به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، حجت الاسلام والمسلمین حسین انصاریان در هفتمین جلسه سخنرانی ماه محرم در حسینیه هدایت، با تبیین آیات الهی در سوره مبارکه انعام اظهار داشت: در این سوره خداوند متعال به پیامبر اکرم(ص) دستور میدهد زمانی که مؤمنان به آیات الهی ایمان آورده و به محضر پیامبر میآیند، به آنان سلام و امنیت الهی ابلاغ شود، چراکه پروردگار خود را منشأ رحمت و مهربانی معرفی کرده و رحمت را بر خویش واجب نموده است.
وی با اشاره به آیه شریفه «کتب ربکم علی نفسه الرحمة» افزود: خداوند متعال به بندگانش اعلام میکند که رحمت، اصل حاکم بر رابطه او با انسانهاست و این رحمت شامل کسانی میشود که در اثر جهالت، غفلت یا غلبه هیجانات نفسانی مرتکب گناه میشوند، اما پس از آگاهی و بیداری به سوی خداوند بازمیگردند.
حجت الاسلام والمسلمین انصاریان با بیان اینکه گناه انسان در منطق قرآن کریم صرفاً یک عمل ساده نیست، گفت: اعمال انسان در نظام هستی در چندین سطح ثبت و ضبط میشود؛ از جمله در پرونده فرشتگان نویسنده اعمال، در اعضا و جوارح انسان همچون چشم، گوش، دست و پا، و حتی در زمین، اما در عین حال درهای بازگشت و توبه برای انسان همواره گشوده است.
استاد حوزه علمیه ادامه داد: توبه در نگاه قرآن تنها یک لفظ یا اظهار پشیمانی نیست، بلکه یک بازگشت واقعی و عملی به سوی خداوند است؛ به این معنا که انسان باید تصمیم جدی بگیرد که دیگر به گناه بازنگردد و همزمان اعضا و جوارحی را که در مسیر معصیت قرار گرفتهاند اصلاح کند، تا چشم، گوش، زبان، دست، پا و سایر اعضا از آلودگی گناه پاک شوند.
وی تصریح کرد: خداوند متعال در آیات قرآن کریم راه نجات را بهروشنی بیان کرده و فرموده است: «قل یا عبادی الذین أسرفوا علی أنفسهم لا تقنطوا من رحمة الله»، بنابراین ناامیدی از رحمت الهی خود یکی از گناهان بزرگ است و انسان باید همواره به مغفرت الهی امیدوار باشد، مشروط بر اینکه عزم جدی بر ترک گناه و اصلاح رفتار داشته باشد.
حجت الاسلام والمسلمین انصاریان با اشاره به تقسیمبندی گناهان در قرآن و روایات اظهار داشت: گناهان کبیره آن دسته از اعمالی هستند که برای آنها وعده عذاب الهی آمده است و اجتناب از این گناهان سبب بخشش لغزشها و گناهان کوچکتر خواهد شد، اما در عین حال نباید انسان نسبت به هیچ گناهی بیتفاوت باشد.
وی در ادامه با اشاره به جایگاه محبت اهلبیت(ع) در مسیر هدایت انسان گفت: در معارف دینی، ارتباط قلبی و عملی با اهلبیت(ع) زمینهساز رحمت الهی و نجات انسان در قیامت است و در روایات متعدد، به ویژه درباره امام حسین(ع)، آثار عظیم معنوی برای محبت و گریه بر مصائب ایشان بیان شده است.
این استاد حوزه با اشاره به بخشهایی از روایات مرتبط با واقعه عاشورا افزود: حادثه کربلا یک واقعه تاریخی صرف نیست، بلکه حقیقتی زنده و جریانساز در هدایت بشر است که در منطق دینی، موجب بیداری وجدانها و تقویت مسیر حق در طول تاریخ شده است.
وی در پایان با تأکید بر جایگاه ویژه نهضت عاشورا خاطرنشان کرد: امام حسین(ع) و قیام ایشان نقطه اوج ایثار، ایمان و فداکاری در راه خداوند است و این حادثه همچنان الهامبخش مسیر حقطلبی و بازگشت انسان به سوی حقیقت الهی در همه دورانها باقی خواهد ماند.
انتهای پیام/
نظر شما