تجربه‌های تبلیغی مبلّغان خواهر حوزه علمیه خراسان در اربعین

به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از مشهد، اربعین حسینی در سال‌های اخیر به یکی از گسترده‌ترین عرصه‌های تبلیغ معارف دینی و فرهنگی تبدیل شده است؛ اجتماعی عظیم که در آن میلیون‌ها انسان از کشورهای مختلف، با زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگون، حول محور عشق به حضرت سیدالشهدا(علیه‌السلام) گرد هم می‌آیند.

در این میان، حضور مبلّغان خواهر در مسیر پیاده‌روی اربعین، جلوه‌ای ویژه از فعالیت‌های فرهنگی و تبلیغی را رقم زده است؛ بانوان طلبه‌ای که با حضور در موکب‌ها، علاوه بر پاسخ‌گویی به مسائل شرعی و اعتقادی، به برگزاری برنامه‌های فرهنگی برای کودکان، گفت‌وگوهای معرفتی با زائران، ایجاد ارتباط با خانواده‌ها و تبیین پیام‌های تربیتی نهضت عاشورا می‌پردازند.

فضای اربعین، فرصتی متفاوت برای تبلیغ است؛ جایی که گاهی یک گفت‌وگوی کوتاه، یک لبخند، یک هدیه کوچک یا حتی یک خدمت ساده می‌تواند تأثیری عمیق در دل انسان‌ها بر جای بگذارد و خاطره‌ای ماندگار از محبت حسینی ایجاد کند.

خبرنگار خبرگزاری حوزه در حاشیه سفر به کشور عراق، با چند تن از مبلّغان جهادی حوزه علمیه خراسان درباره تجربه‌ها، لحظه‌های شیرین و خاطرات تبلیغی آنان در مسیر پیاده‌روی اربعین به گفت‌وگو نشسته است.

وقتی زائران پس از یک سال، مُبلّغ خود را به یاد می‌آورند

یکی از مبلّغان خواهر حوزه علمیه خراسان با اشاره به یکی از شیرین‌ترین خاطرات تبلیغی خود در ایام اربعین اظهار کرد: یکی از خاطراتی که هیچ‌گاه از ذهنم پاک نمی‌شود، مربوط به حضورم در موکب سبزواری‌هاست. سال گذشته توفیق داشتم در ایام اربعین به عنوان مُبلّغ در این موکب خدمت کنم و روزهای بسیار خوبی را در کنار زائران اهل‌بیت(علیهم‌السلام) سپری کردم.

وی ادامه داد: فضای موکب و ارتباطی که با زائران برقرار کرده بودیم، برایم تجربه‌ای ارزشمند بود؛ چراکه در اربعین گاهی یک گفت‌وگوی کوتاه، پاسخ به یک پرسش یا حتی همراهی چند دقیقه‌ای با یک زائر، می‌تواند اثری عمیق در دل او باقی بگذارد.

این مُبلّغ جهادی افزود: امسال که دوباره برای خدمت تبلیغی به همان موکب بازگشتم، اتفاقی افتاد که برایم بسیار دلنشین و انگیزه‌بخش بود. تعدادی از زائران و خادمان، ما را از سال‌های قبل به یاد داشتند و وقتی دوباره ما را دیدند، با خوشحالی استقبال کردند.

وی بیان کرد: بعضی از آن‌ها می‌گفتند: فکر نمی‌کردیم امسال هم شما را ببینیم و برخی دیگر با شوق سراغ جلسات و برنامه‌های تبلیغی را می‌گرفتند.

این مُبلّغ خواهر حوزه علمیه خراسان خاطرنشان کرد: برای من این استقبال فقط یک ابراز محبت ساده نبود؛ بلکه نشانه‌ای بود از اینکه ارتباط صمیمانه، گفت‌وگوهای کوتاه و فعالیت‌های تبلیغی که در اربعین شکل می‌گیرد، می‌تواند در ذهن و قلب انسان‌ها ماندگار شود.

کودکی که در گرمای ظهر، درس بزرگی از خدمت داد

وی در ادامه به خاطره‌ای دیگر از مسیر پیاده‌روی اربعین اشاره کرد و گفت: یکی از صحنه‌هایی که هیچ‌گاه از ذهنم پاک نمی‌شود، مربوط به مسیر رفت‌وآمد زائران بود.

این مُبلّغ جهادی اظهار کرد: در گرمای سوزان ظهر، پسربچه‌ای کم‌سن‌وسال را دیدم که کنار جاده ایستاده بود و با تمام توان، آب را به زائران تعارف می‌کرد.

وی افزود: شاید این کودک سن زیادی نداشت و امکانات مالی زیادی هم در اختیارش نبود، اما عشق او به امام حسین(علیه‌السلام) آن‌قدر بزرگ بود که می‌خواست سهمی در خدمت به زائران داشته باشد.

این مُبلّغ جهادی ادامه داد: او با لبخند، آب را به دست زائران می‌رساند و از این کار لذت می‌برد؛ گویی بزرگ‌ترین افتخار دنیا نصیبش شده است.

وی تصریح کرد: دیدن آن صحنه برای من یک درس بزرگ داشت؛ اینکه خدمت در مسیر اربعین به سن، امکانات یا جایگاه اجتماعی وابسته نیست. هر انسانی به اندازه توان خود می‌تواند خادم زائران سیدالشهدا(علیه‌السلام) باشد و همین محبت‌های کوچک، جلوه‌ای از عشق بی‌پایان به امام حسین(علیه‌السلام) را به نمایش می‌گذارد.

عروسک قرمز؛ هدیه‌ای برای آغاز یک گفت‌وگوی تربیتی

یکی دیگر از مبلّغان خواهر که در بخش کودک موکب امام رضا(علیه‌السلام) سبزوار فعالیت داشت، از تلاش برای پیوند دادن برنامه‌های کودک با مفاهیم تربیتی سخن گفت و اظهار کرد: امسال توفیق داشتم به عنوان مُبلّغ کودک در موکب امام رضا(علیه‌السلام) سبزوار خدمتگزار زائران اربعین باشم.

وی ادامه داد: از همان ابتدا تصمیم داشتم برنامه‌های کودک فقط به بازی و سرگرمی محدود نشود؛ دلم می‌خواست بچه‌ها در کنار شادی و نشاط، با مفاهیمی همچون همدلی، ایثار و توجه به کودکان مظلوم نیز آشنا شوند.

این مُبلّغ خواهر بیان کرد: برای همین، هدیه‌ای که برای کودکان در نظر گرفته بودیم، عروسک‌های آهویی بود؛ اما یک تفاوت کوچک داشتند و آن هم رنگ قرمز آن‌ها بود.

وی ادامه داد: یک بار که عروسک را به دست کودکی می‌دادم، نگاه متعجبش را دیدم. کودک با کنجکاوی پرسید: چرا این آهو قرمز است؟

این مُبلّغ گفت: من بلافاصله پاسخ ندادم و اجازه دادم خودش کمی فکر کند. بعد از چند لحظه گفت: برای بچه‌های میناب است؟

وی افزود: همان لحظه احساس کردم هدفی که در ذهن داشتم، محقق شده است؛ چراکه آن عروسک قرمز دیگر فقط یک هدیه نبود، بلکه بهانه‌ای برای ایجاد یک گفت‌وگوی تربیتی و زنده کردن یک دغدغه انسانی در ذهن کودکان شده بود.

وی خاطرنشان کرد: می‌خواستیم کودکان در فضای معنوی اربعین یاد بگیرند که محبت به امام حسین(علیه‌السلام) فقط در زیارت و عزاداری خلاصه نمی‌شود؛ بلکه همراهی با انسان‌های مظلوم و توجه به درد دیگران نیز بخشی از فرهنگ عاشورا است.

محبت حسینی؛ زبانی مشترک میان ایرانی و عراقی

یکی دیگر از مبلّغان خواهر حوزه علمیه خراسان در ادامه خاطرات خود از حضور تبلیغی در اربعین، به صحنه‌ای از مهمان‌نوازی مردم عراق اشاره کرد و گفت: در یکی از روزهای خدمت در کنار یکی از مواکب ایران در کشور عراق، خانواده‌ای عرب را دیدم که مشغول خوردن شربت بودند.

وی ادامه داد: مرد عراقی در حین خوردن شربت، رو به اعضای خانواده‌اش کرد و با افتخار گفت: «إیرانی... أثیر»؛ یعنی ایرانی‌ها جان‌فدایان امام حسین(علیه‌السلام) هستند.

این مُبلّغ جهادی افزود: شاید این جمله فقط چند کلمه بود، اما برای من ارزش و معنای بسیاری داشت؛ چراکه در همان لحظه فهمیدم محبت امام حسین(علیه‌السلام) چگونه مرزهای زبان، قومیت و ملیت را از میان برداشته است.

وی تصریح کرد: آن خانواده عراقی، زائران ایرانی را نه به عنوان مهمانانی از کشوری دیگر، بلکه به عنوان همراهان و دلدادگان راه امام حسین(علیه‌السلام) می‌دیدند و همین نگاه، یکی از زیباترین جلوه‌های وحدت در اربعین است.

اولین سفر کربلا؛ زیارتی که با خدمت تبلیغی ماندگار شد

یکی دیگر از مبلّغان خواهر حاضر در این سفر با اشاره به نخستین حضور خود در کربلای معلی اظهار کرد: امسال برای نخستین‌بار توفیق زیارت کربلا نصیبم شد؛ سفری که سال‌ها آرزویش را در دل داشتم.

وی ادامه داد: اما آنچه این سفر را برایم متفاوت و ماندگار کرد، تنها زیارت نبود؛ خداوند خواست که اولین حضورم در کربلا با خدمت تبلیغی در موکب امام رضا(علیه‌السلام) و همراهی با جمعی از مبلّغان دین در ایام اربعین گره بخورد.

این مُبلّغ جهادی افزود: در طول این چند روز، در کنار زیارت، فرصت داشتم با زائران، به‌ویژه کودکان، ارتباط بگیرم، در برنامه‌های فرهنگی و تبلیغی مشارکت کنم و سهم کوچکی در خدمت به عاشقان امام حسین(علیه‌السلام) داشته باشم.

وی بیان کرد: هر بار که خستگی راه را در چهره زائری می‌دیدم و می‌توانستم با یک لبخند، گفت‌وگو یا برنامه‌ای فرهنگی، دل او را شاد کنم، احساس می‌کردم خود امام حسین(علیه‌السلام) میزبان ماست و این خدمت، بزرگ‌ترین هدیه این سفر است.

وی خاطرنشان کرد: بیش از هر چیز خدا را شاکرم که اولین سفر کربلایم تنها یک زیارت نبود، بلکه با توفیق خدمت در مسیر تبلیغ دین و همراهی با مبلّغان اهل‌بیت(علیهم‌السلام) همراه شد؛ خاطره‌ای که هر بار مرور آن، شوق بازگشت به مسیر اربعین را در وجودم زنده می‌کند.

مسیر کربلا؛ جایی برای تولد دوباره انسان‌ها

یکی از مبلّغان خواهر گروه جهادی مادر سادات در ادامه به خاطره‌ای از گفت‌وگو با یک دختر جوان در مسیر پیاده‌روی اربعین اشاره کرد و گفت: در میان جمعیت زائران، چشمم به دختری افتاد که داستان زندگی‌اش برایم بسیار تأثیرگذار بود.

وی افزود: او روزهای گذشته زندگی خود را با سبک و شرایطی متفاوت سپری کرده بود، اما در مسیر کربلا، در میان غبار راه و جمعیت عاشقان حسینی، اتفاقی در وجودش شکل گرفته بود؛ تصمیمی برای تغییر و بازگشت.

این مُبلّغ جهادی ادامه داد: او که روز تولدش را با این سفر همراه کرده بود، حالا در میان مسیر کربلا، تولد دوباره روح خود را تجربه می‌کرد.

وی گفت: وقتی درباره معصومیت، حیا و ارزش‌های انسانی با او صحبت شد، اشک‌هایش جاری شد؛ اشک‌هایی که نشان می‌داد این مسیر برای او فقط یک سفر نیست، بلکه فرصتی برای آغاز دوباره است.

وی تصریح کرد: اربعین گاهی انسان‌ها را در لحظه‌هایی قرار می‌دهد که نگاهشان به زندگی تغییر می‌کند و یک گفت‌وگو یا یک تلنگر می‌تواند آغاز یک تحول بزرگ باشد.

مرد عراقی که معنای خادمی را به تصویر کشید

این مُبلّغ خواهر همچنین به خاطره‌ای از مسیر بازگشت اشاره کرد و گفت: زمانی که خستگی بر وجودمان غلبه کرده بود، با انسانی روبه‌رو شدم که خود نماد ایثار و مهمان‌نوازی بود.

وی ادامه داد: آقای دکتر عراقی با تمام توان تلاش کرد ما را تا آخرین موکب همراهی کند. در هر ایست بازرسی، با پشتکار و شوق با مسئولان صحبت می‌کرد تا مسیر عبور ما آسان‌تر شود.

وی افزود: او با افتخار ما را به دیگران معرفی می‌کرد و می‌گفت: «این‌ها خدام الرضا هستند.»

این مُبلّغ جهادی خاطرنشان کرد: محبت او تنها به رساندن ما به مقصد خلاصه نشد؛ وسایل ما را نیز همراهی کرد، خانه‌اش را در اختیار زائران قرار داد و در پایان با دستانی سرشار از محبت، تربت امام حسین(علیه‌السلام) را به ما هدیه داد.

وی بیان کرد: این اتفاق به من نشان داد اربعین تنها یک مسیر جغرافیایی نیست؛ سفری است که انسان را از مرزهای خودخواهی عبور می‌دهد و او را با جلوه‌هایی از ایثار و محبت آشنا می‌کند.

وقتی زبان محبت، هیچ مترجمی نمی‌خواهد

یکی دیگر از مبلّغان خواهر با اشاره به استقبال مردم عراق از زائران ایرانی گفت: در راه رسیدن به موکب، زمانی که اتوبوس در حال حرکت بود، مردم عراق با تمام وجود خود را به مسیر می‌رساندند تا بتوانند خدمتی به زائران ارائه کنند.

وی ادامه داد: راننده با نگرانی فریاد می‌زد: خودتان را به کشتن می‌دهید، ممکن است آسیب ببینید، اما آن‌ها از شدت شوق خدمت، توجهی به این موضوع نداشتند.

وی افزود: آن‌ها زبان ما را نمی‌فهمیدند، اما ما زبان نگاه‌هایشان را درک می‌کردیم؛ می‌خواستند به هر قیمتی شده، لقمه‌ای از محبت خود را تقدیم زائران کنند.

این مُبلّغ جهادی گفت: آنجا فهمیدم زبان محبت، هیچ مترجمی نمی‌خواهد؛ این زبان در قلب انسان‌ها ترجمه می‌شود.

تصویری از یک پیوند عمیق در مسیر اربعین

این مبلّغان همچنین با اشاره به فضای فرهنگی مواکب اربعین اظهار کردند: در میان غبار راه و هیاهوی جمعیت زائران، نشانه‌هایی از پیوندهای عمیق اعتقادی و فرهنگی ملت‌ها به چشم می‌خورد.

یکی از مبلغان گفت: تصاویر رهبر معظم انقلاب اسلامی در بسیاری از موکب‌ها دیده می‌شد؛ تصاویری که تنها یک قاب نبود، بلکه برای بسیاری از مردم، نمادی از مقاومت، امید و پیوند میان دل‌های عاشق اهل‌بیت(علیهم‌السلام) بود.

وی ادامه داد: مشاهده می‌کردیم که مردم عراق با احترام و محبت به این تصاویر نگاه می‌کنند و حتی کودکان عراقی با همان پاکی و سادگی کودکانه، نسبت به آن ابراز علاقه نشان می‌دهند.

این مُبلّغ جهادی افزود: این صحنه‌ها نشان می‌داد اربعین تنها یک اجتماع مذهبی نیست؛ بلکه عرصه‌ای برای نمایش همدلی، وحدت و پیوند میان ملت‌هایی است که محبت اهل‌بیت(علیهم‌السلام) آنان را کنار هم قرار داده است.

وی خاطرنشان کرد: در این مسیر، ما نیز از مردم عراق بابت مهمان‌نوازی، محبت و ایثارشان قدردانی می‌کردیم؛ مردمی که با تمام دارایی خود به استقبال زائران می‌آیند و اربعین را به نمادی از عشق و برادری تبدیل کرده‌اند.

اربعین؛ مدرسه‌ای برای تبلیغ، خدمت و انسان‌سازی

حضور مبلّغان خواهر حوزه علمیه خراسان در اربعین حسینی، تنها به برگزاری برنامه‌های تبلیغی محدود نمی‌شود؛ آنان در کنار پاسخ‌گویی به نیازهای دینی و فرهنگی زائران، با حضور صمیمانه در کنار کودکان، خانواده‌ها و عاشقان سیدالشهدا(علیه‌السلام)، تجربه‌هایی را رقم می‌زنند که نشان می‌دهد تبلیغ در این مسیر، گاهی در قالب یک گفت‌وگو، یک هدیه کوچک، یک لبخند یا حتی یک خدمت ساده معنا پیدا می‌کند.

اربعین برای این مبلّغان، فرصتی است برای رساندن پیام عاشورا؛ پیامی که در آن محبت، ایثار، همدلی و امید، مرزهای جغرافیا و زبان را پشت سر می‌گذارد و دل‌ها را در مسیر عشق به امام حسین(علیه‌السلام) به یکدیگر پیوند می‌دهد.