خبرگزاری حوزه، اربعین حسینی امسال نیز همچون سالهای پیش، جلوۀ بینظیری از بصیرت، عشق و همبستگی امت اسلامی را به تصویر کشیده است. حماسهای که در آن، زائران با هر زبان و نژادی، تنها با یک هویت یعنی «زائر حسین (ع)»، پا در مسیری مینهند که فراتر از یک مقصد جغرافیایی، وادی «خودشناسی» و «رسیدن به حقیقت» است.
این پیادهروی عظیم که به تعبیر کارشناسان دینی، تجلی زمین و ملکوت است، قانونهای مادی را در هم میشکند؛ جایی که خستگی معنا نمییابد و قدمها با «نیت» و قلبها با «نور» همسفرند. عظمت این روز در آن است که انسان را از بند «من» میرهاند و در اقیانوس بیکران «ما» غرق میکند.
اربعین، درسآموزترین «مدرسهی» ایثار و محبت است؛ مدرسهای که در آن، بیمنتیِ خادمان موکبها و گشادهدستیِ میزبانان مسیر، تفسیر عینی آیات کریمهی قرآن است. در این مسیر نورانی، عشق به سرور و سالار شهیدان چنان شعلهور است که هیچ سرمای روزگار توان خاموشی آن را ندارد و زائر با زمزمۀ «آمدم»، بیعتی دوباره با آرمانهای عاشورا و پیامی جاودانه بر سر مزار سیدالشهدا (ع) میخواند: «اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ ...».
پیام اربعین، همان فریاد رسای حضرت زینب (س) در تپشهای قلب رهگذران این جادهی نور است؛ پیامی که ثابت میکند خون همواره بر شمشیر پیروز است و یاد حقیقت، هرگز در غبار روزگار گم نخواهد شد. به راستی که اربعین، بهار جانهای خسته در خزان غفلت دنیاست و تپش همیشگی قلب تاریخ که نویدبخش طلوع دوبارهی خورشید کربلا در افق جانهاست.
انتهای پیام
نظر شما