به گزارش خبرگزاری حوزه؛ در میان انبوهِ مشغلههای روزمره و هیاهوی رسانهای، بسیاری از ما به دنبالِ «کیمیایِ معنویت» و راههایی برای گرهگشاییِ روحی هستیم. در این میان، «ذکر» به عنوانِ نسخه مشترکِ تمامِ بزرگانِ عرفان، جایگاهی بیبدیل دارد. اما یک پرسشِ اساسی و شاید ناگفته باقی میماند: چرا با وجودِ مداومت بر اذکار، گاهی اثرِ آن را در سلوکِ رفتاری و تحولِ درونی خود نمییابیم؟ آیتالله سید عبدالله فاطمی نیا پاسخِ آیتاللهالعظمی بهجت (ره) به این پرسش معنوی را بیان میکند که تقدیم میگردد.
حضرت آیتاللهالعظمی بهجت قدسسره شخصیتی بودند که تنها شنیدن نام ایشان، انسان را به یاد معنویت و بندگی خداوند میانداخت. به خدا سوگند، درباره عظمت معنوی ایشان مطالبی وجود دارد که انسان خداترس بهسادگی جرئت بیان آنها را ندارد.
یکی از علما در حالی که اشک از چشمانش جاری بود، میگفت: «خدایا، اگر جلوهای اندک از نور پیامبر اکرم و امیرالمؤمنین علیهماالسلام به شخصیتی مانند آیتالله بهجت رسیده و چنین انسانی ساخته است، پس حقیقت و عظمت آن بزرگواران چگونه بوده است؟»
آیتالله بهجت قدسسره میفرمودند: «ذکر زمانی پذیرفته و اثرگذار میشود که قلب به زبان متصل باشد.» بنابراین، ذکر تنها تکرار الفاظ نیست. اگر زبان انسان به یاد خدا مشغول باشد، اما قلب و اندیشهاش در جای دیگری سیر کند، نباید انتظار داشته باشد که آن ذکر، اثر حقیقی و معنوی خود را بر جای بگذارد.
نظر شما