حجتالاسلام والمسلمین محمدرضا برته، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه، با اشاره به اهمیت شخصیتهای محوری در رویدادهای علمی، اظهار داشت: شخصیتی که در یک رویداد علمی مورد توجه قرار میگیرد، بسیار مهم است. شخصیت مرحوم آیتالله العظمی میرزای نائینی رضوانالله تعالی علیه از این جهت درخور توجه است که ایشان را ما اولاً متعلق به جریان اصولی شیعه میدانیم، ایشان را مجتهدی زبردست میدانیم که در دانش فقاهتی زبانزد است و دارای ابتکارات مهمی در دانش اصول است و میرزای نائینی حقیقتاً نقطه عطفی در مجموعه آثاری است که به دست داده است.
وی با اشاره به شرایط تاریخی زندگی این فقیه برجسته، افزود: میرزای نائینی در یک برهه بسیار حساس تاریخی زندگی کرده و سؤالات و پرسشهای زیادی، بالاخص پس از کتاب «تنبیه» ایشان مطرح شده است. علیرغم اینکه نسبت به اینکه این متن تا چه حد حاوی همه نظریات اوست مناقشه وجود دارد و به نظر میرسد، متن کاملتری از کتاب تنبیه بهزودی رونمایی خواهد شد، این شخصیت علیرغم اینکه میتواند از حیث برخی آراء مطرحشده در این کتاب مورد گفتوگو قرار گیرد، اما به نظر میرسد اگر کلیتر نگریسته شود، شخصیت میرزا شخصیتی بسیار جامعالاطراف و قابل دفاع است.
مدیر مرکز راهبری جذب حوزههای علمیه کشور با اشاره به جایگاه بینالمللی میرزای نائینی، تصریح کرد: همایش میرزای نائینی با محور قرار دادن او که یک فقیه بینالمللی است، فقیهی که بلاد مختلف در پرتو آراء او تربیت پیدا کردهاند و شاگردان زیادی از جایگاه علمی او بهرهمند شدهاند، برگزار شده است؛ لذا حتماً قم و نجف سر تعظیم در برابر این شخصیت علمی و فرهیخته فرود میآورند.
وی افزود: چنین همایش گرانسنگی با این سطح از حضور میهمانان بینالمللی از کشورهای مختلف، به پاس عمری مجاهدت، تلاش و تولید آثار علمی برای آن بزرگوار تدارک دیده شده است.
حجتالاسلام والمسلمین برته در ادامه با اشاره به تأثیر اینگونه رویدادها بر انگیزه پژوهشی طلاب و دانشپژوهان، اظهار داشت: مقوله انگیزهمندی برای پژوهش و حل مسائل و پیچیدگیهای علمی چیزی نیست که ضرورتاً بخواهیم با یک همایش به آن برسیم، اما در عین حال عزیزان دانشپژوه، دانشجو و طلابی که با احیای بیش از چهل جلد از آثار یک فقیه، چندین دهه پس از حیات او، مواجه میشوند، ایمان میآورند که آنچه میماند و با برکت میماند و نسلهای بعدی را میسازد، زایش علمی و تولید آثار واقعی پژوهشی است، نه تکثیر آثار قدیماً موجود، بلکه تولید آثار، تولید اندیشه، تولید حرف، سخن و ادبیات جدید است که میتواند منشأ اثر باشد.
وی با اشاره به سنت رایج پژوهش در حوزههای علمیه، گفت: ما یک شیوه تاریخی در حوزه داریم و آن هم شرح، تقریر و حاشیه است. طلاب حوزه علمیه در سمت شاگردی، هدفشان تولید آثار در عرض آثار اساتیدشان نیست، بلکه هدفشان حفظ اثر علمی استاد و غنابخشی به آن است؛ لذا آن اثر را مبنا قرار میدهند و برای آن شرح، حاشیه، تقریر و تعلیقه مینویسند و این امر موجب احیای اثر پیشین و غنا یافتن آن میشود و این سلسله به صورت زنجیروار ادامه پیدا میکند.
مدیر مرکز راهبری جذب حوزههای علمیه کشور در پایان با تمثیلی از جایگاه آثار علمی، خاطرنشان کرد: به نظر ما آثار علمی شبیه ایستگاههای قطار و مترو نیستند که از هم منقطع باشند، بلکه آثار علمی شبیه چراغهایی هستند که در مسیر یک جاده نصب شدهاند؛ هر چراغ بخشی از مسیر را روشن میکند، اما نور آن با نور چراغ بعدی درهم میآمیزد. هر چراغ کاملاً مفید است، اما قرار نیست با یک چراغ انتهای مسیر روشن شود و اگر هر کدام نباشد مسیر قطع میشود و راه گم میشود. آثار علمی با حفظ، صیانت و میراثداری از آنها میتوانند دست ما را در دست اثر بعدی قرار دهند و این همان سنت نبوی است که ما از انبیای عظام آموختهایم.
نظر شما