خبرگزاری حوزه | دل این مردم مرهمی شایسته میخواهد. مرهمی که داغ صبح دهم رمضان را اندکی التیام بخشد. مرهمی که آبی باشد بر سوز داغ کودکان پرپر شده میناب. مردم داغدار، در تمنی این مرهم نزدیک ۴۰ شب در خیابانها بودند. کنار هم برای وطن سرودند و به عشق وطن خواندند، گریستند و خندیدند.
برای این مردم آتش بس در این موقعیت راضی کننده نبود. اما تصمیمگیران با توجه به مجموع مصالح کشور و امت رای میدهند. این مطالبه برای مبارزه حداکثری و کوتاه نیامدن از جنگ موهبتی بود الهی که به معنای واقعی بعثت امت بود. خواستار جنگ جنگ تا پیروزی بودند تا دستهای رهبرشان در گریبان نباشد. ولی امروز که او چنین مصلحت دیده وظیفه تبعیت است. تابع امامیم؛ خواه در قیام باشد و خواه در قعود.
اما امروز وظیفه ما به اتمام نرسیده است. ادامه جنگ در کارزار دیپلماسی است. باز باید دست اماممان باز باشد. مطالبه امروز ملت ما به طور یکصدا باید تحقق حداکثری تمام شروط دهگانه در مذاکرات باشد. باید این وحدت کلمه امت به طور واضح و روشن به همه جهان برسد. تا همه بدانند که این مردم از جنگ خسته نشده بودند و برای اهدافشان خوفی از بازگشت به نبرد سخت ندارند.
خیابانها از امشب رنگ و بوی دیگری خواهد داشت. برای مردمی که آتشبس برای آنها بس نیست. برای مردمی که تا تحقق اهداف خود آرام نمیگیرند.
و ما النصر الا من عند الله العزیز الحکیم.
رضا پور اسماعیل
نظر شما