شکلک در نیاوریم

به گزارش خبرگزاری حوزه، در روایات است که دعای کسی که با وجود راه‌حل عملی، دست به کار نمی‌شود و فقط ناله می‌کند، رد می‌شود. دعای واقعی پس از تلاش و رسیدن به بن‌بست آغاز می‌شود؛ نه پیش از آن. در مطلب پیش رو مرحوم حجت الاسلام و المسلمین علی صفائی حائری به این موضوع پرداخته است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.

در روایات از رد شدنِ دعای کسی که وسیله‌هایی در دسترسش هستند و دعا می‌کند، نمونه‌هایی آمده است:

اگر کسی همسایه بدی دارد و داد بزند: خدایا، مرا آزاد کن.

در پاسخ می‌گویند: برای حلّ مشکلت راه‌هایی هست و می‌توانی کاری کنی.

اگر زنِ بدی داشته باشد و بگوید: خدایا من را نجات بده، می‌گویند: کلیدش دست خودت است.

دعا در جایی که از وسیله‌ها استفاده کرده‌ایم و به بن‌بست رسیده‌ایم، پای حرکت ما و مایۀ رشد ماست.

برای همین، من تا نیازم را درک نکنم و برای نیازم حرکت نکنم و در این حرکت به بن‌بست نرسم، جایی برای دعا ندارم؛ یعنی اصلاً دعا نیست؛ خواستن نیست؛ بلکه شکلک‌درآوردن است.

کسی که تمام گناه‌ها را در محدوده زنا و لواط و غیبت می‌بیند و می‌گوید: من که اینها را ندارم و درنتیجه برای خودش ذنبی نمی‌بیند، معنا ندارد دعا کند تا خدا او را پاک کند و بیامرزد و غفران یا رضوان حقّ را بخواهد.

و برفرض که اینها را گناه ببیند، وقتی برای جداشدن از هریک، هزار وسیله دارد، دیگر چه معنا دارد از خدا بخواهد او را از گناهان نجات بخشد و آنها را پاک کند؟!

ولی کسی که با دیدِ وسیع‌تری گناه را نگریسته است، به‌حدّی می‌رسد که هر خوشی و سروری که با غیر او باشد و هر لذّتی که در کنار غیر او باشد، برایش محل استغفار است.

هر حرکتی که محرّکش غیر او باشد و هر ترسی که از غیر او باشد و هر امیدی که از غیر او در او بیاید، برایش ذنب است. چنین کسی می‌تواند برای پاک‌کردن ذنوبش ناله سر دهد.

منبع: کتاب عوامل رشد، رکود انحطاط