حجت الاسلام محسن چشک کارشناس دینی در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به اهمیت توجه به مفهوم «استقامت در بندگی»، اظهار داشت: ائمه معصومین (ع) از خداوند طلب می کنند که خلوص نیتشان در اطاعت ثابت بماند و بصیرتشان در عبادت محکم گردد.
کارشناس دینی ابراز کرد: طاعت، یعنی عملی که نه از روی خجالت یا برای کسب مقام، بلکه با رغبت و شوق قلبی انجام شود. انسان باید از خدا بخواهد که همان شوق ابتدایی را تا پایان حفظ کند و دچار بازگشت و لغزش نشود، چرا که شیطان و هوای نفس همواره در کمین هستند.
وی با اشاره به خطرناک بودن دنیا و زرق و برق آن، تأکید کرد: دنیا می تواند انسان را به سوی خود بکشد. حتی اگر انسان به مقامات بالایی برسد، اگر ظرفیت لازم را نداشته باشد، دچار غرور و دوری از مردم می شود.
حجت الاسلام چشک خاطرنشان کرد: تاریخ زندگانی امیرالمؤمنین علی (ع) الگوی کامل عدم فریب خوردن توسط دنیا است؛ امام علی(ع) با وجود حکومت بر جهان اسلام، در خدمت بیوه زنی بود و حتی حاضر شد در برابر دشنام آن زن که از وضعیت زندگی خود گلایه داشت، صبر کند و برای او نان بپزد.
وی با بیان اینکه گناه و عقاید باطل مانند «تعفّن» و بوی بد عمل می کنند، تصریح کرد: همان طور که انسان های تمیز از حضور افراد کثیف و بدبو فراری هستند، اهل معنا و اولیای خدا نیز از کسانی که بوی گناه می دهند، دوری می کنند، گناه، چرک و آلودگی است که باید با اعمال صالح شسته شود.
کارشناس دینی اظهار کرد: باید از خدا توفیق عملی بخواهیم که نه تنها مانع گناه جدید شود، بلکه آلودگی های گناهان گذشته را نیز پاک کند.
وی تصریح کرد: مهمترین درخواست، وفاداری به دین در لحظه مرگ است، شیطان قسم خورده انسان را تا آخرین لحظه از دین دور کند، حضرت یعقوب (ع) نیز به فرزندانش سفارش کرد که مبادا بمیرید، مگر اینکه مسلمان باشید. «یبَنِی اِنَّ اللهَ اصطَفی لَکُمُ الدِّینَ فَلا تَموتُنَّ اِلاّ و اَنتُم مُسلِمون» (بقره: ۱۳۲) ما باید دائماً از خدا بخواهیم که در لحظه وفات، دستمان را از دست خودش جدا نکند و با ایمان و دین کامل از این دنیا برویم.
وی بیان کرد: در روایتی منسوب به امامزاده ناصرالحق از امام صادق (ع) درباره عاقبت به خیری می خوانیم: « .. عَنِ الرِّضَا (ع) عَنْ أَبِیهِ مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ (ع) قَالَ: «کَتَبَ الصَّادِقُ (ع) إِلَی بَعْضِ النَّاسِ إِنْ أَرَدْتَ أَنْ یُخْتَمَ بِخَیْرٍ عَمَلُکَ حَتَّی تُقْبَضَ وَ أَنْتَ فِی أَفْضَلِ الْأَعْمَالِ فَعَظِّمْ لِلَّهِ حَقَّهُ أَنْ لَا تَبْذُلَ نَعْمَاءَهُ فِی مَعَاصِیهِ وَ أَنْ تَغْتَرَّ بِحِلْمِهِ عَنْکَ وَ أَکْرِمْ کُلَّ مَنْ وَجَدْتَهُ یَذْکُرُ مِنَّا أَوْ یَنْتَحِلُ مَوَدَّتَنَا ثُمَّ لَیْسَ عَلَیْکَ صَادِقاً کَانَ أَوْ کَاذِباً إِنَّمَا لَکَ نِیَّتُکَ وَ عَلَیْهِ کَذِبُهُ؛ اگر می خواهی که عملت ختم به خیر شود و هنگام مردن با بهترین اعمال بمیری، حقّ خدا را پاس داشته، نعمتهایش را در راه معصیت صرف نکن و به سبب بردباریی که نسبت به تو نشان می دهد، دچار غرور و غفلت نشو و هر کس را که دیدی از ما به نیکی یاد می کند یا از محبت ما دم می زند گرامی بدار.» (عیون أخبار الرضا (ع)، ج ۲، ص: ۴)
انتهای پیام. /
نظر شما