به گزارش خبرگزاری حوزه، در مسیر دینداری، همواره این پرسش مطرح بوده است که چه چیزی انسان را در لحظات سرنوشتساز در جبهه حق نگه میدارد؛ دانستن و آگاهی، یا ایمان و عمل؟ حجتالاسلام مرتضی آقاتهرانی در سخنانی با اشاره به این مسئله، به تبیین معیار «برنده شدن» در مسیر ایمان پرداخته است. آنچه در ادامه میآید، بخشی از این سخنان است که در نشریه «افق خانواده» منتشر شده است.
چه کسی برنده است؟
هر کاری را که بخواهید شروع کنید یک نقطه شروعی دارد. معمولا ما هیئتی ها خیلی چیز بلدیم خیلی منبری دیده ایم روحانی دیده ایم کتاب خوانده ایم گفت و گو خوانده ایم. حدیث و آیه و روضه ها شنیده ایم و بلدیم اما بدانید بلد بودن ایمان نمی آورد.
اگر این طوری باشد باید در کربلا باسوادترین و ملاترین آدمها یار امام می بودند، اما این طور نیست. یکی مسیحی بود، یکی تا دیروز گردنه بند بود، یکی عثمانی بود کسانی هم مثل بریر» یا حبیب بن مظاهر صحابی بودند. کسی در کربلا می ماند که ایمان دارد. ایمان آدم را نگه می دارد. آن غلام سیاه و حبیب هر دو مؤمن اند. کسان دیگری هم بودند مثل زهیر یا حجاج ابن یزید که خود امام رفت و دعوتش کرد، اما گفت من اسبم را می دهم ولی وقتی امام به دنبال زهیر فرستاد آمد. منظورمان این نیست که بگوییم کسانی که تا دیروز ادعای مذهب نمی کردند این ها می برند.
نه این جور نیست. آنهایی می برند که مؤمن اند. مؤمن کسی است که باور دارد. هیئتی ای که عمل بکند، مسجدی ای که عمل بکند فقیه و عالمی که عمل بکند این برنده است. حتی آدمی که شما اصلا حسابش نمی کنی به شرطی که عمل بکند
به مقصد می رسد.
حجت الاسلام دکتر مرتضی آقا تهرانی
منبع: نشریه افق خانواده
نظر شما