خبرگزاری حوزه | بهروز مفید، تهیهکننده سینما و تلویزیون در گفتوگو با خبرگزاری حوزه با بیان اینکه ملت ایران بارها در تاریخ نشان داده در برابر دشمن خارجی متحد و یکپارچه عمل کرده است، تصریح کرد: مردم ما در شرایط بحرانی اخیر نیز ثابت کردند که عرق ملی و دینیشان معنای واقعی دارد. دشمنان ما شناخت درستی از روحیه ملت ایران نداشتند و تحت تأثیر تحلیلهای سطحی رسانههای بیرونی تصور میکردند مردم به آسانی در مقابل نیروی خارجی سر تسلیم فرود میآورند. اما تجربه تاریخی نشان داده وقتی پای دین، خاک، و حیثیت ملی در میان باشد، ملت ما فارغ از اختلافات داخلی، با صلابت و وحدت در برابر تهدید میایستد.
وی با تأکید بر اینکه این واکنش مردمی برای جامعه ایران تعجبآور نبود افزود: برای ما که فرهنگ و اعتقادات مردم را میشناسیم، این رفتار طبیعی بود. شاید فقط برای ناظران خارجی شگفتی داشت که کشوری با این حجم تبلیغات منفی از بیرون، بتواند چنین روحیه انسجامی به نمایش بگذارد. به باور من، این اتفاق بخشی از هویت ملت ایران است و باید امید داشت که این همدلی نه فقط در میدان جنگ، بلکه در عرصه بازسازی، فرهنگ و اجتماع نیز استمرار پیدا کند. کشور ما نیازمند آرامش و وحدت داخلی برای عبور از آسیبهای سنگینی است که متحمل شدهایم، چه از نظر مالی و چه از نظر انسانی و معنوی.
این سینماگر ادامه داد: وقتی در میان مردم حضور پیدا میکنید و آن انرژی جمعی را لمس میکنید، متوجه عمق این وحدت میشوید. در یکی دو سال گذشته فضای عمومی کمی پراکنده و ناامید شده بود؛ حس میشد جامعه به سمت سردی میرود. اما در این دو ماه اخیر، در صحنههایی که مردم با پرچم و شور ملی حضور داشتند، تصویری تازه از ملت ایران شکل گرفت. از پیرمرد هفتاد هشتاد ساله که پرچم در دست دارد تا جوانان سیساله و حتی کودکان خردسال، همگی در کنار هم، فارغ از تفاوتهای فکری و اجتماعی، یک صحنه واحد و روحیه مشترک را شکل دادهاند. این تصویر تنها یک حضور خیابانی نیست؛ نمایش عینی همبستگی است که ریشه در ایمان و عشق به وطن دارد.
مفید افزود: برای ما که کارمان سینما و تلویزیون است، این صحنهها بسیار الهامبخشاند. هنر، وظیفه دارد احساسات واقعی جامعه را انعکاس دهد نه صرفاً شعار بدهد. اگر بتوانیم آن احساسی را که مردم در این روزها تجربه کردند، با صداقت به تصویر بکشیم، خدمت بزرگی به حافظه فرهنگی مردم کردهایم. این فضا باید نه فقط در شکل مستند، بلکه در داستانها و آثار نمایشی نیز تبدیل به میراث شود؛ میراثی از وحدت ملی، صبوری، و ایمان که نسلهای آینده بتوانند با آن ارتباط بگیرند. در تولید چنین آثاری نیازی به شعار نیست: شعار، احساس را از بین میبرد. مردم خودشان پیام را منتقل میکنند. ما بهعنوان هنرمند باید آینه باشیم، نه بلندگو. باید با روایت دقیق، با تمرکز بر زیباییهای انسانی این رخداد، آن را برای آیندگان حفظ کنیم. گاهی کافی است فقط واقعیت را درست نشان دهیم؛ مردم خودشان معنی را درمییابند. این همان صداقت هنری است که باعث ماندگاری اثر میشود.
تهیهکننده سریال «محکومین» در پاسخ به این پرسش که برای تولید آثار فاقد شعار و دارای هویت واقعی چه شاخصهایی لازم است، چنین توضیح داد: مهمترین مسئله شناخت روح مردم است. اگر تهیهکننده یا کارگردان بتواند آن حس واقعی را بفهمد، دیگر نیازی به تزئین و شعار ندارد. در این رخدادها خودِ مردم در حال خلق مفهوماند، ما فقط باید آن را روایت کنیم. کار خوب در این حوزه یعنی ثبت واقعیت با زبان اثرگذار. نیازی نیست دراماتیزه کنیم یا اغراق کنیم، بلکه باید عمق احساس جمعی را منتقل کنیم تا مخاطب به جای شنیدن پیام، آن را حس کند.
وی درباره نقش دولت در حمایت از چنین تولیداتی نیز گفت: به نظرم این نوع کارها برخلاف تصور عمومی، گران نیستند. بیش از آنکه نیاز مالی داشته باشند، نیاز به درک دارند. کارگردان و نویسنده باید پیش از هر چیز بفهمند که مردم چه احساسی داشتهاند. اگر بتوانند آن حس را قشنگ منتقل کنند، خودش سرمایه اصلی است. حمایت دولتی اگر معنای کنترل یا جهتدهی داشته باشد، ثمربخش نیست. دولت بهتر است فضا بدهد تا اهل هنر آزادانه این تجربه را به تصویر بکشند. در این مسیر، سرمایه اصلی ما صداقت و احساس واقعی مردم است. ما باید کلیدواژه ارتباط با مخاطب را پیدا کنیم. آن حس و عرق ملی در مردم وجود دارد؛ نیازی نیست بسازیمش، فقط باید بازتابش دهیم. وقتی تصویر درست و انسانی ساخته شود، نه تنها مردم داخل کشور، بلکه مخاطبان بیرون از مرزها نیز آن را درک خواهند کرد. ریشه این احساس در صداقت است، نه در نمایشهای ساختگی.
مفید در خصوص اینکه مخاطب این نوع آثار چه کسانی هستند؟ گفت: هم مردم خودمان و هم مخاطبان خارجی. بسیاری از رسانههای بیرونی تصویری ناقص از ایران ارائه میدهند؛ آنها شناخت درستی از فرهنگ ما ندارند. وقتی تولیدات ما صداقت داشته باشد، خودش بهترین معرفینامه است. مردم خارج از کشور باید بدانند این جامعه چگونه در لحظه بحران، متحد میشود و از ایمان و ملیت خود دفاع میکند. این وظیفه فرهنگی ماست که آن تصویر واقعی را منتقل کنیم و اجازه ندهیم دیگران با روایتهای تحریفشده ما را بشناسند. از سوی دیگر، برای نسلهای آینده در داخل کشور هم مهم است که این لحظات تکرار شوند؛ نه بهصورت نوستالژی، بلکه برای درس و الهام. جوانانی که شاید آن روزها را ندیدهاند باید حس کنند در مقطعی از تاریخ، این ملت چگونه تسلیم نشد، دستش را بالا نکرد، بلکه با وحدت ایستاد. این بازآفرینی هنری باعث میشود حافظه ملی زنده بماند و نسل بعدی بیاموزد که وحدت، قدرت است.
تهیه کننده فیلم «حبیب» در ادامه گفتوگو، درباره آینده هنر انقلاب اظهارکرد: هنر انقلاب اگر از شعار فاصله بگیرد و به عمق مردم نزدیک شود، آینده درخشانی دارد. ما باید از کلیگویی عبور کنیم و مصداقهای انسانی انقلاب را روایت کنیم؛ همان پدر و مادری که در کنار هم ایستادند، همان جوانانی که با ایمانشان امید آفریدند. انقلاب و مقاومت، مفاهیم بزرگاند، اما جانِ واقعیشان در مردم است. هنر زمانی زنده میماند که انسان را محور قرار دهد، نه ایدئولوژی خشک. اگر چنین نگاهی ادامه پیدا کند، هنر انقلاب آیندهای پربار و جهانی خواهد داشت.
وی در پایان گفت: به نظرم سؤالهای مربوط به آینده هنر انقلاب شاید ساده به نظر برسند، اما جوابش روشن است؛ آینده هنر ما در گرو صداقت است. هر وقت از مردم فاصله بگیرد، میمیرد؛ و هر وقت به احساس مردم نزدیک شود، میدرخشد. این تجربه اخیر نشان داد که مردم ما با تمام سختیها هنوز منبع الهاماند، هنوز میتوان از آنها آموخت که چطور باید ایستاد، چطور باید امیدوار بود. وظیفه ما فقط روایت این امید است.
انتهای پیام
نظر شما