تبیین دوگانه مخرب و سازنده؛ بی‌تفاوتی-امتداد و حضور فعال برای روشنگری دینی و انقلابی

به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه، ندا حکمت نیا، دانش آموخته سطح سه تفسیر و مدیر اداره تبلیغ در رسانه‌ها و فضای مجازی جامعه الزهرا(س) در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری قرار داد، آورده است؛

تئاتر سکوت یا نمایش حضور؛ کدام صحنه را انتخاب می‌کنیم؟

هشتم فروردین در تقویم ما، دو روایت متفاوت دارد که نگاه‌شان به دنیا یکی است. از یک طرف، یادآور قیام خونین مردم یزد در اربعین شهدای تبریز است؛ روزی که مردم نشان دادند برای دفاع از حریم رهبر و سرزمین‌شان، حاضرند جان بدهند. از طرف دیگر، «روز جهانی تئاتر» است؛ روز هنر نقش‌بازی.

زندگی ما و گلوگاه‌های تصمیم‌گیری و انتخاب‌های مهم در زندگی هم یک صحنه تئاتر است و ما باید انتخاب کنیم که: می‌خواهیم «نمایش حضور» بدهیم یا «تئاتر سکوت» را بر صحنه ببریم؟

در محضر الهی و برای رضایت حضرت حق، کدام انتخاب ماست؟ کدام انتخاب بر اساس درک و تحلیل آن موقعیت، درست‌ترین انتخاب است؟

انتخاب مؤثر

امروز در فضایی قرار داریم که: قرار گرفتن در موقعیت مناسب و نیز تصمیم‌گیری و انتخاب درست و مؤثر، برای تعدادی روشن است.

اما برای برخی افراد جامعه، انتخاب بین یک دو راهی، جدی است: «بی‌تفاوتی و سکوت» یا «حضور فعال و مؤثر»؟

بی‌تفاوتی، یک خطر مهلک است. رهبر معظم شهید بارها در مورد خطر بی‌تفاوتی هشدار داده و فرموده بودند که: «بی‌تفاوتی نسبت به مسائل انقلاب، خیانت به انقلاب است».

لحظه‌ای تأمل

دشمن که سال‌ها استقامت ایران اسلامی و ایرانی را دیده، حالا می‌خواهد ما را تماشاچی کند.

وقتی ما نسبت به هویتمان بی‌تفاوت شویم، وقتی شبهه می‌شنویم و سکوت می‌کنیم، وقتی فکر می‌کنیم صدای ما به جایی نمی‌رسد؛ عملاً داریم نقشی را بازی می‌کنیم که دشمن برایمان نوشته است. این بی‌تفاوتی، آرام‌آرام ریشه‌های حیات جامعه را خشک می‌کند.

اگر می‌خواهیم حیات طیبه فردی و خانوادگی و اجتماعی ما با پایداری شجره انقلاب اسلامی ادامه یابد، لازم است حضور فعال و مؤثر داشته باشیم.

البته باید مراقب مهارت‌های گفتاری و رفتاری و عملکردی و تعاملی مؤثر هم باشیم تا به‌جا، به‌هنگام و کارآمد، حضور و بروز فعال خود را نشان دهیم.

درس آموزی از قیام مردم یزد

کلیدواژه قیام مردم یزد، «حضور فعال و بهنگام» و «امتداد حرکت مردم تبریز» است.

قیام مردم یزد، یک حرکت دستوری و از بالا نبود؛ یک جوشش خودجوش و میدانی بود. دقیقاً همان چیزی است که امروز برای زنده ماندن «نهضت روشنگری» به آن نیاز داریم.

رهبر شهید انقلاب معتقد بودند که «مردم میدان‌دار اصلی انقلاب هستند» و نباید منتظر بمانند تا دیگران برایشان تصمیم بگیرند.

روشنگری دینی و انقلابی، فقط کار مسئولان و منبرها نیست؛ بلکه به تکلیف همه ما تبدیل شده است که بایستی با درایت، قابلیت، مواسات و حسن تعامل بدان اهتمام ورزیم.

درس آموزی از تئاتر

تئاتر به ما می‌آموزد که روی صحنه، هیچ‌کس «بی‌نقش» نیست. دشمن می‌خواهد ما نقش آدم‌های بی‌تفاوت را بازی کنیم؛ کسانی که هستند، اما گویی نیستند.

مکتب انقلاب و خون شهدا به ما می‌گوید، باید «نقش اصلی» را داشته‌باشیم و با شناخت، کفایت و درایت در صحنه باشیم.

حرکت‌های خودجوش مردمی، همان‌قدر که در سال ۵۷ و در یزد معجزه کرد، امروز هم در میدان جهاد تبیین و انقلاب پسا خامنه‌ای شهید، حیاتی است. رهبری شهید فرمودند: حضور مردم در صحنه، ضامن امنیت و اقتدار کشور است.

پس تئاتر واقعی ما، نباید صحنه نمایش بی‌تفاوتی باشد.

ما باید سناریوی خودمان را بنویسیم؛ سناریویی که در آن «حضور فعال» جایگزین بی‌تفاوتی می‌شود و نور روشنگری، «امتداد» پیدا می‌کند.

ایران همدل

به خاطر داشته باشیم؛ در تاریخ، تماشاچی بی‌تفاوت، معمولاً اولین نفری است که از صحنه حذف می‌شود. دشمن باید بداند ما حذف‌شدنی نیستیم و حضور ما در صحنه، عامل قوام جمهوری اسلامی است.

جمهوری اسلامی یعنی؛ حضور همگانی ملت و حرکت عمومی مردم به سمت «آرمان‌گرایی واقع‌گرایانه» و تحقق آرزوهای بزرگ و عملی. پس حضور مؤثرمان را رونق می‌بخشیم.

از ائمه بقیع علیهم‌السلام می‌خواهیم که در این مسیر مهم، دعاگوی کشور و مردم ایران اسلامی باشند.