خبرگزاری حوزه – هو شدنهای گسترده در ورزشگاه سنسیرو، همزمان با مراسم افتتاحیه بازیهای المپیک زمستانی میلان–کورتینا در کشور ایتالیا، تنها یک واکنش احساسی یا اتفاقی گذرا نبود. این صداها بیانگر موضعی سیاسی آگاهانه و جمعی بودند؛ موضعی که سلطهطلبی، جنگافروزی و مصونیت از مجازاتِ قدرتهای استکباری، بهویژه ایالات متحده آمریکا و اسرائیل، را به چالش کشید.
نمایش تصویر جیدی ونس، معاون رئیسجمهور آمریکا، بر پرده بزرگ ورزشگاه، بلافاصله با هو شدنهایی صریح و ممتد مواجه شد؛ واکنشی که هرچند با مداخله فنی رسانهای تا حدی مهار شد، اما پیام خود را بهروشنی منتقل کرد. این اعتراض، بازتاب نارضایتی فزاینده جهانی از سیاست خارجی آمریکا است؛ سیاستی که با جنگهای بیپایان، مداخلات ساختاری، تحریمهای فراگیر علیه ملتها و بیاعتنایی آشکار به حقوق بینالملل شناخته میشود.
واکنش منفی نسبت به هیئت اسرائیلی نیز معنایی عمیق داشت. در شرایطی که کشتار مداوم در غزه، استمرار اشغال و سیاستهای تبعیض نهادینه شده، از سوی حقوقدانان و نهادهای بینالمللی بارها محکوم شدهاند، حضور اسرائیل در صحنهای جشنمحور برای افکار عمومی جهانی غیرقابل پذیرش جلوه کرد. واکنشهای اعتراضی تماشاگران، که تنها با افزایش عامدانهٔ صدای موسیقی پوشانده شد، نشانهای روشن از این نارضایتی بود.
اظهار شگفتی دونالد ترامپ از این واکنشها، بیش از هر چیز گواهی بر گسست عمیق سردمداران رژیمهای غربی از واقعیت افکار عمومی جهانی است. روایت نخنماشدهٔ آمریکا و اسرائیل از خود بهعنوان پرچمداران دموکراسی و ارزشهای جهانی، دیگر در برابر واقعیتهای عریان جنگ، اشغال، کوچ اجباری و استانداردهای دوگانه فرو ریخته است.
واکنشهای اعتراضی ورزشگاه سنسیرو متوجه ملتها نبود؛ بلکه متوجه دولتها و سیاستهایی بود که برای حفظ سلطهٔ شیطانیِ خود بر جهان، قانون و اخلاق را قربانی میکنند. این اعتراضها اعلامِ انزجارِ صریح از داعیهٔ برتری اخلاقیِ کسانی است که خود را داور جهان میپندارند، اما کرامت انسانی را بهطور نظاممند پایمال میکنند.
حتی صحنهٔ پرزرقوبرق المپیک نتوانست وجدان ملتها را خاموش کند. پیام برخاسته از سنسیرو روشن بود: جنایات قدرتهای استکباری، هر اندازه در پوشش جشن و شادی و نمایش پیچیده شوند، دیگر امکان عادیسازی آنها وجود ندارد.
مصطفی میلانی امین
نظر شما