به گزارش خبرگزاری حوزه، عبودیت، حقیقتی بنیادین در سلوک انسان به سوی کمال است و تمام مراتب رشد معنوی در پرتو آن معنا پیدا میکند.در فرهنگ دینی، عبودیت تنها یک عنوان ظاهری نیست، بلکه حالتی درونی است که انسان را به درک فقر ذاتی خویش و وابستگی کامل به پروردگار میرسانددر ادامه، گزیدهای از سخنرانی آیتالله جاودان درباره اهمیت عبودیت تقدیم میشود
«پایان یافتن عالم اسباب» به این معنا نیست که نظام علت و معلول، یا رابطه سبب و مسبب، بهکلی از میان میرود؛ بلکه مقصود آن است که این جهان، جهان اسباب است و هر کاری در آن باید از طریق اسباب خود انجام گیرد و هر چیزی نیز از راه سبب مناسب خویش به دست آید. اما در آن نشئه، دیگر از این مناسبات خبری نیست.
آنجا عالم اسباب پایان یافته است؛ یعنی آنچه در این دنیا شناختهشده و مألوف ماست، دیگر وجود ندارد. انسان به مرتبهای از «بیچیزی» میرسد؛ بیچیزیای به وسعت عالم. خوشا به حال کسی که در همین دنیا به چنین مقامی رسیده باشد. اگر کسی در این جهان به این حقیقت دست یابد، درمییابد که خود، هیچ نیست و هیچ ندارد.
چنین انسانی را «عبد» مینامند. عبد کسی است که نه مالک خویش است و نه مالک آنچه در اختیار دارد. این دست و این انگشت، اگر از آنِ عبد باشد، در حقیقت ملک او نیست؛ زیرا عبد مالک چیزی نیست. عبد نه بر خود مالکیت دارد و نه بر هیچیک از متعلقاتش.
از همین رو گفتهاند: «العبد و ما فی یده کان لمولاه»؛ یعنی بنده و هرآنچه در اختیار اوست، از آنِ مولای اوست. او و همه داشتههایش تعلق به آقا و صاحب او دارد.
نظر شما