وحدت و مشت کوبنده موشک مقاومت، ضامن عزت و حق طلبی

خبرگزاری حوزه | مروری بر تاریخچه عملکرد آمریکا و رژیم صهیونیستی، از بدو تاسیس تاکنون، به وضوح عیان می نماید، دو عامل منفعت طلبی آمریکا و وابستگی به یهود و صهیونیست، مهمترین عوامل جنگ افروزی و کشتار مردم جهان، توسط آمریکا بوده است؛ که می‌توان به نمونه آشکار آن در میناب اشاره نمود.

خوی تجاوزگری آمریکا و توسعه طلبی اسرائیل، مانع از دست یابی به صلح بین المللی بر پایه منشور سازمان ملل است؛ بخصوص که سردمداران اخیر با توجیه صلح از طریق قدرت تجاوزات خود را توجیه می کنند؛ که باید در پاسخ آنها، صلح از طریق مقاومت را مطرح کرد.

همچنین دنباله روی کشورهای غربی و اروپایی و وابستگی کشورهای عربی بر آتش این تجاوزات می افروزد.

سازمان ملل و منشورش ابزاری قانونی در دست گردنکشان و دزدان منابع و منافع کشورهای دیگر شده است؛ لذا هر سکوتی در برابر تجاوزات آمریکا و متحدانش، کمان نمودن تیری است به سوی خود سکوت کنندگان. سکوت کنندگان اگر دین ندارند لااقل آزاده باشند تا بردگان و ابزار دست آمریکا و متحدانش نباشند؛ و وای به حال خائنان.

به عینه دیدیم که آمریکا به هیچ یک از عهود و پیمانهای خود_ چه قبل از دو جنگ اخیر و چه بعد از درخواست آتش بس ملتمسانه و پذیرش اولیه شروط ایران_ پایبند نبوده و نیست و یک عنصر غیر قابل اعتماد در سطح بین الملل است؛ و این از خوی مستکبرانه و تجاوزگری آمریکا ناشی می شود.

لذا باید این درس را به سیاستمداران داخلی و خارجی آموخت که دیپلماسی بدون پشتوانه موشک و میدان، فقط دسیسه و فریبی از سوی دشمن است. باید عبرت گرفت از تجربه ۸ ساله دفاع مقدس، که حصول قطعنامه های شورای امنیت علیه دشمن متجاوز بعث عراق، نتیجه پیروزی ها و پشتوانه میدان جنگ بوده است، نه دیپلماسی.

از طرفی این رویه عهدشکنی و تجاوزگری آمریکا، این پیام را به دنیا مخابره می کند، که فقط وحدت و مشت کوبنده موشک ها، سپر دفاعی ملت ها علیه آمریکاست؛ که می توان به عنوان نمونه به شکست مفتضحانه آمریکا در برابر ایران و یا تسلیم او در برابر مقاومت یمن قهرمان اشاره نمود.

همچنین خطاب به کشورهای کوچک تحت سلطه آمریکا نیز می بایست یادآور شد، که با ابزار قرار دادن خود در سازمان ملل و سایر نهادهای بین المللی؛ بدانند که هر رای آنها در شورای امنیت یا مجمع عمومی سازمان ملل، علیه کشورهای استقلال طلب و آزادی خواه، عدالت جهانی را برای خود و نسل‌های آتی به تاخیر انداخته و منفور نسل‌های بعد و خسر الدنیا و الاخره خواهند بود.

در پایان خطاب به برخی سیاستمداران با اخلاق و متعهد داخلی، که مصر بر وفای به عهد با دشمن عهدشکن هستند؛ فارغ از قاعده نفی سبیل، بدانند که وفای به عهد، نسبت به عهدشکن، ساده لوحانه و خلاف آموزه های اخلاقی و دینی ماست.
چنانچه به وصیت نامه امام علی "ع" به امام حسن مجتبی "ع" در نهج البلاغه مراجعه شود( نامه ۴۷ نهج البلاغه)، بعد از همه سفارشات اخلاقی امام به فرزندش، در نهایت می فرمایند که "مبادا در غیر جای خود به کار بری". این جمله و توصیه، فقط یک‌ مفهوم دارد، که عهدشکنی در برابر عهد شکن، عین وفای به عهد است؛ آن هم دشمنی که دشمنی او تا بن دندان ثابت شده است.

به قول شاعر باباطاهر که لایق دشمنان متجاوز نیست: " چه خوش بی مهربانی هر دو سر بی، که یک سر مهربانی دردسر بی"

حسن طیب