صد شب حضور، سد راه نفوذ

به گزارش خبرگزاری حوزه از اصفهان، وقتی صد شب پیش، اولین چراغ‌های این تجمعات شبانه در میدان‌ها و چهارراه‌های اصلی شهر روشن شد، خیلی از رسانه‌های دنیا فکر می‌کردند این یک موجِ زودگذر است که چند روزه فروکش می‌کند. آن‌ها در اتاق‌های فکر خود نشسته‌ بودند و منتظر بودند مردم خسته شوند، فضای مجازی جایش را بگیرد و خیابان‌ها دوباره سوت‌وکور شوند اما حالا، رسیدن به شب صدم مثل یک سیلی محکم، تمام این پیش‌بینی‌ها را خراب کرده است.

این صد شب حضور مداوم، ثابت کرد که اینجا چیزی فراتر از یک تجمع ساده در جریان است. مردم، به‌ویژه نوجوان‌ها و جوان‌ها، شب‌های خود را مقتدرانه به میدان آوردند تا یک پیام روشن را به دنیا مخابره کنند. در دنیایی که غرب تلاش می‌کند آدم‌ها را منزوی، تنها و غرق در فضای مجازی کند، در این نقطه از زمین، یک امت منسجم شکل گرفته که شانه به شانه هم ایستاده‌اند. این تجمعات، تجلی همان ملت مبعوث است که هویتش با نام علی (ع) و حقیقت غدیر گره خورده و صد شب است که این پیوند را وسط میدان فریاد می‌زند.

بزرگ‌ترین علامت سؤال برای کسانی که از بیرون به ایران نگاه می‌کنند، یک کلمه است: «چطور؟» چطور ملتی که زیر سنگین‌ترین تحریم‌های اقتصادی تاریخ است و خودش با مشکلات معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کند، می‌تواند صد شبِ تمام، یک کشور را این‌طور زنده و پرانرژی نگه دارد؟ دنیای مادی‌گرای غرب که همه‌چیز را با خط‌کش دلار و سود و زیان می‌سنجد، هرگز جواب این سؤال را نخواهد فهمید.

راز این صد شب، در یک کلمه است: ایثار. در این تجمعات، خبری از بودجه‌های کلان دولتی یا ارگان‌های رسمی نیست. این خودِ مردم هستند که آستین بالا زده‌اند. از پیرزنی که چند جفت جوراب برای هدیه به بچه‌ها آورده تا جوانی که پس‌انداز چندماهه‌اش را خرج برپایی یک موکب و پذیرایی شبانه از هم‌وطنانش کرده است. این مدل از همدلی و مواسات، همان نقطه‌ای است که مادی‌گرایی غرب در برابرش زانو می‌زند؛ چرا که آن‌ها نمی‌توانند درک کنند که چطور عشق به اهل‌بیت و رهبر می‌تواند از جیب‌های خالی، چنین سفره‌های پربرکتی پهن کند.

نمی‌شود از شب صدم حرف زد و چشم را روی وضعیت ملتهب منطقه و جنگ‌های ترکیبی این ماه‌ها بست. در روزهایی که دشمن با موشک و پهپاد در مرزها و تروریسم رسانه‌ای در فضای مجازی، به دنبال پمپاژ ترس و دلهره در دل مردم بود، پاسخ این ملت یک شاهکار بی‌نظیر بود. هدف دشمن این بود که مردم از ترس ناامنی در خانه‌ها قفل شوند و جامعه دچار فروپاشی روانی شود.
اما مردم چه کردند؟ درست در دل همان شب‌های پر از تهدید، به خیابان‌ها آمدند، فرزاندان‌شان را بغل کردند و امنیت و اقتدار واقعی را در میدان به نمایش گذاشتند.

این تجمعات شبانه، محکم‌ترین پاسخ به اتاق‌های جنگ واشنگتن و تل‌آویو بود. هر شبِ این صد شب، مثل یک سیلی فرهنگی به صورت دشمن بود و نشان داد که پشتوانه این نظام، مردمی هستند که نه از تهدید می‌ترسند و نه به شایعات باج می‌دهند. این حضور، روحیه و عقبه استراتژیک همان رزمندگانی است که در مرزها، پرنده‌های آهنین دشمن را به خاکستر تبدیل می‌کنند.

نسل جدیدی که نقشه غرب را نقشِ بر آب کرد

بزرگ‌ترین ضربه این صد شب به جبهه استکبار، از سمت جوان‌ها و نوجوان‌ها بود. غرب سال‌هاست با راه‌اندازی هزاران شبکه و پلتفرم مجازی، تلاش می‌کند ذائقه نسل جدید ایران را تغییر دهد. آن‌ها فکر می‌کردند جوان امروز، با گذشته و دینش خداحافظی کرده و به یک آدم بی‌هویت تبدیل شده است که فقط به دنبال مادیات است.

اما میادین این صد شب، واقعیت دیگری را نشان داد. گردانندگان اصلی این موکب‌ها، طراحان این برنامه‌های فرهنگی و پرشورترین آدم‌های وسط میدان، همین نوجوان‌های دهه هشتادی و نودی هستند؛ همان نسلی که دشمن روی جدایی‌شان شرط‌بندی کرده بود. این خیابان‌ها در این صد شب، به یک دانشگاه بزرگ انسان‌سازی تبدیل شدند. نسلی که در این شب‌ها با منطق مقاومت و شیرینیِ محبت علوی بزرگ شده، دیگر در برابر دروغ‌های رسانه‌ای غرب واکسینه شده است. این یعنی بازتولید یک نسل مقتدر و امیدوار که آینده این کشور را خواهد ساخت.

عبور از مرز شب صدم، به همه دنیا ثابت کرد که این حرکت، یک هیجان زودگذر نبوده و یک جریان عمیق و هدفمند است. ملت ایران با تکیه بر فرهنگ غدیر، مدل جدیدی از زندگیِ شاد، معنوی و پر از امید را به جهان خسته از پوچی عرضه کرده است.

این صد شب نشان داد که طوفان‌های تحریم، تهدید و خط‌ونشان‌های نظامی، نه تنها این ملت مبعوث را متوقف نمی‌کند، بلکه آن‌ها را منسجم‌تر و قوی‌تر می‌سازد. این سرزمین، خدایی دارد که در سخت‌ترین لحظات، از دل همین تجمعات مردمی معجزه می‌آفریند؛ امتی که با امید زنده است و مقتدرانه به سمت قله‌های فتح و افق روشن ظهور گام برمی‌دارد.