حجتالاسلام والمسلمین سید محمدتقی قادری از اساتید حوزه در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به جایگاه والای امام حسین (ع) و جذابیت بی نظیر فرهنگ عاشورا برای دلدادگان اهل بیت (ع)، به شرح خاطره ای شگفت و معنوی از یکی از سفرهای تبلیغی خود به عراق پرداخت.
استاد حوزه افزود: شاید بتوان گفت زیباترین خاطره زندگی تبلیغی من مربوط به سخنرانی در حرم مطهر سیدالشهدا (ع) است. موضوع سخنرانی آن شب، بررسی این پرسش بود که چرا حضرت سیدالشهدا (ع) در میان همه اصحاب، بستگان و بنی هاشم، تنها برای حضرت علیاکبر (ع) سه بار دشمن را نفرین فرمودند.
کارشناس دینی با بیان حال و هوای خاص حرم امام حسین (ع) در هنگام سخنرانی، اظهار داشت: با توجه به مکان مقدس حرم و ارتباط ویژه موضوع با حضرت علیاکبر (ع)، مستمعین نیز از حال و هوای خاصی برخوردار بودند. من در حال توضیح و تبیین دلایل این امر بودم و سعی داشتم با بیان تفاوت ها، جایگاه ویژه آن حضرت را روشن کنم. هنگامی که به اوج بحث رسیدم، احساس کردم نه تنها مستمعین در بیتابی و گریه هستند، بلکه گویی تمامی فضای کربلا و در و دیوار حرم، محزون و گریان است. به جرأت می توان گفت در آن جمع، هیچ چشمی از اشک خالی نبود.
وی یادآور شد: پس از اتمام سخنرانی و پایین آمدن از منبر، متوجه شدم درهای حرم بسته شده است. طبق معمول به سمت هتل محل اقامت رفتم. کمتر از نیم ساعت از حضور من در هتل نگذشته بود که آقای نجفی (مسئول برنامه) به اتاق من زنگ زد و درخواست کرد برای کاری به نزد او بروم. ایشان گفتند که از حرم تماس گرفته اند و خواسته اند خطیب (من) را به اتاقی مشخص در حرم، در ساعت هفت و نیم عصر دعوت کنند.
حجتالاسلام والمسلمین سید محمدتقی قادری افزود: در موعد مقرّر به آن اتاق در حرم رفتم. هنگام ورود، با صحنه ای غیر منتظره روبرو شدم. جمعیّتی حدود شصت تا هفتاد نفر از بزرگان علما، شخصیت های سرشناس عراقی و همچنین سفیر و کاردار ایران در عراق، در آنجا حضور داشتند. از سفیر ایران پرسیدم که جلسه برای چیست؟ ایشان توضیح دادند که امروز مراسم غبارروبی حرم سیدالشهدا (ع) و نظافت کنار ضریح مطهر برگزار میشود.
استاد حوزه خاطرنشان کرد: ابتدا مراسم با تلاوت قرآن کریم آغاز شد، سپس مقتل خوانی انجام گرفت و پس از آن زیارت عاشورا قرائت شد.
وی افزود: تولیت محترم حرم، در حالی که پارچه ای سبزرنگ را تکه تکه می کرد، پس از اتمام قرآن، نگاهی به جمع حاضر انداخت. در آنجا علاوه بر سفیر و کاردار ایران، بسیاری از شخصیتهای علمی و سیاسی عراق حضور داشتند. ایشان رو به جمع کرد و گفت: «اجازه می دهید این سید (اشاره به بنده) به داخل ضریح بیاید؟»
حجتالاسلام قادری با بیان احساس عمیق خود در آن لحظه، تاکید کرد: هنگامی که این جمله را شنیدم، اولین چیزی که به ذهنم خطور کرد این بود که «امام حسین (ع) چقدر حضرت علی اکبر (ع) را دوست دارد!» و اگر طلبه یا مبلغی با اخلاص، درباره فرزند برادرش روضه و سخنرانی کند، اینگونه او را پاداش می دهد و توفیق حضور در جوارش را عنایت میکند.
وی با تبیین معنای این خاطره تصریح کرد: این واقعه برای من، نه یک امتیاز شخصی، بلکه نشانهای از لطف بیکران امام حسین(ع) به ذاکران و محبان اهل بیت (ع) بود. گویی حضرت میخواهد بگوید که یاد و ذکر عزیزانم، به ویژه آنان که در راه من جان باختند، نزد من از جایگاهی رفیع برخوردار است و من از ذاکران خالصشان، به شکلی خاص قدردانی میکنم. این خاطره، همواره برایم تذکری است بر ضرورت اخلاص در عمل و بیان، و اطمینانی است به اینکه الطاف الهی از طریق این خاندان پاک، به زائران و دلدادگانشان می رسد.
نظر شما