با پرخاشگری و ناسازگاری کودکان چگونه برخورد کنیم؟

به گزارش خبرگزاری حوزه، حجت‌الاسلام و المسلمین تراشیون کارشناس خانواده در پاسخ به پرسش مادری درباره پرخاشگری، ناسازگاری و افت تحصیلی فرزند هشت‌ساله‌اش، بر ضرورت ارتباط حساب‌شده با مدرسه، توجه به تغذیه، تقویت تعامل با همسالان و مدیریت زمان استفاده از تلویزیون و تلفن همراه تأکید کرد.

سوال:

من یک پسر دارم، هشت سالش است. خیلی شیطون است. هم شیطون است و هم ناسازگاری دارد. بچه سازگاری نداشته، چه کوچک‌تر از خودش و چه بزرگ‌تر از خودش. سال گذشته کلاس اول بود، مرتب باید مدرسه من می‌رفتم به خاطر شیطنت‌هایی که در مدرسه می‌کرد و بچه‌ها را کتک می‌زد. ولی با این وجود درسش خوب بود، یعنی معدلش بیست شد. اما امسال که رفته کلاس دوم، یکم افت تحصیلی پیدا کرده. بعد وقتی که من می‌خواهم بروم مدرسه که درس را بپرسم یا با خانمشون صحبت کنم، می‌گوید که نمی‌خواهد بیایی مدرسه، من خجالت می‌کشم تو با بچه‌ها ببینم، بچه‌ها بگویند این مادر چی که آمده مدرسه.

به همین خاطر شیطنت او را بردم پیش روانپزشک. به من قرص هالوپریدول دادند و یک شربت روغن ماهی، یک چیزی. نگفتند که مثلاً به خاطر چیست این شیطنت‌ها را انجام می‌دهد. حالا می‌خواستم بپرسم که این را چه‌جوری با این رفتار کنم؟ به خاطرم که مدرسه دوست ندارد که من بروم پیش مدرسه، پیش خانمشون اینها. به خاطر چیست؟ خیلی ممنون، متشکر. برنامه خوبتون.

پاسخ حجت الاسلام والمسلمین تراشیون:

من البته با یک کلمه همیشه مشکل دارم. ولی مواقع به خانواده‌ها می‌گویم سعی بکنید که این کلمه را نسبت به فرزندتان به کار نبرید و آن «شیطنت کردن» است. چون خود شیطنت یک بار منفی دارد، بار منفی دارد و نگاه ما را هم به بچه‌ها منفی می‌کند. بازیگوشی دارند، اذیت دارند، عیب ندارد. ما باید این را ریشه‌اش را پیدا بکنیم و درمان کنیم.

نسبت به اینکه الان فرزندشان گفته مدرسه نره مادر، خب به نظرم می‌آید که نه، حتماً در سال جدید یک برنامه‌ریزی داشته باشند. زمان‌های در مدرسه حضور پیدا کنند که بچه‌ها سر کلاسند. یعنی زمانی نروند که همه بچه‌ها در حیاطند. بالاخره اگر خصوصاً مدارس دولتی هم که همه همسایه همدیگر هستند، می‌شناسند مادرهای همدیگر را. مادر تو آمده مثلاً. بچه آمده. مدیریت بکنیم. در زمان‌های حضور پیدا بکنیم که مواجه با بچه‌ها نشوند.

اما نکته اول:
ببینید حالا با توجه به اینکه مثلاً گفتند قرص روغن ماهی و اینها به بچه داده، ممکن است تشخیص آن پزشکی که ایشان را معاینه کرده یا روانشناس یا روانپزشکی که پیشش برده‌اند، این باشد که کمبود ویتامین‌هایی مثل «ب» دارد. چون می‌دانید کمبود ویتامین‌هایی «ب» انگار فرد را یک مقداری رفتارش از کنترل خارج می‌کند، عصبی می‌شود، پرخاشگری دارد، آستانه تحملش پایین است. لذا در وهله اول من توصیه می‌کنم حتماً تغذیه مناسب را برای فرزندشان داشته باشند.

نکته دوم:
سعی بکنند ارتباط فرزندشان را با همسالانشان خارج از زمان مدرسه برقرار بکنند. مثلاً ایشان یک دوست هم‌سن، هم‌جنس، هم‌کف هم گفتیم، یعنی خانواده از لحاظ اخلاقی و رفتاری بالاخره شبیه هم باشند، خانواده خوبی باشند، بچه‌ها بالاخره در محیط خوبی پرورش پیدا کرده باشند. حداقلش این است یک هم‌بازی داشته باشند در زمان خارج از مدرسه با هم باشند.

نکته سوم:
که می‌تواند خیلی کمک بکند این است که تلویزیون دیدن، موبایل بازی کردن اینها را در ایشان کم بکنند. روی بخش پیشین مغز بچه‌ها این صفحات نورانی اثر می‌گذارد. بخش پیشینی هم دو تا کار را انجام می‌دهد: یک کنترل رفتار را انجام می‌دهد، نکته دوم برنامه‌ریزی می‌کند. لذا شما مادرانی بپرسید که بچه‌هاشان زیاد پای تلویزیون می‌نشینند یا زیاد از موبایل استفاده می‌کنند، اصلاً نمی‌توانند برنامه‌ریزی بکنند رو کاغذ، چرا در اجرا نمی‌توانند؟ اصلاً اینها تمرکز لازم را ندارند برای اجرای برنامه. دوم معمولاً پرخاشگری‌هاشان زیاد است، آستانه تحملشان پایین است.

من به نظرم پنجاه، شصت درصد این مشکل بچه به تدریج حل می‌شود، نه در یک هفته و دو هفته انتظار داشته باشند. یعنی این سه تا نکته: صبحانه خوردنش. واقعاً یک ماه مرتب صبحانه بدهند، از ماه دوم چقدر آرام‌تر شده در طول روز در مدرسه. یا اینکه بنده عرض کردم بعد حتماً یک هم‌سالی داشته باشد، با او ارتباط برقرار می‌کند، اصلاً به تدریج رشد اجتماعی پیدا می‌کند، تعاملاتش با دیگران خوب می‌شود.

برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید