به گزارش خبرگزاری حوزه، همزمان با فرارسیدن ماه محرمالحرام، گفتوگویی با حجتالاسلام والمسلمین وحید پور کارشناس احکام، ترتیب دادهایم تا به بررسی احکام عزاداری و آداب سوگواری سالار شهیدان(ع) در این ماه پرفضیلت بپردازیم. مشروح این گفتوگو را در ادامه میخوانیم.
بسم الله الرحمن الرحیم؛ صلی الله علیک یا أبا عبدالله، و علی المستشهدین بین یدیک.
عبادتها و عزاداریهایتان، انشاءالله، مورد قبول درگاه الهی باشد.
در بحث عزاداری، همانگونه که میدانید، عوامل مختلفی نقش دارند که یکی از مهمترین آنها، نیروهای انسانی هستند.
عدهای مجلس را برپا میکنند، عدهای در آن شرکت میکنند، عدهای از اموال خود برای برگزاری آن هزینه میکنند و گروهی نیز ادارهکننده مجلس هستند؛ یعنی مرثیهسرایان، مداحان، ذاکران، روضهخوانان، منبریها و سخنرانان.
یکی از پرسشهای بسیار پرتکرار در این زمینه، این است که:
آیا کسب درآمد از این مجالس صحیح است یا خیر؟
در پاسخ باید عرض کنم که برخی از کسانی که در برگزاری این مجالس نقش دارند، همانگونه که اشاره شد، هیچگونه درآمدی از این مجالس ندارند؛ بلکه برعکس، از مال شخصی خود نیز هزینه میکنند.
کسانی که خرج میکنند، اطعام میدهند، خدمت میکنند و برای برگزاری مجلس زحمت میکشند، نه تنها درآمدی ندارند، بلکه هزینه نیز میپردازند؛ اما برخی دیگر ممکن است از این مجالس درآمدی داشته باشند.
برای مثال، فرض کنید مجلسی به مدت یک دهه، یعنی ده شب، برگزار میشود و ذاکر، مرثیهخوان یا مداح، در تمام این مدت حضور پیدا میکند و وقت و توان خود را صرف این کار میکند. ممکن است او انتظار دریافت مبلغی را داشته باشد یا نداشته باشد؛ اما در هر صورت، معمول است که مبلغی به او پرداخت میشود.
درباره منبری، سخنران یا روضهخوان نیز همینگونه است. بله، این رسم وجود دارد که در برابر زحمتی که کشیدهاند، مبلغی به آنان پرداخت شود. اما در اینجا چند نکته وجود دارد که لازم است بهصورت گذرا به آنها اشاره کنم.
نکته نخست این است که نباید انگیزه انسان از انجام این خدمت، دریافت پول باشد.
اگر چنین شود، این کار به معامله تبدیل میشود. یعنی انسان روضه را بفروشد، منبر را بفروشد و قرآن و روایاتی را که بر فراز منبر میخواند، در برابر پول عرضه کند. این کار، بسیار مذموم، نکوهیده و ناپسند است.
منبر باید برای خدا باشد. اخلاص باید در آن وجود داشته باشد. وگرنه اثر خود را از دست میدهد و در دل مستمعان تأثیری نخواهد گذاشت.
شما مشاهده میکنید که بعضی از مداحان، هرچه میخوانند، تأثیری در دل مردم ایجاد نمیشود و اشکی از چشمان آنان جاری نمیگردد؛ زیرا گاهی اخلاص در کار نیست. اما برخی دیگر، سوز و اخلاص دارند و هدفشان کسب درآمد نیست.
این، نکته نخست بود. البته از سوی دیگر، وظیفه برگزارکنندگان مجالس این است که از خادمان این مجالس تقدیر و تشکر کنند. ائمه علیهمالسلام نیز نسبت به شاعران و مرثیهسرایان، مانند دعبل خزاعی و کمیت، صله و هدیه میدادند.
این کار، هیچ اشکالی ندارد. آن، وظیفه برگزارکنندگان مجلس است که از خدمتگزاران اهلبیت علیهمالسلام قدردانی کنند. اما از این طرف، اینکه کسی با هدف درآمدزایی و کسبوکار به این مجالس وارد شود، کاری بسیار، بسیار، بسیار ناپسند است.
منبر، محل کسبوکار نیست. مداحی نیز کسبوکار نیست. این بحث ادامه دارد و، انشاءالله، در جلسه آینده نیز آن را دنبال خواهیم کرد.
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
نظر شما