حجت الاسلام و المسلمین ناصر ابراهیمی، از مبلّغین شهرستان استان مازندران، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به سالروز رحلت جانگداز امالمؤمنین حضرت خدیجه کبری (س) در دهم ماه مبارک رمضان، به تبیین ابعاد مغفولمانده شخصیت این بانوی بزرگوار اسلام پرداخت و با تأکید بر ضرورت بازخوانی تاریخِ حیات پرفیض ایشان، از دو ظلم تاریخی که در حق این مادر امت روا داشته شده است، سخن گفت.
ایمانی که تمام هستی را فدای پیامبر (ص) کرد
کارشناس دینی در ابتدای سخنان خود با اشاره به عظمت بینظیر شخصیت حضرت خدیجه (س) اظهار داشت: شخصیت حضرت خدیجه (س) در اسلام، چنان والا و رفیع است که فداکاریهای بیشمار ایشان در راه پیامبر گرامی اسلام (ص) و مسلمانان، هرگز در قالب کلام و عبارت نمیگنجد. ایشان تمام ثروت عظیم خود را که زبانزد خاص و عام بود، در اختیار رسول خدا (ص) نهاد و آنچنان در این راه ایثار نمود که در سالهای پایانی عمر شریفشان، یعنی در ایام محاصره اقتصادی شعب ابیطالب که مشرکان قریش برای مسلمانان ایجاد کرده بودند، دیگر چیزی برایش باقی نمانده بود. او همه داراییاش را در طبق اخلاص نهاد و به یاری دین خدا شتافت.
حجت الاسلام و المسلمین ابراهیمی افزود: حضرت خدیجه (س) نخستین زنی بود که به رسالت پیامبر اسلام (ص) ایمان آورد و تا آخرین لحظات عمر پربرکتش بر این ایمان و وفاداری استوار ماند. شگفتانگیز آنکه او با کمال افتخار و صبر، تمام آن ثروت را از دست داد و در سختترین شرایط، همراه با رسول خدا (ص) و مسلمانان در شعب ابیطالب، روزگار را با عسرت و تنگی سپری کرد و هرگز از ایمان و ایثار خود نکاست.
وی تصریح کرد: شاید بتوان گفت خداوند متعال دو پاداش بزرگ را برای این بانوی فداکار در نظر گرفت که برترین اجرهاست: یکی خشنودی و رضایت پیامبر اکرم (ص) از او، و دیگری عطای فرزندی چون فاطمه زهرا (س) که خود مادر همه اولیای الهی و واسطه فیض امامت و ولایت تا قیامت است. بیگمان اجر و پاداش او نزد خداوند محفوظ و ماندگار است.
تحریف سن ازدواج؛ نخستین ظلم تاریخی
مبلّغ استان مازندران با تأسف عمیق از نحوه ثبت شخصیت حضرت خدیجه (س) در تاریخ یادآور گردید: آنچه همواره برای من مایه تأسف بوده و هست، این است که شخصیت عظیم حضرت خدیجه (س) در تاریخ اسلام و حتی در برخی منابع و کتب شیعه، آنگونه که شایسته است، حفظ و تبیین نشده است.
وی در اولین مصداق این ظلم تاریخی، به موضوع سن مبارک حضرت خدیجه (س) هنگام ازدواج با پیامبر اسلام (ص) اشاره کرد و ابراز داشت: این پرسش اساسی مطرح است که حضرت خدیجه (س) چند ساله بودند که با پیامبر (ص) پیوند زناشویی بستند؟ متأسفانه حتی در برخی کتب شیعه و به تبع آن در کتابهای درسی مدارس و نظام آموزش و پرورش ما، سن ایشان را ۴۰ سال ذکر میکنند، در حالی که این مطلب یک باور نادرست و تحریف شده است.
حجت الاسلام و المسلمین ابراهیمی تأکید کرد: تنها شخصیتی که در منابع تاریخی، سن ازدواج حضرت خدیجه (س) را چهل سال ذکر کرده، فردی به نام «اوزاعی» است. این در حالی است که عموم مورخان و محدثان، سن ایشان را هنگام ازدواج بیست و هشت سالگی نوشتهاند. پرسش اساسی اینجاست که چرا در کتب درسی ما، این همه نقلهای معتبر و متعدد که بر ازدواج آن حضرت در بیست و هشت سالگی حکایت دارد، نادیده گرفته میشود و صرفاً به نقل یک نفر یعنی اوزاعی استناد و تأکید میگردد؟
دومین ظلم؛ غفلت از نام خدیجه (س) در کنار معصومان (ع)
کارشناس دینی در ادامه به دومین ظلم تاریخی در حق این بانوی بزرگوار اشاره نمود و خاطرنشان کرد: ظلم دیگری که بر آن بانوی گرامی روا داشته شده، این است که غالباً در ثبت اسامی مقدس ائمه اطهار (ع) بر کاشیکاریها و سردر مساجد و حسینیهها، از درج نام مبارک حضرت خدیجه (س) غفلت میورزیم. این در حالی است که آن حضرت با تمام ثروت و هستی خود، پشتیبان رسول خدا (ص) و اسلام بود.
وی با اشاره به پیشنهادی عملی برای جبران این غفلت گفت: بسیار شایسته و بایسته است که در مکانهای مذهبی، به ویژه مساجد و حسینیهها، وقتی اسامی پیامبر اسلام (ص) و ائمه اطهار (ع) را بر کاشیکاریها نقش میبندیم، نام مبارک حضرت خدیجه (س) را نیز در کنار آن بزرگواران ثبت کنیم.
مبلّغ دینی برای تأیید این پیشنهاد به تجربه شخصی خود اشاره کرد و ابراز داشت: به یاد دارم زمانی که مسجد «مسگرها» در حال بازسازی بود و قرار شد بر روی گنبد وسط، اسامی معصومین (ع) نقش بندد، در نظرم آمد که نام مبارک حضرت خدیجه (س) نیز در آنجا ذکر شود. اما از آنجا که این کار نیازمند پشتوانه روایی و مستند بود، به جستجو پرداختم و سرانجام در دعاهای صحیفه سجادیه، مشاهده کردم که امام سجاد (ع) نام حضرت خدیجه (س) را در کنار نام معصومین چهاردهگانه (ع) آوردهاند. با استناد به این موضوع، دستور دادم نام مبارک حضرت خدیجه (س) نیز بر کاشیکاریهای گنبد آن مسجد ثبت شود و این کار انجام گرفت.
پاسخ ائمه (ع) به شبهه در خصوص سن حضرت خدیجه(س)
وی در بخش دیگری از سخنان خود به ریشهیابی علت تحریف سن حضرت خدیجه کبری (س) پرداخت و یادآور گردید: باید دانست که مباحث مطرح شده در این زمینه، صرفاً یک بحث تاریخی نیست، بلکه در دوران ائمه اطهار (ع) نیز مطرح بوده است. آنچه باعث شد برخی به نقل اوزاعی (چهل سالگی) استناد کنند و سن حضرت را بالا ببرند، نوعی دشمنی با خاندان وحی و به ویژه حضرت فاطمه زهرا (س) بود. آنان میخواستند با بالا بردن سن حضرت خدیجه (س) هنگام ازدواج و نزدیک کردن آن به سن یائسگی، چنین القا کنند که حضرت فاطمه (س) فرزندی است که در اواخر دوران حیات مادر متولد شده و در نتیجه سن ایشان در هنگام رحلت، بیش از آن مقداری است که شیعه معتقد است (هجده سال). آنان میخواستند بدینوسیله شخصیت حضرت زهرا (س) را نیز تحتالشعاع قرار دهند.
وی افزود: ائمه اطهار (ع) در برابر این شبهه، دو پاسخ اساسی مطرح فرمودند:
پاسخ نخست، پاسخی نقضی بود. ایشان فرمودند: حضرت خدیجه (س) از قبیله قریش بود و سن یائسگی در زنان قریشی تا ۶۰ سالگی است، بنابراین بحث یائسگی در ۵۰ سالگی برای ایشان موضوعیت ندارد.
پاسخ دوم، پاسخی حلی بود که در روایات متعدد، به ویژه در ابواب کتابهای روایی مانند «کتاب الطهارة»، به صراحت سن حضرت خدیجه (س) و نیز سن حضرت فاطمه زهرا (س) در هنگام رحلت، تبیین گردیده و روشن شده است که این تحریفات، ریشه در حب و بغضهای سیاسی و فرقهای داشته است.
معرفی یک اثر ارزشمند
حجت الاسلام و المسلمین ابراهیمی به معرفی یک اثر ارزشمند در زمینه سیره و زندگی حضرت خدیجه (س) پرداخت و تصریح کرد: برای مطالعه بیشتر و دستیابی به اطلاعات دقیق و مستند در مورد زندگی پربرکت این بانوی بزرگوار، به اثر ارزشمند حجت الاسلام والمسلمین جلالزاده با عنوان «امالمؤمنین خدیجه (س) از ولادت تا شهادت» اشاره میکنم. این کتاب که اکنون به چاپ چهارم رسیده است، منبعی جامع و پرمحتوا برای علاقهمندان به شناخت ابعاد مختلف شخصیت حضرت خدیجه (س) میباشد.
وی با آرزوی بهرهمندی همگان از این اثر ارزشمند، خاطرنشان کرد: امیدواریم روح بلند و ملکوتی حضرت خدیجه کبری (س) از ما راضی و خشنود باشد و بتوانیم در مسیر ایمان و ایثار آن حضرت، گامهای مؤثری برداریم و حق ایشان را در شناساندن شخصیت والایشان به نسلهای آینده، به درستی ادا کنیم.
نظر شما