حجت الاسلام محمد اسحاقی، مدیر مرکز فرهنگی قرآنی امامزاده ابراهیم شهرستان آمل، در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به جایگاه بیبدیل حضرت خدیجه (س) در تاریخ اسلام، اظهار داشت: دهم ماه رمضان، روزی است که خدیجه کبری (س)، آن بانوی مظلوم و بزرگوار، دیده از جهان فروبست و پیامبر اکرم (ص) را در غم فراق خود تنها گذاشت. این روز، نه تنها یادآور رحلت یک بانوی بزرگ، بلکه یادآور غروب آفتاب مهر و فداکاری است که در سختترین لحظات، حامی و پشتوانه رسول خدا (ص) بود. رحلت ایشان در سال دهم بعثت، تنها چند روز پس از وفات حضرت ابوطالب (ع)، حامی دیگر پیامبر (ص)، رخ داد و به همین دلیل، آن سال به «عام الحزن» یا سال غم و اندوه مشهور گشت که نشان از عمق تأثیر این دو شخصیت بزرگ بر زندگی و رسالت پیامبر اکرم (ص) دارد.
وی با تأکید بر عظمت شخصیت حضرت خدیجه (س)، افزود: برای توصیف این همسر مهربان و یار وفادار پیامبر اکرم (ص)، جملات خود حضرت رسول (ص) کافی است که جز حق نمیگوید. ایشان فرمودند: «روزی که همه مردم به من کافر بودند، او به من ایمان آورد؛ زمانی که همگان مرا تکذیب مینمودند و من را جادوگر میخواندند، او تصدیقم کرد؛ آنگاه که مردمان از من روی برگردانده بودند، خدیجه با اموال خود پشتیبانیام کرد و خداوند از او دختری به من بخشید که مظهر پاکی و عفت بود.»
کارشناس دینی یادآور گردید: این فرمایش پیامبر (ص)، تصویری جامع و کامل از فداکاریهای حضرت خدیجه (س) ارائه میدهد. در روزگاری که پیامبر (ص) در اوج تنهایی و غربت، بار رسالت الهی را بر دوش میکشیدند، خدیجه (س) با تمام وجود، نه تنها ایمان آورد، بلکه با مال و جان خود، از ایشان حمایت بیدریغ کرد. این پشتیبانی مالی و معنوی، در آغاز نهضت اسلام که با تحریمهای اقتصادی و اجتماعی مشرکین مکه همراه بود، نقشی حیاتی در پیشبرد اهداف الهی داشت و بدون آن، شاید مسیر دعوت پیامبر (ص) با مشکلات بسیار بیشتری مواجه میشد. ایشان تمامی ثروت بیکران خود را که یکی از ثروتمندترین زنان قریش بود، بدون هیچ چشمداشتی در راه اعتلای اسلام و رفع نیازهای مسلمانان نوپا هزینه کرد.
وی بیان کرد: اگر یک بانوی مکرّمه، مادرِ فاطمه زهرا (س) بودن، به تنهایی مدالی است که برای به عرش رسیدن کافی است، چه برسد به آنکه همسر محمد مصطفی (ص) هم باشد. حضرت خدیجه (س) باعث آزار مداوم آل الله نبود، بلکه او مادر آل الله بود. او باعث آرامش و خوشحالی پیامبر خدا (ص) بود؛ او بانویی بود که ائمه اطهار (ع) به مادریاش افتخار میکردند و امام زینالعابدین (ع) بر فراز منبر شام و در بیان افتخارات الهیاش فرمود: «انا ابن خدیجة الکبری». این جمله در آن شرایط حساس و خطیر، در اوج اسارت و در جمع دشمنان، نشان از عمق جایگاه و عظمت حضرت خدیجه (س) در نزد اهلبیت (ع) دارد و پاسخی قاطع به تمامی تلاشها برای کمرنگ کردن نقش ایشان در تاریخ اسلام است. این افتخار، نه تنها برای خود ائمه، بلکه برای تمام شیعیان و محبان اهلبیت (ع) است که بدانند ریشه پاکی و عصمت، از دامان چنین بانوی بزرگواری سرچشمه گرفته است.
کارشناس دینی افزود: حضرت خدیجه (س) نه تنها در زندگی پیامبر (ص) آرامشبخش بودند، بلکه با تربیت دختری چون فاطمه زهرا (س)، نوری را به جهان اسلام هدیه دادند که تا ابدیت درخشید. نسل پاک ائمه اطهار (ع) از دامان این بانوی مکرمه نشأت گرفته و این خود اوج افتخار و عظمت ایشان را نشان میدهد. او تجسم واقعی فداکاری، صبر و وفاداری بود که در تمامی مراحل زندگی، پیامبر (ص) را درک و حمایت کرد. از لحظه نزول وحی و نگرانیهای اولیه پیامبر (ص) تا سالهای حصر اقتصادی در شعب ابیطالب، حضرت خدیجه (س) همواره تکیهگاه و تسلیبخش رسول خدا (ص) بود. ایشان با درایت و بصیرت بینظیر، نه تنها ایمان خود را آشکار ساخت، بلکه تمام توان خود را برای تثبیت و گسترش دین مبین اسلام به کار گرفت.
حجت الاسلام محمد اسحاقی ابراز داشت: این مادر مهربان و این همسر فداکار، بانویی مظلوم هم بود. اگر چه کافرین و مشرکین به او ظلم کردند و با حصر و اذیت همسرش او را آزردند، اما بیش از همه کسی به خدیجه کبری (س) ظلم کرد که به ایشان حسادت مینمود. این حسادت، نه تنها در زمان حیات ایشان، بلکه پس از رحلتشان نیز ادامه یافت و تلاشهای مذبوحانهای برای تخریب شخصیت و جایگاه ایشان صورت گرفت. مظلومیت حضرت خدیجه (س) ابعاد گستردهای دارد؛ از فراموشی و کمرنگ شدن جایگاه ایشان در برخی کتب تاریخی تا تهمتها و دروغهایی که به زندگی شخصی ایشان نسبت داده شد.
وی یادآور گردید: یکی از بزرگترین ظلمها به حضرت خدیجه (س)، تحریف تاریخ و انتشار اکاذیبی درباره سن و تعداد ازدواجهای ایشان بود. در درجه بعد نیز مسلمانانی به حضرت خدیجه ظلم کردند که عایشه را مادر خود میخوانند و دروغهای او را رواج دادند. مورخین متعصب و جیرهخواران اموی و عباسی نیز این اتهامات و دروغها را در تاریخ ثبت کردند تا از این طریق، جایگاه والای حضرت خدیجه (س) را خدشهدار ساخته و به نفع مقاصد سیاسی خود، تاریخ را تحریف کنند. این تحریفات، هدفمند و با نیت خاصی صورت میگرفت تا شخصیتهای محوری اسلام را تحتالشعاع قرار داده و فضیلتهای واقعی را به دیگران نسبت دهند. تلاش برای کمرنگ جلوه دادن سابقه ایمان و فداکاری حضرت خدیجه (س) در مقابل برخی دیگر از همسران پیامبر (ص)، یکی از آشکارترین نمودهای این ظلم تاریخی است.
حجت الاسلام محمد اسحاقی تصریح کرد: عایشه خود میگوید: «من در حضور پیامبر اکرم (ص)، از حضرت خدیجه (س) به عنوان «پیرزن» یاد کردم و حضرت رسول برآشفتند». این نقل قول، به خوبی نشاندهنده عمق حسادت و کینهورزی نسبت به حضرت خدیجه (س) است. متأسفانه همین دروغ، «تاریخی» شد و ماند که حضرت خدیجه (س) در سن بالا با پیامبر (ص) ازدواج کردند و قبلاً دو بار ازدواج کرده بودند و فرزندانی داشتند؛ حال آنکه بنابر تحقیق صحیح تاریخی، حضرت خدیجه (س) در دهه دوم زندگیشان (حدود ۲۵ تا ۲۸ سالگی) با رسول اکرم (ص) ازدواج کردند و قبل از آن نیز وصلتی نداشتند. این حقیقت تاریخی، بر خلاف آنچه برخی منابع متعصب سعی در القای آن دارند، به وضوح نشان میدهد که حضرت خدیجه (س) در اوج جوانی و باکره بودن، به همسری پیامبر (ص) درآمدند و این خود فضیلتی بزرگ برای ایشان محسوب میشود که متأسفانه سالیان سال توسط مغرضان پنهان مانده است.
حجت الاسلام محمد اسحاقی بیان کرد: البته این ظلم و حسادت به همین جا ختم نمیشود؛ دروغسازان! این طور القاء کردند که عایشه کمسن بوده و اولین ازدواجش با پیامبر (ص) بوده و بسیار محبوب پیامبر (ص) بوده و خلاصه مادرشان هر چه خیال و آرزو داشت، در نقلهای تاریخیِ دروغ گنجاندند و آن صفاتی را که بر خدیجه کبری (س) انطباق مییافت، بر عایشه منطبق کردند. این تلاشها برای وارونهنمایی حقایق، نشان از عمق کینه و برنامهریزی هدفمند برای تخریب شخصیتهای محوری اسلام دارد. هدف این بود که فضائل بیشمار حضرت خدیجه (س) تحتالشعاع قرار گیرد و جایگاه ایشان در اذهان عمومی کمرنگ شود تا شاید بتوانند از این طریق، به اهداف سیاسی و مذهبی خود دست یابند. این تحریفات، ضربه بزرگی به تاریخ نگاری اسلامی وارد کرده و باعث ایجاد شبهات فراوان در اذهان عمومی شده است.
وی تأکید کرد: در مصادر عامه (منابع اهل سنت) به صراحت از خود عایشه نقل شده است که رسول اکرم (ص) مرتب از خدیجه (س) به نیکی یاد میکردند و عایشه به او حسادت میکرد؛ اما نمیدانستند «چراغی را که ایزد برفروزد» هیچگاه خاموششدنی نیست. این حسادتها و تحریفات، هرگز نتوانست نور وجود حضرت خدیجه کبری (س) را خاموش کند، بلکه با گذشت زمان، حقیقت بیشتر آشکار شد و جایگاه رفیع ایشان بیش از پیش نمایان گردید.
مبلّغ شهرستان آمل اظهار داشت: فضایل و کمالات ایشان آنقدر درخشان بود که هیچ غبار تحریفی نتوانست آن را پنهان سازد و محبت ایشان در قلوب مؤمنین، روز به روز عمیقتر گشت. با وجود تمامی تلاشها برای کمرنگ کردن جایگاه حضرت خدیجه کبری (س)، علمای عامه نیز در کتابهایشان از پیامبر (ص) نقل کردهاند که خدیجه کبری (س) یکی از چهار زن برتر بهشتی است. این اعتراف، خود نشاندهنده عظمت و جایگاه بیبدیل ایشان در نزد خداوند متعال است. این چهار بانوی بهشتی، هر یک به نوعی در مسیر الهی و یاری پیامبران زمان خود نقشآفرین بودهاند و حضرت خدیجه کبری (س) در این میان، جایگاهی ویژه دارد.
وی افزود: خدیجه کبری (س) و دخترش فاطمه زهرا (س)، مریم عذراء و آسیه؛ این چهار بانوی عالیمقام هستند که روشن است که حضرت فاطمه (س) همچون الماس درخشان در بین سه نفر دیگر هستند. این مقایسه، نه تنها از مقام والای حضرت خدیجه کبری (س) حکایت دارد، بلکه برتری بینظیر حضرت زهرا (س) را نیز آشکار میسازد که خود افتخاری دیگر برای مادر بزرگوارشان است. حضرت خدیجه کبری (س) با تمام وجود، پایه و اساس این شجره طیبه را بنا نهاد و ثمره این فداکاری، فاطمهای شد که سرور زنان عالمین است و از نسل او، ائمه معصومین (ع) پدید آمدند که هدایت بشریت را بر عهده گرفتند.
حجت الاسلام محمد اسحاقی خاطرنشان کرد: امّ المؤمنین خدیجه کبری (س) نزد مسلمانان هم مظلوم است و ما وظیفه داریم که به احترامش و به یادش نامش را زنده کنیم و هدیه به روح والایش قرآن قرائت کنیم تا انشاءالله مورد لطف دختر گرامیاش و دعای همسر والامقامش و فرزندان معصومش (ع) قرار گیریم. زنده نگه داشتن یاد و نام حضرت خدیجه کبری (س)، نه تنها ادای دین به این بانوی بزرگ است، بلکه ترویج الگوهای صحیح اسلامی برای زنان و مردان جامعه است. زندگی ایشان سرشار از درسهای ایمان، ایثار، صبر، مقاومت و وفاداری است که میتواند چراغ راه نسلهای آینده باشد و به ما بیاموزد چگونه در راه حق، ثابتقدم باشیم.
نظر شما