به گزارش خبرگزاری حوزه، به مناسبت ایام ماه محرم الحرام، گزیدهای از بیانات رهبر شهید انقلاب حضرت آیت الله خامنهای(رضواناللهتعالیعلیه) به عنوان پرونده ویژه «شور عاشقی» در مورد جریان شناسی و تحلیل چرایی و اهداف قیام عاشورا تقدیم شما فرهیختگان میشود.
جوشش روزافزون حرکت حسینبنعلی (علیه السلام) در پهنهی تاریخ
شنیدهاید روز شهادت حسینبنعلی (علیه السلام)، هر سنگی را از هر جایی تکان دادند، خون تازه جوشید. ممکن است اینها سمبلیک باشد، اما سمبلها همیشه نشاندهندهی حقیقت هاست؛ یعنی این سنگی که در آب افکنده شد، برخلاف همهی موج هایی که اوّل برجسته است و تدریجاً کوچک و کوتاه و صاف و بیبرجستگی می شود تا از بین می رود؛ حقیقت شهادت، حقیقت حضور و شهود حسینبنعلی (علیه السلام)، از ساعت اوّل، برجستهتر، پررنگتر، عالم گیرتر، پرمغزتر و پراثرتر شد.
شما اگر تاریخ سراسر افتخار اسلام شیعی را می خواندید و میدیدید در شبهای سیاه و دیجور حکومتهای فرعونی، چه درخشندگی هایی در سکوت مظلم آن حکومت ها و چه فریادها و نشانههایی از حیات در آن گورستانها به برکت خون حسین (علیه السلام) و موج خون او بهوجود آمد، باور می کردید که نقش حسینبنعلی (علیه السلام) هر روز برجستهتر می شود و امروز هم شما در حقیقت گلهای روییده از امواج خون حسین (علیه السلام) هستید.
امامان معصوم (علیهم السلام)؛ حافظان حقیقی اسلام
اگر تاریخ تشیّع، چهرهی بزرگانی مثل امیرالمؤمنین، امام حسن، امام حسین و فاطمهی زهرا (علیهم السلام) را نداشت، امروز نه فقط از تشیّع، بلکه از اسلام خبر و در لابهلای کتابها اثری نبود. اسلام را برای من و شما، نام و یاد علی (علیه السلام) و خاطرهی شهادتها و فداکاری های این بزرگمردان حفظ کرده است.
رفتارهای گوناگون ائمّه (علیهم السلام)؛ مکمّل حرکت یگانه
اگر شما میبینید امام حسن (علیه السلام) با معاویه صلح کرده و امام حسین (علیه السلام) با یزید جنگیده، این دو کار، مکمّل همند، نه ضدّ هم. همچنان که انسان منطقی در دو فصل از زندگی، دو کار متناقض انجام نمی دهد؛ این دو کار، مکمّل همند. هر دو، طبق شرایط منطقی زمان و اوضاع اجتماعی شان انجام گرفتهاند.
پررنگتر شدن فعّالیّت سازمان یافتهی شیعیان پس از عاشورا
پس از واقعهی کربلا و شهادت امام، فعّالیّت سازمانیافتهی شیعیان در عراق بمراتب منظّمتر و پُرتحرّکتر شد؛ و این تأثیری بود که حالات روانی شیعیان کوفه - که بسیاری از آنان در برابر ضربهی دستگاه خلافت یزید، غافلگیر شده و نتوانسته بودند خود را به صحنهی پرکار عاشورا برسانند - آن را ایجاد کرده بود و سوز تأسّف و درد ایشان به آن رنگ و جلا داد.
گریهی امام سجّاد (علیه السلام)؛ گریهی آتشآفروز انقلاب
امام سجّاد (علیه السلام) شاهد و راوی حوادث خونین عاشورای حسین (علیه السلام) و خود، پیامبر آن انقلاب هم بود. بعد از ماجرای آن شهادت گدازندهی خونین، بیش از سی سال گریه کرد.۱ این گریه، گریهی غم و تأسّف نبود؛ این گریه، گریهی آتشافروز انقلاب بود.
حماسهی حضرت زینب (علیها السلام) در حادثهی عاشورا
در عاشورای حسین (علیه السلام)، بعد از آنکه جوانان بنیهاشم همه با اجساد قلمقلم شده روی زمین افتادند، بعد از آنکه زینب (علیها السلام) خواهر حسین و آئینهی حسین (علیه السلام)، همهی این داغها و دردها را برای خدا تحمّل کرد، در آن آخرین لحظات به گودال قتلگاه آمد، پیکر مجروح و زخم خورده و پارهپاره شدهی حسینش را پیدا کرد، دست زیر بدن حسین (علیه السلام) برد، بدن حسین (علیه السلام) را به خدا عرضه کرد و گفت: «خدایا! این قربانی را از ما قبول کن».
نظر شما