حجتالاسلام والمسلمین علی مصفا از اساتید حوزه در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با تبریک به مناسبت سالروز میلاد جواد الائمه (ع) اظهار داشت: ولادت امام محمد تقی (ع) رویدادی است که در منابع معتبر روایی با تعبیر «بابرکتترین مولود» توصیف شده است. این تعبیر والا که از زبان امام رضا (ع) صادر شده، تنها اشاره به یک میلاد مبارک نیست، بلکه دربردارنده پیامهای عمیق الهی و امامشناختی است.
استاد حوزه افزود: در روایتی که در کتاب شریف «الکافی» نقل شده، امام رضا (ع) در حالی که به فرزند خردسال خویش، امام جواد (ع)، اشاره میکنند، میفرمایند: «هَذَا الْمَوْلُودُ الَّذِی لَمْ یُولَدْ مَوْلُودٌ أَعْظَمُ بَرَکَةً عَلَی شِیعَتِنَا مِنْهُ». همچنین در روایت دیگری در «بحارالانوار»، آن حضرت تأکید میکنند که در اسلام، مولودی با برکتتر از ایشان زاده نشده است. این تأکید مضاعف بر عظمت و جایگاه بیبدیل این ولادت در سرنوشت تشیع دلالت دارد.
حجتالاسلام والمسلمین مصفا در تشریح علت این عظمت خاطرنشان کرد: ولادت امام جواد (ع) در زمانی رخ داد که فرقه انحرافی «واقفیه» با توقف بر امامت امام کاظم (ع) و انکار امامت امام رضا (ع)، درصدد بودند تا سلسله امامت معصوم و فرمایش پیامبر (ص) درباره دوازده امام را مخدوش سازند. یکی از شبهات اصلی آنان، عدم وجود فرزند برای امام رضا (ع) تا سنین میانسالی بود. شخصی به نام «حسین بن قیاما واسطی» از سران واقفیه، صراحتاً امامت حضرت را به دلیل نداشتن فرزند به چالش میکشید. ولادت امام جواد (ع) همچون پاسخی الهی، این شبهه را برای همیشه از میان برد و امامت امام رضا (ع) و تداوم سلسله نورانی امامت را به شکلی عینی و غیرقابل انکار تثبیت کرد. این حادثه را میتوان نظیر نزول سوره «کوثر» در پاسخ به طعنه مشرکان به پیامبر اکرم (ص) دانست.
وی با اشاره به دوران پس از ولادت افزود: وجود مبارک امام جواد (ع) از همان اوان کودکی، جلوهگاه علم و کرامتی الهی بود. مناظره تاریخی ایشان در سن هشت یا نه سالگی با «یحیی بن اکثم»، فقیه بزرگ دربار مأمون، که در آن حضرت با طرح یازده فرض برای یک مسئله فقهی، طرف مقابل را به لکنت واداشت، تنها یکی از نشانههای این علم لدنی است. مأمون که تحت تأثیر این عظمت قرار گرفت، ضمن گرامیداشت ایشان، تصمیم به ازدواج دخترش «امالفضل» با امام گرفت.
استاد حوزه در بخش دیگری از سخنان خود به ذکر گوشهای از کرامات و مناقب بیشمار امام جواد (ع) پرداخت و بیان کرد: کتابهای معتبر روایی و تاریخی، معجزات متعددی از آن حضرت نقل کردهاند که هر یک دلیلی بر ارتباط خاص ایشان با عالم ملکوت است. از جمله «سخن گفتن عصا» به هنگام درخواست یحیی بن اکثم برای نشانه امامت، که شهادت داد «إِنَّهُ مَوْلَایَ إِمَامُ هَذَا الزَّمَانِ وَ هُوَ الْحُجَّةُ». همچنین «خشک شدن دست نوازنده»ای به نام «مخارق» که به دستور مأمون قصد اغوا و انحراف حضرت را داشت، اما با نهیب امام، دستش فلج و برای همیشه از نواختن محروم شد.
حجتالاسلام والمسلمین مصفا به کرامت «نجات اباصلت از زندان» اشاره کرد و افزود: اباصلت، که پس از شهادت امام رضا (ع) به دستور مأمون زندانی شده بود، با توسل به خاندان پیامبر (ص) از زندان رهایی یافت و خود نقل میکند که امام جواد (ع) شخصاً به زندان آمد، غل و زنجیرها را گشود و او را از مقابل نگهبانان خارج ساخت. نمونههای دیگری مانند «تبدیل خاک به طلا» برای نیازمند، «تبدیل برگ درخت به نقره»، «میوهدار کردن درخت سدر بیثمر» و «زنده کردن گاو مرده» یک بیوهزن درمانده، همگی گواهی میدهند که دست توانای ایشان، تنها محدود به حل معضلات علمی نبود، بلکه برای رفع گرفتاریهای مادی مؤمنان و نمایش قدرت بیمنتهای الهی نیز در حرکت بود.
وی تأکید کرد: تبار امام جواد (ع) نیز نشان از اصالت دارد. ایشان با همسری به نام «سمانه مغربیه» صاحب هشت فرزند شدند که اولین و بزرگترین آنان، امام علی النقی الهادی (ع) بود و دیگر فرزندان ایشان عبارت بودند از: موسی مبرقع، حسین، عمران، فاطمه، خدیجه، امکلثوم و حکیمه. مطالعه زندگی و مناقب این امام همام، چراغ راهی برای شناخت جایگاه رفیع امامت و الگویی عملی برای توکل بر خداوند در حل تمامی مشکلات است.
نظر شما