هشدار امامان معصوم(ع) درباره آفات مال‌اندوزی و مستی ثروت

حجت‌الاسلام و المسلمین محمدرضا باقی اصفهانی از اساتید حوزه در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره بر احادیث جلد هفتاد بحارالانوار در ذم مال اندوزی، اظهار داشت: در حدیثی از امام صادق(ع) آمده: «خدا لعنت کند طلا و نقره را که دوست نمی‌دارد این دو را مگر کسی که از جنس خودشان باشد». در توضیح این حدیث بیان شده که مراد از «ذهب» (طلا) کسی است که دین را نابود کرد و مراد از «فضه» (نقره) کسی است که کفر را در جامعه منتشر کرد. این دو، کنایه از دو غاصب نخست خلافت هستند.

استاد حوزه افزود: مرحوم شیخ صدوق این روایت را صحیح می‌داند و روایتی از امیرالمؤمنین علی (ع) آن را تأیید می‌کند که فرمود: «من ملکه مؤمنانم و مال (کنایه از یکی از غاصبان) ملکه ستمکاران است». طلا و نقره به عنوان بهای هر چیز انتخاب شده‌اند، همان‌گونه که آن دو غاصب، ریشه هر کفر و ستمی در عالم هستند.

وی در ادامه به بیان روایات دیگری درباره آفات ثروت پرداخت و گفت: امیرالمؤمنین علی(ع) چهار نوع مستی را برشمرده‌اند: مستی شراب، مستی مال، مستی خواب و مستی ریاست. همچنین در حدیثی از امام صادق(ع) آمده است: خدای عزوجل به حضرت موسی(ع) وحی کرد: به فراوانی اموال شاد مشو زیرا مال زیاد، گناهان را از یاد می‌برد و ترک ذکر خدا، دل را سخت می‌کند.

استاد حوزه با اشاره به عاقبت اندوزش ثروت تصریح کرد: در روایتی از امام صادق (ع) آمده کسی که مال خود را از روی بخل در راه طاعت خدا خرج نکند و بمیرد، این مال به وارث می‌رسد. اگر وارث آن را در راه طاعت خدا خرج کند، مالک اصلی در قیامت حسرت شدیدی می‌خورد که چرا خودش این کار را نکرده است. اگر هم وارث در راه معصیت خرج کند، گناه آن معصیت نیز به پای مالک اولی نوشته می‌شود.

حجت الاسلام و المسلمین باقی اصفهانی در بخش دیگری از سخنانش به حدیثی از امام باقر (ع) اشاره کرد و گفت: حضرت در تفسیر آیه کنز (ذخیره کردن طلا و نقره) فرمودند: تا دو هزار درهم، کنز محسوب نمی‌شود و این آیه درباره کسانی است که بیش از این مقدار را اندوخته و حقوق واجب مالی آن را نمی‌پردازند.

وی با اشاره به روایاتی درباره وظیفه شیعیان در عصر غیبت و ظهور، خاطرنشان کرد: در عصر غیبت، شیعیان مجازند اموال خود را به صورت متعارف خرج کنند، اما با ظهور حضرت مهدی (عج) باید اموال اندوخته شده را نزد حضرت ببرند تا در راه جهاد و یاری دین مصرف شود. این آمادگی، مصداق «وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّةٍ» است.