حجت الاسلام والمسلمین هادی عباسی خراسانی در گفت وگو با خبرگزاری حوزه، گفت: عرفان در دو کلمه خلاصه می شود که شامل توحید و موحد است. کار عرفان تبیین توحید و ساختن انسان های موحد است که در اصطلاح به آنها عارفان واصلی می گوییم که در مسیر توحید حرکت می کنند.
امام حسین(ع) مظهر اسم شریف محیالله و محیالدین است
استاد حوزه علمیه قم افزود: در خصوص جلوه ها و تجلی های عاشورا و امام حسین(ع) باید گفت که امام حسین(ع) مظهر اسم شریف محیالله و محیالدین یعنی احیاکننده توحید و عبودیت است. در واقع می توان گفت که امام حسین پرچمدار احیای عبودیت است. جالب این که در توحید عملی انسان به جایی می تواند برسد که جز اراده الهی اراده ای نداشته باشد و جز رضای حق چیزی را نپسندد. مساله مهم اینجا است که کسی که می خواهد محی توحید و الوهیت باشد باید عبد کامل باشد.
چرا امام حسین(ع) ابوعبدالله شدند؟
وی افزود: امام حسین در مرحله عبودیت به مرتبه ای رسیدند که ابوعبدالله شدند. ابوعبدالله به معنی این است که هر کسی قرار باشد عبد باشد پدر او در عبودیت امام حسین(ع) است. دو معصوم مکرم، کنیهشان ابوعبدالله است. اول امام حسین(ع) و دوم امام صادق(ع)؛ امام صادق(ع) پرچمدار علوم اهل بیت و امام حسین(ع) نیز پرچمدار عبودیت فعلی تبارک و تعالی است. تفسیر مجسم و کامل اینکه حضرت حق تعالی فرمودند، عبادت تنها فلسفه آفرینش است به دست با برکت امام حسین پدیدار شد.
امام حسین(ع) آیینه تمام نمای حضرت حق است
استاد حوزه علمیه قم ادامه داد: امام حسین(ع) آیینه تمام نمای حضرت حق است. به همین دلیل در فلسفه عاشورا بیان فرمودند که « وَ أَنِّی لَمْ أَخْرُجْ أَشِراً وَ لَا بَطِراً وَ لَا مُفْسِداً وَ لَا ظَالِماً وَ إِنَّمَا خَرِجْتُ لِطَلَبِ الْإِصْلَاحِ فِی أُمَّهِ جَدِّی (ص) أُرِیدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَنْهَی عَنِ الْمُنْکَرِ وَ أَسِیرَ بِسِیرَهِ جَدِّی وَ أَبِی عَلِیٍّ (ع)». ایشان در این فراز از وصیت نامه خود فرمودند که اصلاح امت نبی مکرم اسلام و بازگرداندن امت اسلامی به توحید ناب محمدی و عبودیت حقیقی منوط به این قیام است.
لایوم کیومک یا اباعبدالله
حجت الاسلام والمسلمین عباسی خراسانی بیان کرد: شیاطین امت را از حقیقت و هدف ناب خود در زیست دینی فاصله دادند و شخصیتی مثل امام حسین(ع) مامور به این اصلاح هستند و هدف نهایی امام(ع) نیز جز رساندن انسان به خدا نیست و روز عاشورا روز بازگرداندن امت اسلامی به جایگاه اصلی خویش بود. به همین دلیل است که این جامعیت مخصوص باعث شد که امام صادق(ع) جمله تاریخی «لایوم کیومک یا اباعبدالله» را بیان کنند.
امام حسین(ع) مظهر اسمای الهی
وی با ذکر این مطلب که امام حسین(ع) آیینه تمام نمای مظاهر و اسمای الهی هستند، بیان کرد: وجود مبارک امام حسین(ع) همچون آیینه ای هستند که تمام اسمای الهی در آن متجلی است. آیینه ای که حسن را جلوه گری می کند.
تمام جمال و جلال خدایی در امام حسین(ع) متبلور است
این استاد حوزه بیان کرد: اولین جلوه عاشورا توحید و جلوه حسن الهی است. حسین(ع) یعنی اینکه تمام خوبی ها در وجود ایشان خلاصه شده است. تمام جمال و جلال خدایی در ایشان متبلور است. توحید صمدانی در واقع همان توحیدی است که امام حسین(ع) معرفی می کنند.
نویسنده مجموعه کتاب الهی نامه بیان کرد: در روز عاشورا و در بحبوحه جنگ شخصی از امام حسین(ع) سوال کرد که معنی صمد چیست؟ امام در کشاکش جنگ توقف کردند و به شمشیر تکیه دادند و فرمودند که هیچ نقطه ای در این عالم از این نکته خالی نیست که تمام هستی از حضرت حق مملو است. یعنی تمام هستی از حضرت حق پر است. نقطه ای در هستی خالی از حضرت حق نیست. این مساله به معنی معیت مطلق است. توحید فعلی یعنی همه جا خدا هست و باید به این نتیجه برسیم که در محضر خدا هستیم و باید مطیع باشیم و معصیت نکنیم. وقتی که حضور داشتیم به معنی توحید فعلی است. حال فرق نمیکند که بلا و راحتی و آسایش باشد.
«حُسن الحسین(ع)» بسترش «حب الحسین» است
وی اظهار کرد: با سالها کار علمی و کاوش و طی طریقت می توان به این معنی ناب رسید که « حُسن الحسین(ع)» بسترش، حب الحسین است. امام علی فرمودند(ع) که دین جز محبت نیست. توصیه می کنیم به همه عزاداران و طلاب و دانشجویان و علما و اهل معرفت و عرفان و اهل سیر و سلوک که در معرفت و عرفان حسینی تامل بفرمایند. معرفت امام حسین(ع) بر اساس محبت تنظیم شده است.
حجت الاسلام والمسلمین عباسی خراسانی با ذکر این مطلب که محبت یک امر فطری است، اظهار کرد: حضرت باریتعالی فاعل بالحب هستند و این فاعل به حب بودن اصل و اساس کار امام حسین(ع) است. البته نه یک محبت احساسی که همیشه حاکی از انفعال باشد بلکه محبتی که حاکی از فعلیتی است که عقلانیت را به دنبال دارد.
تجلی معرفت در کربلا و عاشورا
استاد سطوح عالی حوزه بیان کرد: رهبر شهیدمان حضرت آیت الله امام خامنه ای(ره) فرمودند که در کربلا عقل و احساس دوشادوش هم است. تجلی معرفت در کربلا و عاشورا تجلی اسمای الهی است. یعنی اسمای جمال و جلال. نه تنها جمال بلکه جلال نیز توام با آن است . مهر و قهر در کربلا باهم دیگر تجلی کرده است و مهر و قهر زمانی که تجلی پیدا می کند و تجلی اسم شریف عزیز است. این عزیز یکی از اسمای مرکب الهی است. عزیز در قرآن با حکیم ترکیب می شود. این آیه «وَمَا جَعَلَهُ اللَّهُ إِلَّا بُشْرَیٰ لَکُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُکُمْ بِهِ ۗ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ» تببین کامل عاشورا است.
عزت الحسین(ع) جمله قهریش هیهات مناالذله است
وی افزود: حب الحسین(ع) عزت الحسین(ع) را بیان می کند و عزت الحسین(ع) جمله قهریش هیهات مناالذله است و از این عزت یک مولود مبارکی دارد که نام آن نصرت است. معرفت امام حسین(ع) و توحید فعلی ما را به عزت می رساند و عزت نیز خاص خدا و رسول و مومنین است. خداوند در این باره می فرمایند که«وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِینَ»؛ و این عزت بستر نصرت الهی است.
چرا بعد از قرنها همچنان برای امام حسین(ع) گریه میکنیم؟
استاد حوزه بیان کرد: حضرت حبیب الله یعنی نبی مکرم اسلام می فرمایند که حبیب من حسین است. کسی که به حب امام حسین(ع) برسد به جامعیتی می رسد که همیشه زنده است و مرده نخواهد بود. این شخص دیگر «عندالله یرزقون» است. شهید به شهود می رسد. به همین دلیل رحمت، محبت، کرامت، رضایت، عزت و نصرت الهی همه اسمای حسنای الهی است. کسانی که می گویند که چرا بر کسی که هزار سال پیش مرده است گریه می کنید نمیدانند که امام (ع) همیشه زنده است و نمی میرد. بخصوص امامی که شهید باشد «عند ربهم یرزقون» است. گریه ما بر مرده نیست، بلکه گریه شوق معرفت به حالت نقص خودمان است.
کربلا تجلی کامل رضای مخلوق به امر خالق بود
وی با بیان این که اشک در محضر خدا و برای تهجد و اشک برای توسل به اهل بیت(ع) از مراتب تقرب به خدا است، افزود: امام حسین(ع) مظهر جمال و جلال الهی است، زیرا حقیقت عرفان جز توحید فعلی نیست و در مباحث عرفانی نیز به این نتیجه می رسیم که بالاترین مقام عارف مقام رضا است و رضا نیز دو مرحله دارد که شامل رضای خدا از انسان است و گام بزرگ رضای انسان از خالق است که متاسفانه این مرتبه دیر حاصل می شود، زیرا شیطان چراهای مختلفی مطرح می کند که به این رضا نرسد. امام حسین(ع) در این گام دوم رضا که رضای انسان از خدا است بالاترین مقام راضی و رضایت را دارند.
استاد حوزه یادآور شد: آخرین جمله امام حسین(ع) در این دنیا اعلام رضایت کامل از امر خدا و تسلیم مطلق امر خدا بود. این همان مقام فنا فی الله است. این مقام رضا مقام تسلیم و توکل را دارد، مقام تفویض را هم دارد . عاشورا مکتب عشق الهی و معرفت اسمای الهی است و اینجا است که عشق به خدا و نماز و سیرو سلوک و عشق به عبودیت در کربلا موج می زند.
انسان سازی در مکتب عاشورا
نویسنده مجموعه کتاب الهی نامه بیان کرد: حدیث مستندی داریم مبنی بر اینکه امام حسین(ع) در دلهای اهل باور و مومن سررشته محبتی دارند که همیشه دلهای آنها را به امام گره می زند. این محبت انسان ساز است. البته این محبت زمانی حقیقی است که گناه زدا باشد و سبب قرب الهی باشد. ما می گوییم نماز می خوانیم قربة الی الله. این نورانیت در قلب ایجاد شود این محبت به مودت مبدل می شود. محبت آن است که به کسی می گوییم دوستت داریم ولی مودت علاوه بر آن کارهایی می کنیم که ایشان دوست دارد. انسان عاشق امام حسین(ع) چه جوان و چه پیر در منظومه سیر و سلوک امام حسین(ع) باید حرکت کند و خود را به مودت برساند. مودتی که ذوی القربی داشته باشد. توصیه می کنیم به عزاداران که در مجالس عزاداری باید شرکت کنیم به سر و سینه بزنیم و اشک بریزیم تا دل رقیق شود و مظهر محبت امام حسین شود و مرحله مهمتر اینکه امام حسین را به خانه های خود بیاوریم.
درس انسان ساز عاشورا و درس های اخلاقی آن
این استاد حوزه بیان کرد: تواضع و وفا و صبر و جوانمردی و عزت امام حسین(ع) را باید به عنوان الگوی تام اخلاقی مد نظر قرار دهیم. هیهات مناالذله را در خانه و مدرسه و دانشگاه و حوزه مطرح کنیم. یعنی حسینی منش و حسینی روش شویم. انسانی موفق است که در هیئت ها شرکت کند ولی مراقب باشد که امام حسین اهل بصیرت و ایثار و استقامت و عبودیت بودند. برای نمازش برنامه ریزی کند و اینجا است که جلوههای عاشورا جلوه توحید و محبت و رضای الهی است.
فضای عرفانی، معرفتی و عبادی امام حسین(ع) فراگیر است
وی تصریح کرد: وقتی که این گونه باشد به مرحله ای می رسد که دلش زنده می ماند. انس با امام حسین(ع) اخلاص، صبر، عزت، وفا، عاطفه و احساس می آورد و باید به بچه های خود نیز عملاً این مباحث را منتقل کنیم و قصه های خوب را برای بچه ها بگوییم. در کربلا اصحاب امام حسین(ع) متنوع بودند و به همین دلیل فضای عرفانی، معرفتی و عبادی امام حسین(ع) نیز فراگیر است.
انتهای پیام
نظر شما