به گزارش خبرگزاری حوزه، رهبر شهید انقلاب در شرحی زیبا از سخن امیرالمؤمنین(ع)، با تبیین حقیقت گذرا بودن دنیا، انسان را به نگاه بلندمدت و فراهم ساختن توشهای ماندگار برای سرای ابدی فرا میخوانند.
قال أمیرُ المؤمنین علی(ع):
«یَا أَیُّهَا النَّاسُ، إِنَّ الدُّنْیَا دَارُ فَنَاءٍ، وَالْآخِرَةَ دَارُ بَقَاءٍ، فَخُذُوا مِنْ مَمَرِّکُمْ لِمَقَرِّکُمْ.» (امالی شیخ صدوق، ص۱۷۲، ح۱۷۴)
بدانید که دنیا سرای نیستی است و آخرت سرای ماندگاری؛ پس از گذرگاهتان، برای اقامتگاهتان توشه برگیرید.
شرح حدیث:
این چیزی نیست که انسانها با مراجعه به عقل و وجدان خود بتوانند آن را درک کنند. همه میدانند که دنیا دار فناست، ولی بیان این مطلب از سوی کسی مانند امیرالمؤمنین(ع) برای این است که ما درباره آن فکر کنیم و بر آن ترتیب اثر دهیم.
در مسافرخانهای که مثلاً یک روز یا ده روز توقف میکنید، وسایلتان را مرتب و منظم میکنید؛ اما آیا مشغول رنگآمیزی دیوارها هم میشوید؟ اگر گوشهای از این اتاق احتیاج به یک کار اساسی داشته باشد، آیا آن را هم انجام میدهید؟
وقتی دنیا دار فنا شد و به این حقیقت توجه کردیم، این مطلب لوازمی دارد. دلبستگی به این مرکز فنا و جایی که ماندنی نیست، طبعاً از نظر یک انسان عاقل و خردمند مردود است؛ لذا میفرمایند: بدانید که از اینجا باید گذشت، باید عبور کرد.
«وَالْآخِرَةُ دَارُ بَقَاءٍ»؛ آنجایی که منزل ماست و بناست تا ابدالدهر آنجا بمانیم، آخرت است؛ پس هر کاری میکنیم، باید برای آنجا بکنیم.
«فَخُذُوا مِنْ مَمَرِّکُمْ لِمَقَرِّکُمْ»؛ از این جاده در حال عبورید تا به سرمنزلی برسید که محل استقرار شماست. در این راه چیزهایی هست؛ وسایل لازمِ زندگی هست که آنجا به آن نیاز دارید.
اگر آنها را در بین راه و در این جاده فراهم نکردید، آنجا دستانتان خالی خواهد ماند. آنجا کسی به شما چیزی نخواهد داد.
منبع: شرح حدیث از رهبر شهید انقلاب امام خامنهای (ره) در مقدمه درس خارج ۹۳/۱۰/۲۱
نظر شما