتار است. مخاطب امروز حساس و جستوجوگر است و فاصله میان حرف و عمل را سریع تشخیص میدهد. اعتماد سرمایهای است که با سالها تلاش ساخته میشود و با یک لغزش از بین میرود. رمضان بهترین فرصت برای بازسازی این سرمایه است؛ با سادگی، بیتکلفی و دوری از اغراق.
سوم، شناخت مسئلههای واقعی جامعه است. جوان امروز با پرسشهای هویتی، دغدغه معیشت و فشار روایتهای متنوع رسانهای روبهروست. مبلغی که این فضا را نشناسد، ناخواسته به تکرار کلیات بسنده میکند. تبلیغ مؤثر یعنی پاسخگویی دقیق، مستند و آرام به شبهات؛ یعنی تقویت قدرت تحلیل مخاطب، نه صرفاً تحریک احساسات او.
چهارم، داشتن «پیوست رفتاری» برای هر برنامه است. اگر جلسه رمضانی فقط اشک و احساس تولید کند اما به تصمیم عملی نینجامد، اثرش کوتاهمدت خواهد بود. پیشنهادهای کوچک اما مستمر(مثل آشتی دادن دو نفر، اصلاح یک عادت ناپسند، یا تمرین یک گفتوگوی محترمانه در خانواده)میتواند از منبر، تغییر اجتماعی بسازد.
پنجم، توجه جدی به مکارم اخلاق است. مبلغ در جامعه «عَلَم» و شاخص دینداری است؛ مردم رفتار او را معیار میگیرند. بنابراین باید در حلم، تواضع، خوشرویی، سعهصدر و پرهیز از تندی، متفاوت و پیشقدم باشد. رمضان ماه مهار خشم و پالایش نیت است. اگر مبلغ در این میدان خودسازی موفق باشد، سخنش نهفقط شنیده، بلکه پذیرفته میشود.
در نهایت، خودسازی مقدم بر دیگرسازی است. مبلغی که خود در میدان روزه، تهجد و محاسبه نفس جدی باشد، سخنش عمق و اثر مییابد. رمضان فرصتی است برای آنکه تبلیغ از سطح کلمات عبور کند و به سطح شخصیت برسد. در ماهی که نور چند برابر میتابد و پاداشها افزون میشود، مسئولیت نیز افزونتر است. اگر چنین فهمی شکل بگیرد، منبرها فقط مراسم نخواهند بود؛ آغاز حرکت خواهند شد.
ضا معممی مقدم
نظر شما