طلبگی همراه با اخلاص، در مسیر هدایت جامعه اثرگذار خواهد بود

حجت‌الاسلام محمدصالح حائری، استاد حوزه علمیه خراسان، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در مشهد، با اشاره به سال‌های آغازین ورود خود به حوزه علمیه، اظهار داشت: سال ۱۳۷۵ که تصمیم گرفتم وارد حوزه شوم، حدود بیست تا سی نفر از دوستان بسیجی‌ام نیز در کنار یکدیگر در حال تحصیل بودند. تقریباً همه ما درس‌خوان بودیم و در رشته‌های بسیار خوب دانشگاهی نیز پذیرفته شدیم. هر یک از دوستان، مسیری را برای آینده خود انتخاب کرد.

وی افزود: امروز با گذشت نزدیک به سی سال، هنوز هم گاهی در جمع‌های دوستانه کنار یکدیگر می‌نشینیم و گفت‌وگو می‌کنیم. وقتی به گذشته و مسیر انتخابی خود نگاه می‌کنیم، می‌بینیم همه ما با نیت الهی و قصد قربت وارد میدان کار و تلاش شدیم. انسان هر راهی را که به عنوان وظیفه خود انتخاب کند، اگر با قصد قربت همراه باشد، برکات فراوانی در زندگی‌اش خواهد داشت، نزد خدای متعال محبوب خواهد بود و آثار و نتایج بسیار خوبی هم برای خود او و هم برای دیگران به همراه می‌آورد.

طلبگی؛ مسیری همراه با رضایت نفس و احساس معنای عمیق زندگی

استاد حوزه علمیه خراسان ادامه داد: وقتی با دوستانم سخن می‌گوییم، می‌بینیم که همه ما زندگی خود را گذرانده‌ایم و خداوند متعال نیز روزی همه‌مان را رسانده است. هیچ‌یک از ما به ورطه زندگی بسیار سخت و فلاکت‌بار نیفتاده‌ایم؛ اما آنچه در این میان اهمیت دارد، میزان رضایت قلبی از آورده‌ای است که انسان در زندگی خود به دست آورده است.

وی تصریح کرد: بسیاری از همان دوستان به حال من غبطه می‌خورند که همه عمرم را صرف قرآن، روایت و معارف اهل‌بیت علیهم‌السلام کرده‌ام؛ عمری که در «قال الصادق» و «قال الباقر» سپری شده است. آن رضایت نفسانی از کار، که انسان پس از سی سال زندگی به آن می‌رسد و با خود می‌گوید این عمر را در چه راهی گذرانده‌ام، مسئله مهمی است. راه طلبگی از این جهت، برای انسان حالت ویژه‌ای از رضایت نفس به همراه دارد؛ اینکه انسان احساس می‌کند عمر خود را در مسیری صرف کرده که اگر با اخلاص همراه باشد، در جهت هدایت مردم بوده است.

حجت‌الاسلام حائری با بیان مثالی از مشاهدات خود در حرم مطهر رضوی، بیان کرد: گاهی که به حرم امام رضا علیه‌السلام مشرف می‌شوم، می‌بینم برخی افراد مشغول جمع‌آوری زباله‌ها یا پاکیزه نگه داشتن محیط هستند، این صحنه برای من بسیار جالب و تأمل‌برانگیز است. با خود می‌گویم اگر کسی بیرون از این فضا نیز برای مردم خدمت کند و با قصد قربت به کار و کسب درآمد برای خانواده خود بپردازد، کار او بسیار ارزشمند و نزد خدای متعال پسندیده است.

وی خاطرنشان کرد: با این حال، چه نیکو است که انسان این خدمت را در کنار امام رضا علیه‌السلام، برای زائران آن حضرت یا برای پاکیزگی صحن و سرای رضوی انجام دهد. به‌طور کلی، هر راهی که انسان انتخاب می‌کند، اگر با قصد قربت همراه باشد، راهی مطلوب است و به نتیجه خواهد رسید؛ اما باید به این نکته نیز توجه داشت که عمر انسان سرانجام به پایان می‌رسد و آن‌گاه انسان به پشت سر خود نگاه می‌کند و می‌بیند در این چند دهه، از جهت رضایت قلبی و اندوخته‌ای که برای خود فراهم آورده، چه به دست آورده است.

انتهای پیام. /